เงาแห่งความเย็นชา

กระดาษแผ่นบางที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า... มีค่าเท่ากับใบประกาศอิสรภาพสำหรับผู้หญิงที่เคยตายทั้งเป็นในกรงทองแห่งนี้ค่ะ เสียงปลายปากการาคาแพงขูดขีดลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่ลังเล เสียงมันช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ภาคิน คิมหันต์วรากุล ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมาตลอดสามปี แววตาของเขาไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งให้แหลکสลาย "เซ็นเสร็จแล้ว ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันเสียที ลีลาน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเอաբคำหวานในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธร้ายที่ทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยจนพรุน ไม่มีแม้แต่เยื่อใย ไม่มีแม้แต่คำลา มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ที่เขาส่งมอบให้เสมือนของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนจากลา ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะร่วงหล่น มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา ภายในท้องน้อยของเธอบัดนี้มีหนึ่งชีวิตน้อยๆ กำลังก่อกำเนิดขึ้นมาได้เกือบแปดสัปดาห์... เป็นโซ่ทองที่ถักทอขึ้นมาจากความผิดพลาดในคืนที่เขาเมามายและมองเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องระบายอารมณ์ เขากำลังจะขับไล่สายเลือดแท้ๆ ของตัวเองให้ออกไปเผชิญโลกกว้างอย่างไร้ความปรานี โดยที่โง่เขลาเกินกว่าจะรับรู้ความจริงข้อนี้ "ค่ะ... ฉันจะไปให้พ้นจากชีวิตคุณ สมใจคุณแล้วนะคะ ภาคิน" รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียวของเธอช่างน่าเวทนาและทรงพลังในเวลาเดียวกัน ลีลาน่าไม่ร้องไห้อีกแล้ว ความอ่อนแอถูกเผาไหม้จนมอดไหม้ไปพร้อมกับเพลิงแค้นในคืนนี้ เธอกวาดสายตามองห้องนอนกว้างขวางที่เคยเป็นดั่งหลุมศพความรู้สึก ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กและชีวิตใหม่อีกหนึ่งชีวิตในครรภ์ ในคืนที่หิมะโปรยปรายและความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง ลีลาน่าย่างก้าวออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลคิมหันต์วรากุลโดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังอีกเลย แม้ลมหนาวจะกรีดผิวเนื้อจนชาหนึบ แต่ความเจ็บปวดในอกซ้ายกลับชาด้านเสียยิ่งกว่า เธอกุมมือวางทาบบนหน้าท้องแบนราบด้วยความรักที่ล้นปรี่ ดวงตาคู่สวยทอประกายเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความมืด *แม่สัญญา... แม่จะปกป้องลูกเอง ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม* เวลาล่วงเลยผ่านไปสี่ปีเต็ม... กลิ่นอายของความสำเร็จไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่ด้านชาของภาคินอิ่มเอมขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ภาพเงาร่างระหงของอดีตภรรยาที่เดินจากไปในคืนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาดั่งเงาทมิฬ เขากลายเป็นปีศาจทำงานบ้าคลั่งเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณทุกค่ำคืน จนกระทั่งโชคชะตาเล่นตลก ส่งเด็กชายตัวน้อยคนนั้นให้ก้าวเข้ามาในรัศมีสายตา เสี้ยววินาทีที่ภาคินได้สบตาเข้ากับดวงตาคู่กลมโตของเด็กชายวัยสี่ขวบคนนั้น ลมหายใจของอดีตนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งก็พลันสะดุดกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจอย่างจัง... โครงหน้าเรียว จมูกโด่งรั้น และนัยน์ตาคู่คมกริบที่สะท้อนอยู่ในร่างเล็กนั้น... ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา! "คุณน้าฮะ... มองหน้าปัณณ์ทำไมเหรอฮะ หน้าปัณณ์มีอะไรติดอยู่หรือเปล่า" เสียงใสแจ๋วเจือความสงสัยของเด็กชายดังขึ้น พร้อมเอียงคอมองชายแปลกหน้าด้วยความไร้เดียงสา รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของเด็กน้อยช่างมีอิทธิพลรุนแรงจนทำให้หัวใจของภาคินกระตุกวูบอย่างรุนแรง เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่าง ภาคินทรรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นอย่างไร้ฟอร์ม มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ยามเอื้อมไปแตะที่แก้มเนียนนุ่มของเด็กน้อย สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งตรงถึงขั้วหัวใจ ยิ่งมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ความจริงอันน่าตกตะลึงก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกจนเขาแทบกระอักเลือด *เด็กคนนี้... ลูกของใคร? ทำไมถึงหน้าเหมือนเขาราวกับแกะพิมพ์!* "ปัณณ์! ลูกอยู่ไหนคะคนเก่ง..." เสียงหวานทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน ทำให้ร่างสูงโปร่งของภาคินแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาคมกริบตวัดมองไปยังต้นเสียงทันที และวินาทีนั้น โลกทั้งใบของอดีตนักธุรกิจหนุ่มก็หยุดหมุนลงตรงหน้า ร่างระหงในชุดเดรสเรียบหรูที่ดูสง่างามและเย่อหยิ่งกว่าวันวาน ลีลาวดี... อดีตภรรยาที่เขาเคยเซ็นใบหย่าไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสี่ปีមុน กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวในอดีตอีกต่อไปแล้ว ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ความตกตะลึงระคนสำนึกผิดฉายชัดในแววตาของภาคิน ขณะที่มุมปากของลีลาน่ากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ประกาศกร้าวให้เขารู้ว่า... เกมการแก้แค้นที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกและดราม่าเข้มข้นในตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนถัดไปเด็ดขาดค่ะ!