กิลด์มาสเตอร์ผู้หิวกระหาย

"คุณคิดว่ามอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างเจ้ากระต่ายมีปีกนั่น จะมีค่าพอกับเวลาของผมกี่นาทีกันครับ เรย์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงกิลด์ชั้นใน เขาวางแก้วไวน์จำลองลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของกิลด์มาสเตอร์อันดับหนึ่งจ้องมองทะลุผ่านเรย์ไปที่ 'ปุยฝ้าย' ซึ่งกำลังซุกหน้าหนีความอึดอัดอยู่ในกระเป๋าคาดเอวของเจ้าของ เรย์นิ่งเงียบ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวตามแรงกดดันที่อาเธอร์จงใจปล่อยออกมา เขายกมือขึ้นลูบขนสีขาวนุ่มฟูของปุยฝ้ายเบาๆ เพื่อปลอบประโลมมอนสเตอร์น้อยที่กำลังสั่นน้อยๆ ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงอันตราย "สำหรับคนอื่น... มันอาจจะเป็นแค่มอนสเตอร์เกรด F ที่ไร้ค่าครับท่านกิลด์มาสเตอร์" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามั่นคง "แต่สำหรับผม ปุยฝ้ายไม่ใช่เครื่องมือทำคะแนนกิลด์ และไม่ใช่สมบัติที่ใครจะมาตีค่าเป็นนาทีได้" อาเธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะระดับตำนานส่งเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ก่อนจะเดินก้าวเข้ามาใกล้จนเรย์รู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายตรงหน้า "ความผูกพันน่ะหรือ?" อาเธอร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ในโลก VR แห่งนี้ ความรักสวยหรูมันก็แค่ฉากบังหน้าของผู้เล่นที่ไร้น้ำยา เรย์... นายคงไม่รู้สินะว่ามอนสเตอร์ที่นายอุ้มชูอยู่น่ะ มันไม่ได้มีดีแค่บินได้ แต่มันสามารถตรวจจับ 'รอยแยกมิติ' ที่แม้แต่ระบบสแกนของกิลด์เรายังมองไม่เห็น" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็เก็บอาการไว้ได้อย่างแนบเนียน ปุยฝ้ายส่งเสียงร้อง 'จิ๊บ' เบาๆ ก่อนจะโผล่หัวเล็กๆ ออกมา แววตาสีอำพันของมันจับจ้องไปยังดาบคาดเอวของอาเธอร์—ดาบที่มีไอสีดำจางๆ ไหลเวียนอยู่ "ผมไม่สนใจเรื่องรอยแยกมิติหรอกครับ ผมแค่อยากออกสำรวจโลกกว้างไปกับคู่หูของผมเท่านั้น" เรย์ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง "สำรวจ? หรือซ่อนสมบัติล้ำค่ากันแน่?" อาเธอร์หรี่ตามอง มือของเขาเลื่อนไปแตะด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว "กิลด์ของผมกำลังขาดแคลนสิ่งมีชีวิตที่จะช่วยนำทางเข้าสู่ดันเจี้ยนระดับลึก... และผมเชื่อว่าเจ้ากระต่ายนั่นคือกุญแจสำคัญ ถ้าเธอจะกรุณาขายมันให้ผมด้วยราคาที่นายตั้งเอง... ผมรับรองว่าชีวิตในเกมนี้ของนายจะสุขสบายไปจนวันตาย" เรย์มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภของชายตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดูแปลกตา มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้แพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง "ขอโทษด้วยนะครับคุณอาเธอร์... ของที่ไม่ได้มีไว้ขาย ต่อให้เอาดวงดาวมาแลก ผมก็ไม่ตกลง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิต อาเธอร์ไม่ได้โกรธ แต่แววตาของเขากลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เขาสะบัดมือเรียกเมนูระบบขึ้นมา ก่อนจะกดส่งคำสั่งอะไรบางอย่างที่ทำให้หน้าจอสีฟ้าของเรย์เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เรย์เปิดอ่านข้อความนั้นแล้วต้องขมวดคิ้วแน่น มันไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นประกาศจับจากระบบกิลด์ส่วนกลางที่ระบุชื่อของเขาและปุยฝ้ายว่าเป็น 'ผู้ครอบครองทรัพยากรผิดประเภท' ซึ่งจะทำให้พื้นที่ทุกแห่งในเกมกลายเป็นเขตอันตรายสำหรับเขา "นายเลือกเองนะเรย์" อาเธอร์หันหลังกลับ เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวง "นับจากวินาทีนี้ ต่อให้เธอจะก้าวเท้าออกจากประตูเมืองไปเพียงก้าวเดียว... มอนสเตอร์ที่เธอรักที่สุด จะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป" ปุยฝ้ายที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็กระโจนออกมาจากกระเป๋า มันบินวนรอบตัวอาเธอร์ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าปกติจนเกิดเป็นลำแสงสีทองพุ่งผ่านไปมา สร้างความตื่นตะลึงให้แก่เหล่าลูกน้องของอาเธอร์ที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบห้อง อาเธอร์นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย เขายกมือขึ้นสั่งการลูกน้องให้เตรียมตัว โดยไม่ทันสังเกตว่าปุยฝ้ายไม่ได้แค่บินป่วน แต่มันได้ทิ้ง 'ละอองแสง' ไว้บนไหล่ของเขา ซึ่งกำลังส่องประกายสว่างวาบขึ้นทีละน้อย เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างสถานะที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือน: ความลับของปุยฝ้ายถูกเปิดเผย - พลังงานมิติที่แท้จริงกำลังตื่นขึ้น!] [คำเตือน: กิลด์มาสเตอร์อาเธอร์กำลังเข้าใกล้ 'รอยแยกมิติ' ที่ไหล่ของเขา และสิ่งที่จะตามมาไม่ใช่สมบัติ แต่เป็นกองทัพที่หลุดออกมาจากจุดสิ้นสุดของโลก] เรย์มองดูอาเธอร์ที่กำลังงงงวยกับแสงที่ไหล่ของตน ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย "คุณหิวกระหายอยากได้กุญแจนักใช่ไหม... งั้นก็ลองรับมันไปดูสิ แต่ระวังให้ดีล่ะ เพราะกุญแจดอกนี้ไม่ได้เปิดแค่ประตูสมบัติ แต่มันกำลังเปิดนรกที่พวกคุณไม่มีวันปิดได้!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และปุยฝ้ายในตอนนี้นะคะ!