เบาะแสจากตำนานโบราณ

"วางแผนที่นั่นลงเดี๋ยวนี้ อาเธอร์ ฉันรู้ว่านายไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อดื่มชาเกรดต่ำกับคนแปลกหน้าหรอกนะ" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากสมุดบันทึกเก่าแก่ที่เขาเพิ่งกู้คืนมาจากซากปรักหักพังในหุบเขาไร้เสียง ปลายปากกาขนนกในมือสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเงินวาววับที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ซ่อนไม่มิด เขาไม่ได้ขยับตัว แต่แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ทำให้โต๊ะไม้ในร้านเหล้าซอมซ่อนั่นถึงกับสั่นคลอน "คนแปลกหน้าอย่างนายครอบครองกุญแจสำคัญของอาณาจักรที่สาบสูญ แต่นายกลับใช้มันแค่ไปหาผลไม้ป่าเนี่ยนะ เรย์? นายกำลังดูถูกประวัติศาสตร์ของเกมนี้อยู่นะ" 'ปุยฝ้าย' กระต่ายน้อยที่มีปีกสีขาวนวลราวกับก้อนเมฆ ขยับตัวขลุกขลักออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างของเรย์ มันพองขนจนกลมดิ๊ก ดวงตากลมโตสีทับทิมจับจ้องไปที่อาเธอร์อย่างไม่เป็นมิตร พร้อมกับปล่อยละอองแสงสีทองจางๆ ออกมารอบตัว "มอนสเตอร์ของนายกำลังตื่นตระหนก... หรือว่าจริงๆ แล้วมันกำลังแสดงปฏิกิริยาต่อ 'วัตถุ' ที่นายซ่อนไว้ใต้สมุดนั่นกันแน่?" อาเธอร์โน้มตัวลงมา กลิ่นอายของเหล็กกล้าและอำนาจแผ่ซ่านจนแขกคนอื่นในร้านต้องรีบวางแก้วแล้วถอยห่าง เรย์ปิดสมุดบันทึกอย่างใจเย็น เขารู้ดีว่าหากปุยฝ้ายเริ่มปล่อยพลังธาตุแสงออกมาในพื้นที่ปิดแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้น เขาแกล้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ แล้วใช้นิ้วเขี่ยหูยาวๆ ของกระต่ายน้อยให้สงบลง "นายเข้าใจผิดแล้ว อาเธอร์ ปุยฝ้ายก็แค่ติดนิสัยขี้อ้อนน่ะ ส่วนเรื่องพื้นที่ลับที่นายป่าวประกาศจะบุกเข้าไป... ฉันเกรงว่าต่อให้นายมีกองทัพกิลด์อันดับหนึ่ง ก็คงไม่มีทางผ่านประตูทางเข้าที่เป็น 'เสียงเพลงของหัวใจ' ได้หรอก" "เสียงเพลงของหัวใจ?" อาเธอร์ชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างพยายามวิเคราะห์ความจริง "ตำนานโบราณไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น... มันพูดถึงการสังเวยพลังธาตุบริสุทธิ์ต่างหาก" "ตำนานที่นายอ่านอาจจะเป็นเวอร์ชันที่กิลด์มาสเตอร์รุ่นก่อนๆ แต่งขึ้นเพื่อหลอกให้พวกนักล่าเข้าไปตายยังไงล่ะ" เรย์ยักไหล่พลางจิบชาที่เย็นชืดไปครึ่งแก้ว สายตาของเขาสบกับอาเธอร์โดยไม่มีความหวาดหวั่น "ปุยฝ้ายไม่ใช่เครื่องมือสังเวย แต่มันคือผู้กุญแจที่แท้จริง และที่สำคัญกว่านั้น... มันไม่มีวันยอมรับคำสั่งจากคนอย่างนาย" ทันใดนั้น ปุยฝ้ายก็กระโจนออกจากกระเป๋า มันไม่ได้พุ่งไปหาอาเธอร์ แต่กลับบินวนรอบตัวเรย์สามรอบ ก่อนจะหยุดนิ่งแล้วชี้นิ้วน้อยๆ ไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มปริศนาที่นั่งอยู่อีกมุมมืดของร้าน ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าแต่ทว่ากลับมีกลิ่นอายเวทมนตร์ที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือกลิ่นอายเดียวกับที่บันทึกโบราณเล่มนี้ทิ้งร่องรอยไว้ อาเธอร์หันขวับไปมองตามทิศทางที่ปุยฝ้ายชี้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับวางเหรียญตราที่มีตราสัญลักษณ์ 'กุญแจไขว้' ลงบนโต๊ะ เสียงเหรียญกระทบไม้ดังก้องไปทั่วร้านราวกับเสียงระฆังแห่งโชคชะตาที่กำลังเริ่มทำงาน "ความจริงไม่ได้ถูกฝังไว้ในซากปรักหักพังอย่างที่พวกท่านคิดหรอกครับ" ชายในชุดคลุมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทว่ากังวานราวกับเสียงสะท้อนจากหุบเขา "แต่มันถูกฝังไว้ในมิติคู่ขนานที่มอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ตัวนี้สามารถพาพวกท่านไปได้ต่างหาก" เรย์รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัว ปุยฝ้ายบินไปเกาะที่ไหล่ของชายคนนั้นอย่างสนิทสนม ราวกับว่าทั้งคู่รู้จักกันมาก่อนหน้านี้เป็นเวลานาน ความสงสัยพุ่งเข้าสู่สมองของเรย์ เขาไม่เคยเห็นปุยฝ้ายเชื่องกับใครแบบนี้มาก่อน แม้แต่กับเขาเองในช่วงแรกที่พบกัน "แกเป็นใคร?" อาเธอร์ชักดาบออกมาครึ่งฝัก กลิ่นไอสังหารพุ่งเป้าไปที่คนแปลกหน้า "ผมเป็นเพียงผู้เฝ้าประตู... และดูเหมือนว่าตอนนี้กุญแจกำลังจะเปิดออกแล้ว" ชายคนนั้นหันมาหาเรย์ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดกว้างประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบ "เรย์ คุณพร้อมจะเห็นสิ่งที่ไม่มีใครในโลก VR นี้เคยเห็นมาก่อนหรือยัง? เพราะเมื่อก้าวผ่านประตูบานนี้ไป... กฎของเกมที่คุณรู้จักจะเปลี่ยนไปตลอดกาล" ทว่า ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยตอบหรือขยับตัว ปุยฝ้ายก็ส่งเสียงร้องแหลมสูงขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก มันสั่นไปทั้งตัวพลางใช้ปีกขนาดจิ๋วปิดตาทั้งสองข้างไว้ ขณะที่ผนังของร้านเหล้าเริ่มแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวอยู่ภายนอก แทนที่จะเป็นถนนในเมืองที่ควรจะเป็น อาเธอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำขนาดมหึมาเคลื่อนที่ผ่านรอยแยกของมิติ มันไม่ใช่บอสระดับเวิลด์ที่เขารู้จัก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกกล่าวขานในตำนานว่า 'ผู้ทำลายรอยต่อแห่งความเป็นจริง' และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ รอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าผากของสิ่งนั้น กำลังเปล่งแสงเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนหน้าอกของปุยฝ้ายในวินาทีนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และปุยฝ้ายในตอนนี้นะคะ!