หัวใจของภูเขาน้ำแข็ง

“ถ้าก้าวข้ามเส้นนั้นไปเพียงนิ้วเดียว ร่างกายของเจ้าหนูนี่จะกลายเป็นเพียงประติมากรรมน้ำแข็งถาวรที่ไม่มีวันละลาย... เรย์ คุณแน่ใจแล้วหรือว่าจะแลกอนาคตของมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง ด้วยการเสี่ยงชีวิตบุกเข้าไปในใจกลางยอดเขาที่แม้แต่บอสระดับตำนานยังไม่กล้าเฉียดกราย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ กิลด์มาสเตอร์ผู้สง่างามในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนขวางทางอยู่บนชะง่อนผาแคบๆ เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่แค่ทางเดินธรรมดา แต่มันคือหุบเหวแห่งความตายที่ถูกปกคลุมด้วยไอเย็นจัดจนมองเห็นละอองเวทมนตร์สีครามลอยฟุ้ง เรย์กระชับปุยฝ้ายที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกแน่นขึ้น เจ้ากระต่ายน้อยที่มีปีกสีขาวนวลเริ่มสั่นเทา ขนที่เคยนุ่มฟูบัดนี้ดูหม่นหมองลงผิดปกติ ปีกคู่เล็กที่เคยกระพืออย่างร่าเริงกลับลู่แนบกับลำตัว ดวงตากลมโตสีทับทิมที่เคยเป็นประกายสดใสยามนี้กลับหม่นแสงลงคล้ายคนกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความเหน็บหนาว “ถ้าคุณเรียกการรักษาเพื่อนว่าการแลกเปลี่ยนด้วยชีวิต งั้นผมก็คงไม่มีอะไรจะพูดกับคุณแล้วล่ะ อาเธอร์” เรย์ตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองอีกฝ่าย มือหนาลูบหัวปุยฝ้ายเบาๆ สัมผัสที่ได้รับจากเจ้าตัวเล็กนั้นเย็นจัดจนน่าใจหาย “ปุยฝ้ายไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่คือหัวใจของผม และหัวใจ... ไม่มีคำว่าคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่าหรอกครับ” อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าพายุ “ความรักทำให้คนเขลาเสมอ... แต่ช่างเถอะ ในเมื่อคุณดึงดันจะไปตาย ผมก็จะไม่ขัดขวาง แต่จงจำไว้ว่าผลึกธาตุแสงที่คุณตามหา มันไม่ได้วางรอให้ใครมาเก็บง่ายๆ มันมีผู้พิทักษ์ที่หิวโหยรอคอยอยู่ และมันไม่ได้ต้องการแค่พลัง... มันต้องการ ‘ชีวิต’ เป็นเครื่องสังเวย” ทันทีที่สิ้นคำพูด ร่างของอาเธอร์ก็เลือนหายไปราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์ไม่รอช้า เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปบนสะพานน้ำแข็งที่สั่นคลอน ทุกย่างก้าวที่เท้าเหยียบลงไป เสียงเปราะบางของผลึกน้ำแข็งที่แตกร้าวฟังดูดุดันราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ปุยฝ้ายขยับตัวเล็กน้อย เสียงร้อง “คี... คี...” แผ่วเบาดังออกมาจากลำคอ เรย์รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่เริ่มมอดดับในตัวเจ้ากระต่ายน้อย เขาตัดสินใจใช้พลังสำรวจธาตุที่ถนัดที่สุด พยายามเชื่อมโยงจิตสัมผัสไปยังใจกลางยอดเขา *‘ได้โปรด... ถ้าคุณยังมีความเมตตาอยู่บ้าง ช่วยปุยฝ้ายด้วย’* เรย์นึกในใจขณะทุ่มพลังเวททั้งหมดที่มีสร้างเกราะคุ้มกันบางๆ ขึ้นมา ฉับพลันนั้น พายุหิมะที่เคยบ้าคลั่งกลับหยุดนิ่งสนิท พื้นที่เบื้องหน้าเปิดออกเป็นโถงถ้ำขนาดมหึมาที่ผนังเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งแวววาว และที่ใจกลางนั้นเอง แสงสีทองสว่างไสวพุ่งขึ้นมาจากแท่นหินประหลาด... มันคือผลึกธาตุแสง! เรย์รีบก้าวเข้าไปหา ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วเขากำลังจะแตะลงบนแสงอุ่นนั้น พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาร่างขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ธารน้ำแข็งก็พุ่งขึ้นมา มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่ดุร้ายอย่างที่คาดไว้ แต่มันคือรูปปั้นน้ำแข็งรูปร่างคล้ายมังกรโบราณที่มีดวงตาเป็นผลึกสีครามเย็นเฉียบ มังกรน้ำแข็งคำราม เสียงของมันดังก้องจนหูอื้อ เรย์กอดปุยฝ้ายแน่น เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเผชิญหน้า แม้โอกาสรอดจะริบหรี่ก็ตาม ทว่าในขณะที่มังกรน้ำแข็งกำลังจะพ่นลมหายใจแห่งความตายลงมา ปุยฝ้ายที่นิ่งเงียบไปนานกลับลืมตาขึ้น ดวงตาสีทับทิมกลับมาเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงจากผลึกธาตุแสงตรงหน้า ร่างของเจ้ากระต่ายน้อยลอยหลุดจากอ้อมกอดของเรย์ขึ้นไปกลางอากาศ ปีกของมันแผ่ขยายออกจนกว้างกว่าตัวหลายเท่า แสงสีทองจากผลึกธาตุแสงเริ่มไหลเข้าสู่ตัวปุยฝ้ายราวกับสายน้ำที่หิวกระหาย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้เป็นไปตามที่เรย์คาดหวังไว้... ปุยฝ้ายไม่ได้วิวัฒนาการเพียงอย่างเดียว แต่มันกลับส่งเสียงแหลมสูงกังวานไปทั่วถ้ำ และในพริบตานั้น ผนังถ้ำที่เคยเป็นน้ำแข็งใสกลับร้าวออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้นั้น มันไม่ใช่สมบัติ... แต่มันคือประตูมิติขนาดใหญ่ที่กำลังสั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของสัญลักษณ์กิลด์ที่คุ้นตาบนบานประตูที่เริ่มเปิดออก อาเธอร์ไม่ได้มาคนเดียว เขาพาคนทั้งกิลด์มาล้อมรอบบริเวณนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว! อาเธอร์เดินก้าวเข้ามาในโถงถ้ำ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีรอยยิ้มที่แสดงถึงชัยชนะ “ขอบใจนะเรย์ ที่เป็นกุญแจไขประตูไปสู่ ‘เขตแดนลี้ลับ’... ตอนนี้ความลับที่คุณเก็บไว้ ก็กลายเป็นของกิลด์เราอย่างสมบูรณ์แล้ว” เรย์ยืนตัวแข็งทื่อ มองปุยฝ้ายที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศโดยไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกของเขา ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะปรากฏขึ้นตรงหน้า... เมื่อเงาในกระจกของผลึกธาตุแสงไม่ใช่มังกรน้ำแข็งอย่างที่เขาเห็น แต่มันคือเงาของปุยฝ้ายในร่างที่น่าสะพรึงกลัวและเปี่ยมไปด้วยอำนาจมืด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยในตอนนี้นะคะ!