รอยร้าวแห่งมิตรภาพ

"ถ้าเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ของเล่นชิ้นโปรดของกิลด์ 'ราชันย์นิรันดร์' หลุดมือไปเพราะความใจอ่อนของนายละก็... เรย์ นายกำลังประเมินกิลด์มาสเตอร์อย่างฉันต่ำเกินไปนะ" เสียงทุ้มต่ำของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงถ้ำผลึกคริสตัล แววตาของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้ขยับกายเข้ามาใกล้เกินระยะห่างที่เหมาะสม ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากสเตตัสระดับท็อปเซิร์ฟเวอร์กลับแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวดูจะหนักอึ้งขึ้นถนัดตา เรย์ยืนนิ่ง มือของเขาสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ นิ้วเรียวของเขาเผลอกำชายเสื้อคลุมแน่นขึ้นเพื่อบดบัง 'ปุยฝ้าย' มอนสเตอร์กระต่ายน้อยที่มีปีกเล็กจิ๋วสีขาวราวกับปุยเมฆ ซึ่งกำลังขดตัวสั่นเทาอยู่ในกระเป๋าคาดเอวของเขา เจ้าตัวเล็กไม่ยอมส่งเสียงร้องสักแอะ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสของมันปิดสนิทราวกับพยายามหนีความจริงว่าภัยร้ายที่น่ากลัวที่สุดกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา "อาเธอร์..." เรย์เค้นเสียงออกมาเบาหวิว เขาพยายามบังคับให้กล่องเสียงของตนเองไม่สั่นไหว "ผมบอกคุณไปแล้วว่าปุยฝ้ายไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะมาครอบครองได้ตามอำเภอใจ มันมีชีวิต มีจิตใจ และที่สำคัญที่สุด... มันไม่ได้เลือกคุณ" อาเธอร์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน เขาค่อยๆ ก้าวเดินวนรอบเรย์ช้าๆ เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นคริสตัลดังก้องเป็นจังหวะที่ชวนให้ประสาทสัมผัสเตลิด "ความชอบ หรือการเลือก? ในโลกที่เต็มไปด้วยอัลกอริทึมและตัวเลขแบบนี้ นายคิดว่าความรู้สึกงี่เง่าพวกนั้นมันสำคัญจริงๆ หรือเรย์?" เขาก้มลงมองสบตาเรย์ ดวงตาที่เคยเป็นมิตรในอดีตบัดนี้มีเพียงความกระหายในอำนาจและการเป็นผู้เหนือกว่า "ถ้าฉันทิ้งนายไว้ที่นี่พร้อมกับคำสาปแห่ง 'โซ่ตรวนวิญญาณ' นายคิดว่าเจ้าก้อนขนขาวๆ นี่จะรอดไปได้นานสักกี่นาที? มอนสเตอร์หายากที่ไม่มีผู้คุ้มครองในพื้นที่ระดับสูงแบบนี้ ก็เหมือนเนื้อสดที่วางล่อตาฝูงหมาป่าหิวโหยนั่นแหละ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์นิ่งอึ้งไปกับถ้อยคำนั้น ไม่ใช่เพราะเขากลัวภัยอันตรายที่อาเธอร์ขู่ แต่เป็นเพราะ 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในนั้น *มันปลอดภัยจริงหรือเปล่า?* คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจของเรย์เหมือนหนามยอก ปุยฝ้ายมีพลังธาตุแสงที่บริสุทธิ์เกินไป และในขณะเดียวกันก็เปราะบางเกินไปสำหรับโลกที่เต็มไปด้วยความโลภและการแก่งแย่ง การที่เขาพยายามรักษาความบริสุทธิ์ของปุยฝ้ายไว้ข้างตัว อาจจะเป็นความเห็นแก่ตัวของเขากันแน่ที่ลากเจ้าตัวเล็กมาเสี่ยงตายในทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ปุยฝ้ายขยับตัวเล็กน้อย มันเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋า ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของเรย์ สื่อสารความรู้สึกผ่านจิตใจอย่างแผ่วเบา เป็นความเชื่อใจที่ไร้เดียงสาจนเรย์รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ มันไม่ได้กลัวอาเธอร์ แต่มันกำลังกลัวว่าเรย์... คนที่มันรักที่สุด กำลังจะทอดทิ้งมันไป "ถ้านายตัดสินใจไม่ได้..." อาเธอร์ขยับมือขึ้นเรียกอาวุธระดับตำนานของเขาออกมา แสงสีทองของหอกศักดิ์สิทธิ์สว่างวาบไปทั่วทั้งโถงถ้ำ "ฉันจะช่วยตัดสินใจให้เอง โดยการเด็ดเอา 'ปีก' ของมันมาเป็นเครื่องประดับในคอลเลกชันของกิลด์ซะเลย... อย่างน้อยๆ ถ้ามันไม่ได้เป็นของฉัน ก็ไม่มีใครหน้าไหนได้ครอบครองความพิเศษนี้ไปอีก" ความกดดันในอากาศพุ่งทะลุขีดจำกัด เรย์รู้ดีว่าหากสู้ตอนนี้ เขาไม่มีทางชนะอาเธอร์ได้เลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว แต่ถ้าเขายอมแพ้ สิ่งที่เขารักที่สุดก็จะถูกพรากไป และความทรงจำทั้งหมดที่เขาสร้างมากับปุยฝ้ายจะกลายเป็นเพียงรอยร้าวในใจที่ไม่มีวันประสาน เรย์สูดหายใจลึก เขาค่อยๆ เอื้อมมือลงไปในกระเป๋า สัมผัสความนุ่มนิ่มของขนปุยฝ้ายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจบางอย่างที่เสี่ยงที่สุดในชีวิตเกมเมอร์ของเขา "อาเธอร์ นายบอกว่ามอนสเตอร์คือเครื่องมือสินะ..." เรย์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันนิ่งสงบและเย็นเยียบยิ่งกว่าคำขู่ของอีกฝ่าย "งั้นก็มาดูกันว่า เครื่องมือที่นายอยากได้นักหนาเนี่ย... จะกัดแขนของนายขาดตอนไหน" เรย์ไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา แต่เขากลับคว้า 'ผลึกหินแห่งการพันธนาการ' ที่เขาได้มาจากดันเจี้ยนลับในตอนแรกออกมาแทน เขาเริ่มท่องมนต์ภาษาโบราณที่สั่นสะเทือนไปถึงระบบฐานข้อมูลของเกม แสงสีม่วงเข้มเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของปุยฝ้าย แต่มันไม่ใช่พลังแสงที่อ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันคือพลังทำลายล้างที่ถูกผนึกไว้ใต้ความน่ารักนั้นมานาน ทว่าทันใดนั้นเอง ผนังถ้ำด้านหลังอาเธอร์กลับร้าวออกจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้อง! ร่างเงาสีดำสนิทพุ่งทะลุคริสตัลออกมาพร้อมกับกรงเล็บที่อาบด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงิน อาเธอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หอกในมือสั่นสะเทือนจากการปะทะกับศัตรูที่ไม่คาดคิด บุคคลนั้นไม่ได้มาเพื่อช่วยอาเธอร์ และแน่นอนว่าไม่ได้มาเพื่อช่วยเรย์... "ถึงเวลาที่ 'ความลับ' ของนายจะต้องชดใช้สิ่งที่ขโมยไปแล้ว เรย์" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด เมื่อเงาสีดำนั้นขยับตัวเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมขาดวิ่น เรย์แทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เขานึกว่าลบเลือนไปจากเกมนี้แล้ว กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับสร้อยคอที่ปุยฝ้ายเคยทำหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน... สร้อยเส้นเดียวกับที่เขามอบให้คนสำคัญที่สุดที่เลิกเล่นเกมไปตั้งแต่วันแรกที่เกมเปิดตัว ความลับที่เคยคิดว่าถูกฝังกลบ กำลังจะพังทลายลงพร้อมกับรอยร้าวที่คืบคลานไปทั่วทั้งดันเจี้ยนแห่งนี้แล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรอยร้าวแห่งมิตรภาพในตอนนี้นะคะ!