ความน่ารักสะกดทุกสายตา

"เศษกระดาษนั่น... นายไปได้มันมาจากที่ไหน เรย์?" คำถามของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบนสะพานหินใจกลางเมืองหลวงแห่งพันธสัญญา เรย์กำหมัดแน่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อ สัมผัสถึงความสากของกระดาษแผ่นเก่าที่เขาเพิ่งค้นพบจากรังของมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเมื่อวานนี้ ตราสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับปีกนกที่ซีดจางนั่น ไม่ใช่แค่ของตกแต่ง แต่มันคือตราประทับของ 'กลุ่มผู้พิทักษ์บรรพกาล' ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของระบบ VR นี้ ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากตอบ ความสนใจของคนรอบข้างก็ถูกดึงไปที่อื่นเสียก่อน "นั่นตัวอะไรน่ะ! น่ารักจังเลย!" เสียงอุทานของผู้เล่นสาวที่เดินผ่านมาดังขึ้น เรียกสายตาจากคนนับสิบให้หันไปมองจุดเดียวกัน 'ปุยฝ้าย' ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์กำลังขยับปีกสีขาวนวลโปร่งแสงอย่างร่าเริง มันเอียงคอทำตาแป๋วใส่ฝูงชน ก่อนจะส่งเสียงร้อง 'จิ๊บ!' เบาๆ พร้อมกับปล่อยละอองแสงสีทองเล็กๆ กระจายออกมาเหมือนเกสรดอกไม้ ทุกคนที่ได้สัมผัสละอองนั้นต่างอุทานออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ บางคนถึงกับรีบหยิบไอเทมบันทึกภาพขึ้นมาถ่ายรัวๆ ปุยฝ้ายไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันมีความงามที่สะกดทุกสายตา มันไม่ใช่แค่ความน่ารัก แต่มันมี 'แรงดึงดูด' ที่แม้แต่ผู้เล่นระดับสูงยังหยุดชะงัก "เจ้ากระต่ายนั่น... ธาตุแสงบริสุทธิ์งั้นเหรอ?" อาเธอร์หรี่ตาลง ประกายความโลภและอำนาจฉายชัดในแววตา เขาละความสนใจจากเรื่องตราสัญลักษณ์ชั่วคราว แล้วก้าวเข้ามาใกล้เรย์จนระยะห่างลดน้อยลง "ฉันไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ที่มีออร่าแบบนี้มาก่อน นายได้มันมาจากที่ไหน... และที่สำคัญ นายไม่มีทางดูแลมันได้ดีเท่ากับกิลด์ 'ราชันย์นิรันดร์' ของฉันหรอก" เรย์ขยับตัวบังปุยฝ้ายไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "มันไม่ใช่สิ่งของที่จะซื้อขายหรือยึดครองนะอาเธอร์ ปุยฝ้ายคือคู่หูของผม" "คู่หูเหรอ?" อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบ "ในโลกนี้ ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่กำหนดนิยามของคู่หู ถ้าฉันจะ 'ขอยืม' มันไปวิจัยสักพัก นายคงไม่ใจแคบถึงขนาดปฏิเสธความก้าวหน้าของวงการเกมหรอกใช่ไหม?" รอบข้างเริ่มเต็มไปด้วยสมาชิกกิลด์ราชันย์นิรันดร์ที่ปรากฏตัวขึ้นจากฝูงชนอย่างเงียบเชียบ พวกเขาปิดล้อมเรย์เอาไว้ในวงล้อมที่บีบคั้น บรรยากาศรอบสะพานหินเปลี่ยนจากความคึกคักกลายเป็นความตรึงเครียด ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างถอยห่างออกไปเพราะไม่อยากหาเรื่องกับกิลด์ใหญ่ ปุยฝ้ายรู้สึกได้ถึงอันตราย ขนสีขาวนุ่มนิ่มของมันตั้งชัน ปีกเล็กๆ เริ่มแผ่รังสีแสงจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างต้องยกมือขึ้นบังตา "อย่าเข้ามานะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา แต่กลับยื่นมือไปลูบหัวปุยฝ้ายเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "อาเธอร์ นายอาจจะมีอำนาจ มีเงิน มีกิลด์ที่ยิ่งใหญ่ แต่นายไม่เคยเข้าใจหรอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนกับมอนสเตอร์มันทำงานยังไง" "ทฤษฎีสวยหรูมันใช้ไม่ได้จริงในโลกนี้หรอก" อาเธอร์ส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว สมาชิกกิลด์คนหนึ่งก็ขว้างตาข่ายแสงเวทมนตร์ลงมาทันที ปุยฝ้ายพุ่งตัวขึ้นสู่ฟ้าด้วยความรวดเร็วที่เหลือเชื่อ แสงสีทองจากตัวมันระเบิดออกมาจนตาข่ายนั่นมอดไหม้หายไปในอากาศ แสงนั้นรุนแรงจนทำเอาคนทั้งลานกว้างต้องหลับตาแน่น ทว่าในจังหวะที่ความสับสนเข้าครอบงำนั้นเอง เรย์ไม่ได้เลือกที่จะหนี แต่เขากลับพุ่งเข้าไปคว้าตัวปุยฝ้ายไว้ในอ้อมแขนแล้วกระโดดลงจากสะพานสู่คลองระบายน้ำด้านล่างที่เต็มไปด้วยหมอกหนาของเขตเมืองเก่า ท่ามกลางสายน้ำที่เย็นจัด เรย์กระซิบกับคู่หูตัวน้อย "อดทนไว้นะปุยฝ้าย เราต้องออกไปจากที่นี่" เขารีบเร่งฝีเท้าเข้าสู่ตรอกมืดที่ไร้ผู้คน ความมืดของเขตเมืองเก่าทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่น่าหวาดหวั่นกว่าการไล่ล่าของกิลด์ อาเธอร์ไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยเหยื่อที่เขาสนใจไปง่ายๆ และเศษกระดาษในกระเป๋าก็เริ่มสั่นไหวราวกับมีชีวิต มันกำลังแผ่ความร้อนระอุออกมาจนเรย์รู้สึกแสบผิว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทั้งสองด้านของตรอก เรย์หยุดชะงักเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่เขารู้จักดีในหน้าประวัติศาสตร์ของเกมนี้ยืนขวางทางออกอยู่ ไม่ใช่แค่คนของอาเธอร์... แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับเศษกระดาษบนอกเสื้อ เขามองมาที่เรย์ด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายของเรย์เย็นเยียบ "ในที่สุด... ชิ้นส่วนสุดท้ายของรหัสลับ ก็กลับมาสู่ผู้ครอบครองที่แท้จริงเสียที" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปุยฝ้ายและเรย์ในตอนนี้นะคะ!