พบพาลูกเรือผู้ภักดี

"ไสหัวไปซะ! ขยะไร้ค่าอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตการค้าของกิลด์รุ่งอรุณ!" เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูด้วยสายตาสมเพชเวทนา ร่างบอบบางในชุดคลุมนักเวทสีซีดเซียวปลิวไปตามแรงกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้นถนนฝุ่นตลบ หนังสือเวทมนตร์เล่มเก่าขาดรุ่งริ่งกระจัดกระจาย เปลวไฟสีฟ้าอ่อนที่เคยลุกโชนอยู่ในมือของเธอ ริบหรี่ลงจนแทบจะดับสูญ ลูน่ากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บ ศาสตร์แห่งเวทมนตร์ที่ถูกทำลาย และสายตาดูแคลนรอบข้าง มันช่างคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ร่างกาย หากแต่เป็นสัญญาจ้างงานที่ถูกฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาโดยพวกสารเลวจากกิลด์อันดับหนึ่ง—กิลด์ที่มีไอ้ทรยศอย่าง 'ไค' เป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง "พวกแก... มันก็แค่พวกปล้นชิงแรงงานคนอื่น" ลูน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้สภาพจะยับเยินปานใด เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้พวกสุนัขรับใช้เหล่านี้ "ปากดีนักนะอีตัวดี! ถ้าไม่อยากตายคาเท้า ก็ส่งคريสตัลเวทมนตร์ทั้งหมดมาซะ ไม่งั้นวันนี้แกได้ถูกลบตัวละครออกจากระบบแน่!" หัวหน้าอันธพาลประจำเขตการค้าเหยียดยิ้มเหี้ยม เกราะเหล็กส่งเสียงกระทบกันยามมันก้าวเข้าไปใกล้ร่างของนักเวทสาวที่ไร้ทางสู้ ทว่า... ก่อนที่รองเท้าเหล็กหนาจะทันได้กระทืบลงบนมือเรียว *ปัง!* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกดทับด้วยแรงกดดันมหาศาล ร่างของหัวหน้าอันธพาลสะดุ้งเฮือก ก่อนที่ดวงตาของมันจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจู่ๆ ขาทั้งสองข้างของมันก็ถูกตรึงไว้ด้วยเงาสีดำสนิทขนาดยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินอย่างไร้ที่มา "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย! ปล่อยกูนะเว้ย!" มันแผดเสียงลั่นด้วยความตกใจ พยายามใช้ดาบฟันลงไปที่เงาดังกล่าว แต่มันกลับไร้ผล ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างรีบแหวกทางออกเป็นวงกว้างด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นกองกำลังทหารยามหลวงนับร้อยนายในชุดเกราะทองคำอร่าม เดินเรียงแถวเข้ามาด้วยฝีเท้าพร้อมเพรียงจนพื้นดินสั่นสะเทือน และที่ใจกลางขบวนนั้น คือร่างสูงโปรสงในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมปลาบดุจพญาอินทรีที่มองเหยื่อ เรย์ก้าวเดินผ่านเหล่าทหารยามที่คุกเข่าคำนับลงกับพื้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง สายตาของเขาไม่ได้มองไอ้เศษสวะพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงหยุดยืนอยู่เบื้องล่างของลูน่าที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ลูน่าจ้องมองใบหน้านั้น หัวใจของเธอกระตุกวูบ ความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งที่เธอยังเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายหนุ่มผู้เคยตกอับพรั่งพรูเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้... ชายคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน รัศมีแห่งอำนาจและความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับราชันย์ผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ เรย์ย่อตัวลงช้าๆ สายตาอ่อนโยนลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและร่องรอยความเหนื่อยล้าของหญิงสาว เขาเอื้อมมือหนาออกไปจับมือเรียวที่สั่นเทาขึ้นมาเบาๆ "ลุกขึ้นเถอะครับ... ลูน่า" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าผมจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน... และพาคุณไปจากนรกหลุมนี้" ลูน่าเม้มปากแน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยอมให้เขารั้งร่างขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง แม้ในใจจะมีคำถามนับร้อย แต่สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนี้ทำให้เธอมั่นใจได้ทันทีว่า ชายคนนี้... ไม่ใช่เรย์คนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว "แกเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมาสอดเรื่องของกิลด์รุ่งอรุณ!" อันธพาลที่ยังถูกเงาตรึงไว้แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้จะหวาดกลัวกองกำลังทหารยาม แต่ความเย่อหยิ่งของกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งทำให้มันยังกล้าขู่ เรย์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเหี้ยมเกรียมอันน่าสะพรึงกลัว "กิลด์รุ่งอรุณงั้นเหรอครับ?" เรย์ปรายตามองมันราวกับมองมดปลวก "กิลด์ปลอมๆ ที่สร้างขึ้นจากเศษเงินของไค... คิดว่ายิ่งใหญ่คับฟ้าแล้วสินะครับ" "ม... มึงรู้จักท่านไคเหรอ!" หน้าของอันธพาลซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น "รู้จักสิครับ... รู้จักดีเสียยิ่งกว่าตัวมันเองเสียอีก" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสะบัดมือขวาเบาๆ *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองอร่ามผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆฝนอย่างไร้ความปรานี ฟาดผ่าร่างของหัวหน้าอันธพาลและลูกน้องจนแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงหายไปกับสายลมในพริบตาเดียว โดยไม่มีแม้แต่โอกาสให้ส่งเสียงร้องขอชีวิต ความตายอันรวดเร็วและเด็ดขาดนี้ทำให้ฝูงชนที่มุงดูต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดผวา เรย์หันกลับมามองลูน่าที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอึ้ง ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจสายตาตื่นตะลึงรอบข้าง มือหนายกนาฬิกาสมาร์ทวอทช์หรูหราขึ้นมาแตะเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในเขตการค้า [ติ๊ง! ตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุด: ทำการกว้านซื้อ 'เขตการค้าทั้งหมด' ภายในอาณาจักรเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว] [สถานะปัจจุบัน: ท่าน 'เรย์' ได้กลายเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและอาคารพาณิชย์ 100% ในเขตนี้อย่างสมบูรณ์แบบ] [คำสั่งพิเศษ: ขับไล่สมาชิก 'กิลด์รุ่งอรุณ' ทุกคนออกจากพื้นที่ภายใน 3 วินาที!] สิ้นเสียงระบบ ทหารยามหลวงนับร้อยนายต่างพากันยกหอกขึ้นกระแทกพื้นพร้อมกันเสียงดังสนั่น ก่อนที่พลังเวทมนตร์ขับไล่จะกวาดล้างสมาชิกกิลด์รุ่งอรุณที่เหลืออยู่กระเด็นหายลับไปจากสายตาอย่างไม่เหลือชิ้นดี ลูน่าเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เธอหันมามองชายหนุ่มข้างกายที่เพิ่งใช้เงินสดมหาศาลซื้อพื้นที่การค้าทั้งโซนเพื่อเธอเพียงคนเดียว นี่มันไม่ใช่แค่การแก้แค้นธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามแบบตาต่อตาฟันต่อฟันที่สะใจที่สุด! เรย์ยื่นแขนข้างหนึ่งให้ลูน่าคล้องด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง "ไปกันเถอะครับ ลูน่า..." เรย์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "เรือสำราญเหมาลำส่วนตัวรอเราอยู่ที่ท่าเรือแล้ว... และผมคิดว่า ได้เวลาไปทักทายไอ้เพื่อนรักบนเรือลำนั้นเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" *ติ๊ง!* เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดวงเงินดังขึ้นก้องกังวานผ่านอากาศ พร้อมกับร่างของเฮลิคอปเตอร์เวทมนตร์หรูหราลำยักษ์ที่บินลงมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าพวกเขาพอดี! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ!