การสื่อสารระหว่างคนกับสัตว์

"ถอยไปอาเธอร์... นายกำลังทำให้พันธะนี้กลายเป็นกรงขัง" เรย์เค้นเสียงผ่านไรฟัน พยายามขยับขาที่เหมือนถูกตอกตรึงไว้กับพื้นดินด้วยโซ่ตรวนโปร่งแสงสีทองที่สั่นไหวเบาๆ เชื่อมโยงข้อมือของเขากับข้อมือของชายผู้มียศตำแหน่งเป็นถึงกิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ โซ่เส้นนี้ไม่ใช่ไอเทมธรรมดา แต่มันคือบั๊กหรือพรจากระบบที่เรย์เองก็ไม่เข้าใจ อาเธอร์ไม่ได้ตอบสนองด้วยความโกรธตามที่คาดไว้ เขากลับขยับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่หน้าเรย์ แต่จับจ้องไปยัง 'ปุยฝ้าย' มอนสเตอร์กระต่ายน้อยขนฟูสีขาวนวลที่กำลังขดตัวสั่นอยู่ข้างเท้าของเรย์ "กรงขังเหรอ? น่าขำนะเรย์ สำหรับคนอื่น 'โซ่ตรวนแห่งโชคชะตา' คือของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่สำหรับนาย... นายกลับมองว่ามันเป็นภาระ" อาเธอร์ขยับตัวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้เรย์ได้กลิ่นไอเย็นๆ เหมือนหิมะแรกจากตัวอีกฝ่าย "ยอมรับเถอะว่านายไม่มีทางหนีพ้นจากกิลด์ของฉันได้ ตราบใดที่ระบบยังจัดวางให้เราเป็นคู่พันธะกัน" ปุยฝ้ายส่งเสียงร้องแหลมเล็กๆ คล้ายเสียงขู่แต่กลับฟังดูสั่นเครือ มันพยายามกระพือปีกคู่เล็กๆ ที่มีละอองแสงสีทองร่วงหล่นลงมา เพื่อจะขยับตัวไปบังหน้าเรย์ แต่โซ่ตรวนกลับกระชากเรย์ให้เซไปข้างหน้าตามแรงดึงของอาเธอร์ *‘เจ็บ... เรย์... หนาว...’* จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงพูดด้วยปาก แต่เป็นความรู้สึกที่ส่งผ่านเข้ามาเหมือนระลอกคลื่นในกระแสน้ำ เรย์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้าง เขาหันไปมองเจ้าก้อนขนที่ตอนนี้ใบหูยาวๆ ของมันลู่ลงแนบหัว "ปุยฝ้าย? เมื่อกี้... เธอพูดกับฉันงั้นเหรอ?" เรย์พึมพำ อาเธอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ "นายเพ้ออะไร? ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นนอกจากฉัน" เรย์ไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหญ้าที่เริ่มแปรเปลี่ยนสีตามอารมณ์ของมอนสเตอร์ ปุยฝ้ายซุกหน้าเข้ากับฝ่ามือของเขา ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นผ่านเข้าสู่หัวใจเรย์ เหมือนเขากำลังมองผ่านดวงตากลมโตคู่สวยนั้นไปเห็นทุ่งหญ้าที่ถูกย้อมด้วยสีหม่นของความกลัว *‘คนคนนี้... น่ากลัว... เขาต้องการแย่งปุยฝ้ายไปจากเรย์... โซ่... โซ่นี่มันสูบพลังแสงของปุยฝ้ายไป...’* ภาพนิมิตในหัวของเรย์ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นอาเธอร์ในมุมมองของปุยฝ้าย ชายคนนั้นไม่ได้ดูสง่างามเหมือนที่คนอื่นมองเห็น แต่ดูเหมือน 'ความมืด' ที่หิวกระหายและต้องการกลืนกินทุกสิ่งที่เป็นธาตุแสง เรย์สูดหายใจลึก เขาไม่เคยสัมผัสถึงความต้องการของมอนสเตอร์ได้รุนแรงขนาดนี้มาก่อน นี่ไม่ใช่แค่ทักษะเกม แต่มันคือการเชื่อมโยงวิญญาณ "อาเธอร์" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสงบนิ่งตอนนี้ฉายแววเด็ดขาด "นายไม่ได้ต้องการแค่ฉัน หรือมอนสเตอร์ของฉัน นายต้องการ 'กุญแจ' ที่อยู่ในตัวปุยฝ้ายใช่ไหมล่ะ?" รอยยิ้มของอาเธอร์หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาก้มลงมองเรย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาสุดขั้ว "ฉลาดนี่... แต่ก็นะ ความฉลาดมักนำมาซึ่งจุดจบที่รวดเร็วเสมอ" ปุยฝ้ายเริ่มเรืองแสงสีทองสว่างจ้า ขนปุยของมันตั้งชันขึ้น และในเสี้ยววินาทีที่ความเครียดพุ่งถึงขีดสุด แรงระเบิดของพลังงานแสงก็ผลักร่างของอาเธอร์กระเด็นออกไป โซ่ตรวนแห่งโชคชะตาที่เชื่อมระหว่างทั้งคู่ไม่ได้ขาดสะบั้น แต่มันกลับเปล่งประกายสีดำมืดมิดแทนที่สีทองเดิม *‘เรย์! วิ่ง! พลังของเขา... มันไม่ใช่พลังมนุษย์!’* เสียงของปุยฝ้ายตะโกนก้องในหัวของเรย์จนเขาต้องกุมขมับ เรย์ตัดสินใจในวินาทีนั้น เขาไม่ได้วิ่งหนีตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับคว้าตัวปุยฝ้ายขึ้นมาแนบอก แล้วออกแรงกระชากโซ่ที่ข้อมืออย่างรุนแรง พลังที่เขาเพิ่งสื่อสารได้กับปุยฝ้ายช่วยให้เขารู้ว่าต้องทำอย่างไร—เขาไม่ได้พยายามทำลายโซ่ แต่เขากำลัง 'ส่งพลัง' เข้าไปในโซ่แทน "ถ้ามันคือโชคชะตา งั้นฉันจะเป็นคนเขียนบทมันเอง!" เรย์ตะโกน ขณะที่โซ่กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของอาเธอร์ที่กระเด็นไปก็หยุดกึกกลางอากาศ เขากลับมายืนตั้งหลักได้ดั่งใจนึก ก่อนจะดึงดาบสีเงินวาววับออกมาจากความว่างเปล่า ปลายดาบชี้ตรงมาที่เรย์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าผู้เล่นทั่วไป ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือศีรษะของทั้งคู่ที่เคยเป็นสีครามสดใสของโลก VR ก็แตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกกระแทก พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเรย์เสียหลักล้มลง และจากรอยร้าวบนท้องฟ้า เงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านและมีปีกขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายที่ทำให้อาเธอร์ชะงักค้าง นั่นไม่ใช่ระบบ... และไม่ใช่ NPC ที่ถูกออกแบบมา แต่มันคือบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของกิลด์มาสเตอร์ผู้นี้ "อาเธอร์... ดูเหมือนเกมของนายจะไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ" เรย์กระซิบพลางกระชับกอดปุยฝ้ายแน่น เมื่อเงาของสิ่งมีชีวิตนั้นทอดลงมาปกคลุมร่างของพวกเขาทั้งหมด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และปุยฝ้ายในโลกที่เต็มไปด้วยความลับนี้นะคะ!