ศึกตัดสินที่ดันเจี้ยนเทวะ

"ถอยไปอาเธอร์... นี่ไม่ใช่สนามประลองเกียรติยศ แต่มันคือความเป็นความตายของเพื่อนฉัน" เสียงของเรย์สั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่นดั่งผาหิน ท่ามกลางโถงศิลาโบราณที่สั่นสะเทือนตามจังหวะการเต้นของชีพจรแสงภายในตัวของปุยฝ้าย ร่างเล็กป้อมของกระต่ายมีปีกกำลังห่อหุ้มด้วยดักแด้แสงสีทองสว่างวาบสลับดับ มันเป็นห้วงเวลาแห่งการวิวัฒนาการที่เปราะบางที่สุด และในขณะเดียวกัน กองกำลังชุดเกราะสีเงินวาววับของกิลด์ 'ราชันย์นิรันดร์' ก็ได้ปิดล้อมโถงดันเจี้ยนแห่งนี้ไว้จนมิด อาเธอร์ในชุดเกราะประดับลวดลายทองคำ ก้าวออกมาจากแถวทหารด้วยท่วงท่าสง่างามแต่ทว่าเย็นชา เขากระชับดาบเลเซอร์ในมือ แววตาคมกริบมองไปยังก้อนแสงที่สั่นไหวเบื้องหลังเรย์ด้วยความกระหาย "คำว่าเพื่อนของนาย มันช่างไร้รสนิยมเสียจริง เรย์" อาเธอร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและศักยภาพ มอนสเตอร์ระดับตำนานอย่างปุยฝ้ายควรอยู่กับคนที่สามารถดึงศักยภาพที่แท้จริงของมันออกมาได้ ไม่ใช่คนเก็บตัวที่เอาแต่นั่งปิกนิกใต้ต้นไม้ไปวันๆ แบบนาย" เรย์ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแต่ขยับกายไปขวางหน้าปุยฝ้ายไว้ มือซ้ายที่สั่นเทาของเขาแตะลงบนดักแด้แสงเบาๆ รับรู้ได้ถึงความร้อนแรงที่ปะทุออกมาจากภายใน ปุยฝ้ายกำลังเจ็บปวด กระแสพลังธาตุแสงที่ไร้การควบคุมเริ่มแผ่กระจายจนพื้นหินใต้เท้าของเรย์เกิดรอยร้าว "ถ้าพวกคุณขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว..." เรย์เว้นจังหวะ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันไม่รับประกันว่าพลังที่กำลังตื่นขึ้นนี่ จะเหลือซากอะไรให้พวกคุณกลับไปรายงานกิลด์มาสเตอร์ได้บ้าง" อาเธอร์หัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปมาในผนังถ้ำ "ขู่หรือ? นายก็รู้ว่าการวิวัฒนาการระดับสูงต้องใช้สมาธิและสภาพแวดล้อมที่คงที่ นายคนเดียวจะหยุดคนของฉันเกือบร้อยชีวิตได้ยังไง" เรย์ไม่ได้ตอบแต่เขากลับหลับตาลง สื่อสารผ่านจิตวิญญาณที่ผูกพันกันแน่นแฟ้นกับปุยฝ้าย *'อดทนไว้นะเพื่อนยาก... ไม่ว่าใครจะพยายามพรากเราไป ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ'* ทันใดนั้น เสียงคำรามของโลหะที่กระทบกันดังขึ้น กองหน้าของกิลด์อาเธอร์เริ่มขยับเข้าใกล้ เรย์สะบัดมือขวาเบาๆ อักขระเวทมนตร์สีครามที่เขาแอบฝังไว้ทั่วโถงดันเจี้ยนตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาก็เรืองแสงขึ้นพร้อมกัน บ่วงโซ่พลังงานโปร่งแสงดีดตัวออกจากพื้นดิน รัดร่างของเหล่าผู้บุกรุกไว้อย่างแน่นหนาจนล้มระเนระนาด "เวทกับดัก? นายใช้เวลาตอนไหนกัน!" อาเธอร์คำรามด้วยความหงุดหงิด เขาตวัดดาบตัดโซ่พลังงานขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย แต่ความชะงักงันเพียงไม่กี่วินาทีก็เพียงพอที่จะให้พลังธาตุแสงจากปุยฝ้ายระเบิดตัวออกมาเป็นระลอกคลื่นสีทอง บรรยากาศในโถงดันเจี้ยนหนักอึ้งขึ้นจนทุกคนในที่นั้นต่างทรุดเข่าลง แรงกดดันจากมอนสเตอร์ที่กำลังจะวิวัฒนาการเหนือระดับปกตินั้นรุนแรงจนน่าเกรงขาม เรย์เองก็ต้องใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการประคองสติ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองประกายตามพลังที่ไหลเวียนในอากาศ "อาเธอร์... นายต้องการชัยชนะ ต้องการอำนาจ แต่นายไม่เคยเข้าใจเลยว่ามอนสเตอร์พวกนี้คือ 'คู่ชีวิต' ไม่ใช่เครื่องมือ" เรย์ตะโกนผ่านพายุแสงที่เริ่มหมุนวนเป็นเกลียว "ไร้สาระ!" อาเธอร์กระโจนเข้าหาเรย์ ดาบของเขาพุ่งเป้าไปที่ดักแด้แสงโดยไม่สนแม้แต่จะทำร้ายเรย์ "ถ้าฉันไม่ได้... ก็ไม่มีใครได้ทั้งนั้น!" คมดาบอาบด้วยพลังทำลายล้างแหวกผ่านอากาศ แต่ทว่าก่อนที่จะถึงตัวดักแด้ เงาร่างหนึ่งที่เร็วกว่าสายฟ้าก็พุ่งทะลุจากม่านแสงออกมา มันไม่ใช่ปุยฝ้ายในร่างกระต่ายน้อยแสนซนอีกต่อไป แต่เป็นร่างวิวัฒนาการที่สง่างาม ขนสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายดั่งเส้นไหมทองคำ ปีกคู่ใหญ่ที่เคยสั้นกุดบัดนี้สยายกว้างดุจเทพเจ้า การปะทะกันระหว่างพลังดาบของอาเธอร์และเกราะแสงที่ปุยฝ้ายสร้างขึ้นชั่วพริบตา ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาลจนเพดานดันเจี้ยนถล่มลงมาเป็นเศษหิน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เรย์ไอออกมาเป็นเลือด ความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจมจนเขาทรุดลงกับพื้น ทว่าในวินาทีที่ฝุ่นควันเริ่มจางลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนกลับไม่ใช่ชัยชนะของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เป็นรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางโถงดันเจี้ยน... รอยแยกที่ปล่อยแรงดึงดูดประหลาดออกมาจนทุกคนต้องคว้าเกาะสิ่งของรอบกายไว้แน่น ปุยฝ้ายในร่างวิวัฒนาการใหม่ส่งเสียงร้องแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนก มันไม่ได้มองอาเธอร์อีกต่อไป แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปยังรอยแยกมิตินั้นด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่สวมถุงมือสีดำสนิทและรองเท้าบูทหุ้มเกราะมังกรดำก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ ร่างนั้นคือใครบางคนที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์นี้เคยรู้จักมาก่อน "ช่างน่าสนุกเสียจริง... การวิวัฒนาการระดับตำนานที่ถูกขัดขวางด้วยความโลภของมนุษย์กระจอกๆ" เสียงของผู้มาใหม่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้แม้แต่อาเธอร์ยังต้องหยุดชะงัก "เอาล่ะ เรย์... นายจะเลือกอะไร ระหว่างปกป้องมอนสเตอร์ที่กำลังจะแตกสลายตรงหน้า หรือจะปล่อยให้ฉัน 'พา' มันไปสู่ที่ที่ควรอยู่เสียตั้งแต่แรก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรอยร้าวแห่งมิตรภาพในตอนนี้นะคะ!