ก้าวแรกสู่โลกกว้าง

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัวเชียวล่ะ” เรย์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ นิ้วมือที่เรียวยาวกระชับร่างนุ่มนิ่มของ ‘ปุยฝ้าย’ ไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิดใต้ขนสีขาวสะอาดตา สิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินวาววับที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากป่าดิบชื้นแห่งนี้ดูแปลกแยกจากธรรมชาติโดยสิ้นเชิง นัยน์ตาสีทองของปุยฝ้ายหรี่ลง ลำคอส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้พร้อมจะระเบิดพลังธาตุแสงใส่สิ่งที่ดูเป็นภัยคุกคามได้ทุกเมื่อ แต่เรย์กลับใช้ปลายนิ้วลูบแผงขนหลังหูของมันเบาๆ เป็นเชิงปราม “นายคิดว่าเราจะหนีพ้นงั้นเหรอ เรย์?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังมาจากเงาสลัว อาเธอร์ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะปรากฏอยู่บนหน้าข่าวเกมระดับท็อปเผยรอยยิ้มมุมปากที่ดูแคลน “พื้นที่ปลอดภัยถูกยกเลิกแล้วนะ นับตั้งแต่กิลด์ของฉันประกาศอาณาเขตครอบคลุมเส้นทางสู่เมืองหลัก” เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาจดจ้องไปยังอาเธอร์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความเย็นชาในดวงตาของเรย์ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรังเกียจต่อวิถีทางที่อีกฝ่ายเลือกใช้ เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างมั่นคงไปตามรากไม้ที่คดเคี้ยว พื้นที่ตรงนี้เป็นเขตกันชนระหว่างโซนฝึกหัดกับโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ “นายไม่ได้มาเพื่อล่ามอนสเตอร์หรอกใช่ไหม อาเธอร์” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย “คนอย่างนายไม่ลงมือเองกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ถ้าจะมา... ก็คงเพราะมีบางอย่างที่นาย ‘ต้องการ’ จากปุยฝ้าย” อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่ได้ปฏิเสธ “ของหายากมักมีค่าในที่ที่เหมาะสมเสมอ ปุยฝ้ายไม่ใช่แค่มอนสเตอร์เริ่มต้น แต่มันคือ ‘กุญแจ’... นายเองก็น่าจะรู้ดีว่าทำไมเซิร์ฟเวอร์ถึงได้สั่นคลอนตั้งแต่ตอนที่นายครอบครองมัน” เรย์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของปุยฝ้าย ร่างเล็กเริ่มสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพลังเวทมนตร์ธาตุแสงที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน ปีกเล็กๆ ของมันกางออกเพียงเสี้ยววินาทีเรืองแสงสีขาวนวลตาตัดกับความมืดมิดของผืนป่า “เราไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อให้ใครมาเป็นเจ้าของ” เรย์กล่าวพลางหันหลังให้ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าถึงเวลาต้องพาเพื่อนตัวน้อยออกไปสู่โลกกว้างจริงๆ ไม่ใช่แค่ในฐานะผู้เล่นที่หลบซ่อน แต่ในฐานะผู้เดินทางที่แท้จริง “ถ้าอยากได้นัก ก็ลองตามมาดูสิ” สิ้นคำพูด เรย์ก็ออกวิ่ง เขาไม่ได้วิ่งไปตามเส้นทางปกติที่กิลด์ของอาเธอร์คุมอยู่ แต่เขากระโจนลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ซึ่งเต็มไปด้วยกลุ่มหมอกหนาที่เป็นเขตแดนธรรมชาติของมอนสเตอร์ระดับสูง ปุยฝ้ายส่งเสียงร้องแหลมเล็กด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรวบรวมพลังพุ่งทะยานพาเรย์ร่อนข้ามหุบเหวด้วยแรงดีดมหาศาล เสียงฝีเท้าของกองกำลังอาเธอร์ไล่กวดมาติดๆ แต่เรย์ไม่หันกลับไปมองอีกแล้ว ความรู้สึกของการได้สัมผัสกับอิสระอย่างเต็มปอดในโลก VR นี้ช่างหอมหวาน เขาพุ่งทะยานผ่านแนวต้นไม้สูงใหญ่จนกระทั่งพ้นเขตป่ามืดมิด ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือเมืองหลักที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาลอยฟ้า แสงไฟจากเมืองส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน “เราทำได้แล้วนะ ปุยฝ้าย” เรย์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เกมนี้ ทว่า ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะแตะพื้นดินหน้าประตูเมือง ร่างของสัตว์อสูรขนาดมหึมาที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเข้าเอาไว้ มันคือโกเลมดินที่มีดวงตาสีแดงฉานห้อยลงมาจากเพดานถ้ำทางเข้าเมือง มันไม่ได้ขยับตัวเข้ามาทำร้าย แต่กลับขวางทางด้วยอาวุธหอกยักษ์ที่ปักลงพื้นจนดินสะเทือน เรย์หยุดกะทันหัน หัวใจเต้นรัวเมื่อพบว่าเงาของโกเลมไม่ได้ทอดลงมาที่เขาเพียงคนเดียว แต่ที่ไหล่ของโกเลมนั้น มีร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งไขว่ห้างอยู่ เธอไม่ได้มองมาที่เรย์ แต่สายตาของเธอกลับจ้องเขม็งไปที่ ‘ปุยฝ้าย’ ในอ้อมกอดของเขา “ในที่สุด... ก็หาเจอสักที” หญิงสาวเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะโยนเศษกระดาษเก่าๆ ลงมาที่เท้าของเรย์ “นั่นไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของนายหรอกนะ เรย์... แต่มันคือตราบาปที่จะทำลายโลกใบนี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน” ความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอกของเรย์ปะทุขึ้นเมื่อเขาเห็นตราสัญลักษณ์บนเศษกระดาษนั้น มันเป็นตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนเครื่องแต่งกายของอาเธอร์... แต่เป็นตราเวอร์ชันดั้งเดิมที่หายสาบสูญไปนานหลายทศวรรษ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และปุยฝ้ายในก้าวแรกที่แสนระทึกนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!