ลืมตาดูโลกเจ้าก้อนขน

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของเรย์ดังก้องกังวานอยู่ในกระท่อมไม้หลังเก่าที่สั่นไหวตามแรงสั่นสะเทือนจากภายนอก เขาไม่ได้มองไปยังประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มกิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่ ‘สิ่งนั้น’ บนโต๊ะทำงานที่สั่นระริกอยู่กลางห้อง เปลือกไข่สีขาวนวลที่ดูธรรมดาจนน่าสงสัยเริ่มมีรอยร้าวเป็นเส้นใยสีทองสว่างวาบออกมาจากด้านใน เรย์หอบหายใจถี่ เขาไม่ได้กลัวคนเหล่านั้น แต่เขากลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับชีวิตน้อยๆ ที่เขากำลังปกป้องอยู่ *เพล้ง!* เสียงเปลือกไข่แตกละเอียดไม่ได้ฟังดูเหมือนแก้วแตก แต่มันให้ความรู้สึกราวกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกันอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ ไอสีขาวนวลแผ่ซ่านออกมาจากเศษเสี้ยวของเปลือกที่แตกกระจาย ก่อนที่ก้อนขนสีขาวฟูฟ่องจะค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมา มันไม่ใช่กระต่ายธรรมดา ดวงตาของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้นมีสีฟ้าดั่งท้องฟ้าหลังพายุที่สงบลง มันไม่ได้กะพริบตาเพื่อปรับตัวกับแสงไฟ แต่มันจ้องเขม็งมาที่เรย์ราวกับจะอ่านกินความทรงจำทั้งหมดของเขา ปีกเล็กๆ ที่ดูโปร่งแสงเหมือนปีกแมลงปอแต่ทอแสงสีทองจางๆ กระพือช้าๆ รอบตัวมันมีละอองแสงพรายพร่างราวกับผงเวทมนตร์กำลังโปรยปราย "ไม่ใช่... นี่มันไม่ใช่ระบบสุ่มมอนสเตอร์ทั่วไป" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความประหลาดใจ ก้อนขนตัวจิ๋วเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดจากโต๊ะมาเกาะที่ไหล่ของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสของมันอุ่นวาบประหนึ่งเปลวไฟที่โอบล้อมหัวใจ ทันทีที่อุ้งเท้าเล็กๆ นั่นแตะลงบนบ่าของเขา ลวดลายอักขระโบราณสีทองก็สว่างวาบขึ้นที่แขนของเรย์ พลังงานมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายเขาจนต้องกัดฟันแน่น *นี่ไม่ใช่พันธสัญญาผ่านระบบ... แต่นี่คือพันธสัญญาแห่งจิตวิญญาณ* "เรย์! ฉันรู้นะว่าแกอยู่ในนั้น" เสียงเย็นเยียบของอาเธอร์ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงพังประตูไม้จนแตกกระจาย "ส่ง 'กุญแจ' นั่นออกมาเสียดีๆ อย่าให้ฉันต้องทำลายสิ่งที่ฉันกำลังจะครอบครองด้วยความโมโหเลย" อาเธอร์ก้าวเข้ามาในห้อง ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยชุดเกราะระดับตำนานที่เปล่งประกายสีเงินยวง สายตาคมกริบของผู้นำกิลด์มองมาที่เรย์ด้วยความเหยียดหยาม แต่เมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปเห็นเจ้าก้อนขนที่ซุกตัวอยู่ในอกเสื้อของเรย์ อาเธอร์ถึงกับชะงัก สีหน้าเข้มงวดนั้นเปลี่ยนเป็นความโลภที่ปิดไม่มิด "นั่นน่ะเหรอ... สัตว์เทพที่คำทำนายกล่าวถึง" อาเธอร์แสยะยิ้ม "ช่างดูเปราะบางเสียจริง แต่ความเปราะบางนั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ เพื่อเปลี่ยนทิศทางประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้" "ถอยไป อาเธอร์" เรย์กล่าวเสียงเรียบ แม้ในใจจะตระหนก แต่เขากลับรู้สึกถึงความสงบที่แปลกประหลาดไหลเวียนมาจากเจ้าก้อนขนข้างๆ "มันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาหยิบฉวยไปตามอำเภอใจได้ มันมีชีวิต มีจิตวิญญาณ และมันเลือกแล้วที่จะไม่ไปกับคุณ" "เลือกงั้นรึ?" อาเธอร์หัวเราะร่วน ดาบในมือปรากฏรัศมีสีแดงฉาน "ในโลกใบนี้ พลังอำนาจคือสิ่งเดียวที่กำหนดทางเลือก! ใครมีมากกว่า ผู้นั้นคือผู้ชนะ!" อาเธอร์พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือระดับผู้เล่นทั่วไป เรย์หลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทก ทว่าในวินาทีที่ดาบยักษ์กำลังจะถึงตัว ปุยฝ้ายกลับลอยตัวขึ้นสูง เหนือศีรษะของมันปรากฏวงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาที่เปลี่ยนสีจากขาวนวลเป็นสีดำสนิทราวกับความว่างเปล่า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกอย่างหยุดนิ่ง... ไม่ใช่แค่คนในห้อง แต่รวมถึงหน้าต่างสถานะของระบบที่ขึ้นเตือนตัวสีแดงว่า *[System Error: Found a glitch in reality]* "แก... แกทำอะไรลงไป!" อาเธอร์ร้องลั่นเมื่อเห็นดาบของตนค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง เรย์ลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง ปุยฝ้ายไม่ได้ปกป้องเขาเพียงลำพัง แต่มันกำลัง ‘กิน’ พลังงานของพื้นที่รอบตัวเพื่อสร้างเกราะป้องกัน และในขณะที่เรย์กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าเจ้าก้อนขนให้หลบหนีไปจากที่นี่ ปุยฝ้ายกลับหันมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาของมอนสเตอร์ที่ไร้เดียงสาอีกต่อไป มันคือแววตาของนักรบที่พร้อมจะเผาผลาญโลกทั้งใบเพื่อปกป้องพันธสัญญา ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ท้องฟ้าเหนือโลก VR ที่ควรจะเป็นสีครามสดใสกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือด และกลุ่มคนชุดดำที่ไร้ชื่อปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบกระท่อมของเรย์ ทั้งหมดก้าวเข้ามาโดยไม่พึ่งพาประตู แต่เดินทะลุผ่านกำแพงเข้ามาเหมือนผีร้าย "พบเป้าหมายแล้ว" คนชุดดำคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ผู้ครอบครองเศษเสี้ยวแห่งหายนะ... การล้างบางเซิร์ฟเวอร์เริ่มขึ้น ณ บัดนี้" อาเธอร์ที่ยังงุนงงกับดาบที่หายไปหันขวับกลับมามองคนกลุ่มใหม่ด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ปุยฝ้ายส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ที่น่าขนลุก เรย์ตระหนักได้ทันทีว่าเจ้าก้อนขนตัวจิ๋วที่เขากำลังกอดอยู่นี้ ไม่ใช่กุญแจสู่พลังที่ใครหลายคนตามหา... แต่มันคือ 'ชนวน' ของจุดจบที่แท้จริง เรย์ขยับร่างกายเตรียมหนี แต่กลับพบว่าเท้าของเขาขยับไม่ได้... เขาถูกพันธนาการไว้กับอาเธอร์โดยระบบที่เพิ่งจะสร้าง 'โซ่ตรวนแห่งโชคชะตา' ขึ้นมาเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเจ้าก้อนขนตัวป่วนในโลกที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนะคะ