ดินแดนหิมะนิรันดร์

"อย่าขยับนะปุยฝ้าย... ถ้าเจ้าขยับอีกแค่เซนติเมตรเดียว พลังธาตุแสงที่ห่อหุ้มตัวเราอยู่จะแตกสลายทันที!" เสียงของเรย์แหบพร่าและสั่นเทา มือของเขากำลังสั่นสะท้านขณะกดลงบนไหล่ของเจ้าก้อนปุยสีขาวที่กำลังสั่นระริกอยู่ข้างกาย รอบตัวพวกเขาไม่ใช่ป่าไม้เขียวขจีอย่างที่เคย แต่กลับเป็นผนังน้ำแข็งที่โปร่งใสจนน่าขนลุก มันคือ 'ดินแดนหิมะนิรันดร์' พื้นที่รอยต่อที่ถูกลบออกจากแผนที่ของนักผจญภัยทั่วไป อุณหภูมิที่ติดลบจนลมหายใจกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะที่ขนตา ทำให้การมองเห็นพร่ามัวไปหมด ปุยฝ้ายส่งเสียง 'จิ๊ด' เบาๆ อย่างอึดอัด มันขยับปีกเล็กๆ ที่ลีบแบนลงเพื่อลดการสูญเสียความร้อน ดวงตากลมโตสีฟ้าใสของมันจ้องมองไปยังเบื้องหน้า—สิ่งที่ขวางกั้นพวกเขาไว้ไม่ใช่เพียงพายุหิมะ แต่มันคือ 'กำแพงกาลเวลา' ที่ขยับเขยื้อนได้เหมือนสิ่งมีชีวิต "เรามาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้วนะ" เรย์พึมพำกับตัวเอง พลางใช้มืออีกข้างเช็ดคราบน้ำแข็งออกจากแผงควบคุมโฮโลกราฟิกที่เริ่มทำงานติดขัด "ถ้าอาเธอร์ตามมาถึงที่นี่ เขาจะต้องเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้แน่นอน เพราะสิ่งที่รอเราอยู่ไม่ใช่แค่ความหนาว แต่คือการทดสอบว่าเราคู่ควรจะครอบครอง 'หัวใจแห่งเหมันต์' หรือไม่" เรย์เหลือบมองกระเป๋าเก็บของ มอนสเตอร์ระดับสูงหลายตัวที่เขาเคยรวบรวมมาต่างพากันจำศีลในแคปซูลอย่างแน่นหนา พวกมันไม่สามารถทนต่อสภาพอากาศที่กัดกินพลังชีวิตได้ขนาดนี้ มีเพียงปุยฝ้ายเท่านั้นที่ยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา แต่นั่นก็แลกมาด้วยการที่เจ้าตัวเล็กต้องดึงพลังธาตุแสงมาสร้างเกราะป้องกันจนแทบจะหมดตัว "จิ๊ด... จิ๊ด!" ปุยฝ้ายใช้หัวถูไถมือของเรย์ สื่อสารผ่านพันธสัญญาจิตว่ามันพร้อมจะใช้ไม้ตายสุดท้าย หากนั่นจะทำให้พวกเขาผ่านพ้นภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ไปได้ "อย่าเชียวนะ ถ้าเธอใช้พลังนั้นตอนนี้ ร่างกายของเธอจะรับภาระหนักเกินไป" เรย์ดุเบาๆ แต่แฝงด้วยความอ่อนโยน เขารู้ดีว่าหากปุยฝ้ายหมดแรงกลางพายุนี้ ทั้งเขาและมันจะต้องติดอยู่ในก้อนน้ำแข็งตลอดกาลเหมือนนักเดินทางคนก่อนๆ ที่กลายเป็นรูปปั้นประดับดินแดนแห่งนี้ เขาก้าวเท้าออกไปบนพื้นหิมะที่ลึกจนมิดข้อเท้า ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่หัวใจ สัญชาตญาณนักสำรวจบอกเขาว่า 'บางอย่าง' กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ชั้นหิมะหนาเตอะนั่น มันไม่ใช่สัตว์ป่า แต่มันคือกลไกป้องกันของเกมที่ซับซ้อนกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยเจอ *กึก... กึก...* เสียงกระแทกของเหล็กกระทบน้ำแข็งดังก้องมาจากด้านหลัง เรย์ชะงักกึก เขารู้จักจังหวะฝีเท้าแบบนี้ดี กลิ่นอายของพลังเวทที่ทรงพลังและเย่อหยิ่งแบบนั้น... จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากกิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ "เรย์ นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะหนีพ้นในพื้นที่ที่แม้แต่ระบบยังแทรกแซงไม่ได้แบบนี้?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันดังขึ้นจากความมืดมิดของพายุหิมะ อาเธอร์ก้าวออกมาจากเงามืด ชุดเกราะระดับตำนานของเขาเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนรับกับบรรยากาศโดยรอบ ในมือของเขามีเข็มทิศดวงดาวที่ส่องประกายสั่นไหวอย่างรุนแรง เรย์ค่อยๆ หันกลับไป ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบแม้หัวใจจะเต้นรัว "อาเธอร์ นายตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง? เส้นทางนี้ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในระบบด้วยซ้ำ" อาเธอร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตามองผ่านเรย์ไปที่ปุยฝ้ายด้วยความกระหาย "ระบบเหรอ? โลกนี้มันใหญ่กว่าสิ่งที่ผู้พัฒนาเขียนโค้ดไว้เยอะนะเรย์... และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องทฤษฎีกับนาย" เขายกมือขึ้นช้าๆ พลังเวทธาตุน้ำแข็งรอบตัวเริ่มควบแน่นจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยว "ส่ง 'กุญแจ' ที่นายได้มาจากถ้ำผลึกให้ฉันเสียดีๆ แล้วฉันจะปล่อยให้นายกับเจ้าตัวเล็กนี่รอดไปได้... แต่ถ้าไม่..." ก่อนที่อาเธอร์จะพูดจบ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ฟังดูคล้ายเสียงน้ำแข็งแตกร้าวขนาดมหึมาดังขึ้นจากใจกลางภูเขาหิมะที่สูงชัน รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเรย์ แสงสีทองประหลาดพุ่งทะลุผ่านชั้นน้ำแข็งหนาขึ้นมาสู่ท้องฟ้า "นั่นมันอะไรกัน..." อาเธอร์เปลี่ยนสีหน้า จากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนก เข็มทิศในมือเขาหมุนวนไม่หยุดก่อนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้รอยแยกนั้น มันไม่ใช่ไอเทม ไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือ 'ดวงตา' ขนาดมหึมาที่กำลังลืมขึ้นจ้องมองพวกเขา พลังมหาศาลจากดวงตานั้นทำให้อาวุธในมือของอาเธอร์สลายกลายเป็นละอองหิมะในพริบตา และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... รอยสักรูปกระต่ายที่ข้อมือของเรย์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการผูกจิตกับปุยฝ้าย กลับเริ่มส่องแสงสีดำสนิทที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน! ปุยฝ้ายที่เคยเงียบสงบกลับกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปซุกในอกของเรย์จนมิด ราวกับมันรับรู้ถึงตัวตนของสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นมาว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตทั่วไป... แต่มันคือ 'จุดจบ' ของดินแดนแห่งนี้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำลึกจะดังก้องออกมาจากทุกทิศทาง เหมือนเสียงที่ถูกบันทึกไว้เมื่อหลายพันปีก่อน "ผู้มีสายเลือดแห่งกรงขัง... ในที่สุดเจ้าก็กลับมา" เรย์รู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างเมื่อเห็นร่างเงาสีดำค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดของรอยแยก ร่างนั้นมีเค้าโครงที่คล้ายกับเขาจนน่าขนลุก แต่ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความแค้นที่แผ่ซ่านไปทั่วผืนหิมะ อาเธอร์ก้าวถอยหลังด้วยความสั่นเทา "เรย์... นั่นมันตัวอะไร... ทำไมมันถึงหน้าตาเหมือนนาย!" เรย์ทำได้เพียงยืนนิ่ง ในขณะที่ปุยฝ้ายเริ่มปล่อยแสงสว่างจ้าออกมาจากร่างเพื่อเตรียมรับมือกับการโจมตีครั้งสุดท้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ ร่างเงาสีดำนั้นกลับยื่นมือที่เย็นเฉียบมาแตะที่หน้าผากของเรย์ พร้อมกับกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเรย์พลิกคว่ำ "ถึงเวลาตื่นจากการหลับใหล... และทวงคืนทุกอย่างที่เจ้าแย่งชิงไปเสียที" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยในตอนนี้นะคะ!