รอยร้าวในคืนฝนพรำ

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องกังวานราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนหนาเม็ดกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดเพนต์เฮوسหรูใจกลางเมืองจนเกิดเสียงดังระรัว ราวกับธรรมชาติกำลังหัวเราะเยาะเย้ยความเปราะบางของมนุษย์ที่กำลังนั่งอยู่เบื้องหลังความเงียบงันอันน่าอึดอัด บนโต๊ะอาหารหินอ่อนราคาแพง อาหารมื้อค่ำที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตบรรจงเพื่อเฉลิมฉลองวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม บัดนี้กลับเย็นชืดและไร้ซึ่งการแตะต้อง เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่ที่เดินทางมาถึงทางตันอย่างไร้เยื่อใย ลีลาวดีนั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามกับสามี แสงไฟสลัวจากโคมระย้าคريสเตัลสาดส่องลงมากระทบใบหน้าเรียաբเนียนที่ไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความรักและความหวัง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเยียบเย็นดั่งผืนน้ำในฤดูหนาว นิ้วเรียวบางของเธอกำลังบรรจงลูบไล้แผ่นกระดาษสีขาวสะอาดที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยริมจานอาหาร... กระดาษใบหย่าที่เธอเป็นคนจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป ด้วยหัวใจที่ด้านชาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว "คุณไม่คิดจะแตะอาหารเลยหรือคะ... ภาคิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันขึ้นมาก่อน ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยถึงดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การพูดคุยกับสามีในวันครบรอบแต่งงาน ภาคิน คิมหันต์วรากุล เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในแท็บเล็ต ดวงคมกราบกวาดตามองภรรยาด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เช่นเคย ร่างสูงโปรดในชุดสูทเนื้อดีที่ยังคงเนี้ยบแม้จะเป็นยามวิกาล ขยับกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นเอกลักษณ์ "ครบรอบแต่งงานสามปี... คุณยังหวังปาฏิหาริย์อะไรอีกหรือ ลีลาน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจเอ่ยขึ้น "คุณก็รู้ดีว่าการแต่งงานของเรามันเกิดจากอะไร และมันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แค่เพราะวันนี้มันบังเอิญตรงกับวันที่เราจดทะเบียนกันหรอกนะ" คำพูดที่ไร้เยื่อใยนั้น หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงร้องไห้ฟูมฟายและอ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่วันนี้... ลีลาวดีเพียงแค่ระบายยิ้มหยันออกมาจางๆ รอยยิ้มที่ทำให้ภาคินรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาดโดยที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้ "นั่นสินะคะ... ดิฉันคงโง่เง่าเองที่ยังหลงเหลือความหวังลมๆ แล้งๆ กับผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณ" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมสบประสานกับนัยน์ตาคู่ดุของเขาอย่างไม่เกรงกลัวและไม่หลบเลี่ยง "แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ความโง่เง่าของดิฉันมันหมดอายุลงพร้อมกับดินเนอร์มื้อนี้แล้วล่ะค่ะ" นิ้วเรียวดันซองเอกสารสีขาวเลื่อนข้ามโต๊ะอาหารยาวไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม แรงเสียดทานเบาๆ ระหว่างกระดาษกับพื้นผิวหินอ่อนดังกังวานขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ภาคินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าของภรรยา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันถูกกลบฝังด้วยความหยิ่งทะนงและเย่อหยิ่งที่ฝังรากลึกในตัวเขา "นี่มันอะไร" เขาเอ่ยถามเสียงห้วน โดยยังไม่ยอมยื่นมือไปแตะต้องมัน "ใบหย่าค่ะ..." ลีลาวดีตอบชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงมั่นคงไม่มีความลังเลเจือปนแม้แต่น้อย "ดิฉันเซ็นให้คุณเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ทรัพย์สินระหว่างสมรสฉันไม่ขอสักบาทเดียว ขอแค่ความเป็นอิสระและชื่อเสียงของฉันคืนมา... พรุ่งนี้เช้าเราไปที่อำเภอเพื่อ2จดทะเบียนหย่าให้เรียบร้อยตามกฎหมายเถอะค่ะ" บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นจัด ภาคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองแผ่นกระดาษนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนอย่างประหลาด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรงโดยไร้สาเหตุ เขานึกว่าเธอจะอ้อนวอน เขาคาดหวังว่าเธอจะเกาะแขนและร้องขอความเห็นใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่... ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ง่ายดายคนนั้น หายไปไหนเสียแล้ว? "คุณกล้าดียังไงมาสั่งผม!" ภาคินตบโต๊ะเบาๆ เสียงทุ้มตึงเครียดขึ้นจนน่ากลัว ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ข่มขวัญด้วยรัศมีอันคุกคามที่เคยใช้กดดันคนมานับไม่ถ้วน "คิดว่าแค่กระดาษแผ่นเดียวจะทำให้คุณหลุดพ้นจากผมได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ลีลาวดี!" "ง่ายหรือยาก... มันก็ต้องจบค่ะ ภาคิน" ลีลาวดีลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาเช่นกัน แม้ส่วนสูงของเธอจะด้อยกว่า แต่นัยน์ตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย็นชาคู่นั้น กลับทำให้ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลรู้สึกเหมือนกำลังเพลี่ยงพล้ำ "สามปีที่ผ่านมา ดิฉันทำหน้าที่ภรรยาที่ดีมามากพอแล้ว และในเมื่อคุณไม่เคยเห็นค่ามัน การยื้อกันต่อไปมีแต่จะทำให้เราต่างฝ่ายต่างนรกแตกกันเปล่าๆ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ... ถือว่าทำบุญให้คนใกล้ตาย" "ปากเก่งขึ้นนี่!" ภาคินก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่สื่อถึงความไม่พอใจและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า แต่ลีลาวดีไม่มีแม้แต่รอยนิ่วหน้า เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่มสวยอีกครั้ง "เจ็บเหรอคะ? แต่คงไม่เท่ากับสามปีที่คุณทำลายหัวใจฉันหรอกค่ะ" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงบนผิวเนื้อของเขา ภาคินชะงักงัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะกระชั้นชิด กลิ่นกายหอมหวานละมุนละไมที่คุ้นเคยกำลังรumเร้าประสาทสัมผัสของเขาให้ปั่นป่วน ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอันลึกซึ้ง เคมีระหว่างคนทั้งคู่พุ่งพล่านจนแทบแผดเผาบรรยากาศรอบตัว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาเพื่อรั้งร่างบางไว้ ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงห้องนอนใหญ่ด้านใน ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฝนโปรด ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ภาคินคลายมือออกจากแขนเรียวของภรรยาอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนช่วงเวลาอันตึงเครียดนี้ ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา เผยให้เห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง ในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการเพิ่งตื่นนอน มือเล็กข้างหนึ่งกำลังขยี้ตา ส่วนมืออีกข้างถือตุ๊กตากระต่ายเน่าคู่ใจ "คุณแม่ครับ..." เสียงใสแจ๋วเอמהกเรียกหาผู้เป็นแม่ด้วยความงอแงเล็กน้อย "น้องปัณณ์ฝันร้ายครับ... ฟ้าผ่าเสียงดังมาก น้องปัณณ์กลัว..." เด็กชายตัวน้อยก้าวเดินเตาะแตะเข้ามาในห้องโถง ท่ามกลางความตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อของภาคิน ดวงตาคู่โตคมกริบของเด็กน้อยช้อนขึ้นมองชายแปลกหน้าในบ้านยามวิกาล ก่อนจะหันไปซבוหน้าลงกับชายกระโปรงของมารดา ทว่า... เสี้ยววินาทีที่ภาคินได้สบตาเข้ากับดวงตาคู่กลมโตของเด็กชายวัยสี่ขวบคนนั้น ลมหายใจของอดีตนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งก็พลันสะดุดกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจอย่างจัง... โครงหน้าเรียว จมูกโด่งรั้น และนัยน์ตาคู่คมกริบที่สะท้อนอยู่ในร่างเล็กนั้น... ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ในบทนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ