เริ่มต้นเกมใหม่กับไข่สีรุ้ง

"ถ้าคุณจะให้คนธรรมดาไปทำภารกิจที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับท็อปยังเอาชีวิตแทบไม่รอด... นั่นมันไม่ใช่คำขอร้องแล้วนะคะ แต่มันคือการฆาตกรรม" เรย์เอ่ยขึ้นขณะที่ปลายนิ้วยังคงสัมผัสอยู่กับแผงคอนโซลเสมือนจริง เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อากาศรอบตัวในห้องโถงกิลด์ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา สายตาของเขาจ้องมองไปยัง 'กิลด์มาสเตอร์อาเธอร์' ชายหนุ่มผู้มีรัศมีของอำนาจและชุดเกราะราคาแพงระยับที่สะท้อนแสงไฟจนแสบตา อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "โลกของ *Aetheria Online* ไม่ได้สร้างมาเพื่อคนโลกสวยที่มัวแต่เดินเก็บดอกไม้หรอกนะเรย์ นายมีพรสวรรค์เรื่องการเชื่อมต่อกับสิ่งมีชีวิต แต่นายกลับใช้มันแค่ไปนั่งคุยกับฝูงแมลง... น่าสมเพชสิ้นดี" เรย์ไม่โต้ตอบ เขาเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ท่าทีที่ดูไม่ยี่หระนั้นทำให้อาเธอร์ขบกรามแน่น กิลด์มาสเตอร์ผู้นี้ต้องการไข่ในตำนานที่เชื่อกันว่าสูญหายไปใน 'ป่าลึกแห่งความเงียบงัน' สถานที่ซึ่งผู้เล่นระดับแนวหน้าไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมาเพื่อรายงานสิ่งที่พบเห็น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสบประมาท" เรย์ตัดบท เขาคว้ากล่องบรรจุภัณฑ์สีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา "ถ้าสิ่งที่นายบอกว่าเป็นแค่ 'ภารกิจระดับอีเวนต์' แลกกับการเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม... ฉันจะทำให้ดู แต่จำไว้ว่า ถ้าฉันตาย ข้อมูลที่กิลด์นายอยากได้ที่สุดก็จะหายไปตลอดกาล" เรย์หันหลังเดินออกจากห้องโถงท่ามกลางสายตาของลูกน้องกิลด์นับสิบที่มองตามด้วยความริษยา เขาเลือกที่จะไม่สวมเกราะหนัก ไม่พกอาวุธระดับตำนาน มีเพียงกระเป๋าใบเก่าและจิตใจที่มุ่งมั่นจะสำรวจโลกที่เขาหลงใหล มากกว่าการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยเลือด เมื่อก้าวเข้าสู่ประตูมิติไปยังจุดเริ่มของภารกิจ แรงกระชากของมิติทำให้วิสัยทัศน์ของเรย์พร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางดงเฟิร์นยักษ์ที่มีแสงสีฟ้าเรืองรองสลับกับสีม่วงเข้ม เสียงของแมลงในป่านี้ไม่ได้เป็นเสียงที่คุ้นเคย มันให้ความรู้สึกเหมือนเสียงกระซิบจากบรรพกาล ทันใดนั้นเอง... สิ่งมีชีวิตรูปร่างจิ๋วที่ดูเหมือนกระต่ายผสมกับวิหคสีขาวมุกก็บินว่อนเข้ามาเกาะที่ไหล่ของเขา มันคือ 'ปุยฝ้าย' สหายเพียงหนึ่งเดียวที่เรย์ได้รับมาตอนสร้างตัวละครใหม่ แม้ภายนอกจะดูไร้พิษสง แต่ดวงตากลมโตสีทองของมันกลับฉายแวววาวราวกับมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น "เจ้าตัวเล็ก... แกก็รู้สึกถึงมันใช่ไหม" เรย์กระซิบพลางลูบขนนุ่มนิ่มของมัน ปุยฝ้ายตอบรับด้วยการส่งเสียงร้องจิ๊บๆ แผ่วเบา พร้อมกับขยับปีกที่โปร่งใสจนเกิดละอองแสงสีทองโรยตัวลงบนพื้น เรย์เปิดกล่องปริศนาที่ได้รับมา ในนั้นมีไข่ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อย เปลือกของมันไม่ได้เป็นสีเรียบๆ แต่กลับมีลวดลายสีรุ้งที่หมุนวนราวกับพายุหมุนภายใน มันสั่นไหวเบาๆ และจังหวะการเต้นของมันนั้นประสานไปกับหัวใจของเขาอย่างประหลาด ความร้อนจากไข่แผ่ซ่านผ่านถุงมือหนังจนเขารู้สึกถึงชีพจรของชีวิตที่กำลังรอเวลาลืมตาดูโลก ทันใดนั้น สัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีสั่งให้เรย์หยุดนิ่ง เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากพุ่มไม้หนาด้านหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งไม่ได้มาจากสัตว์ป่า แต่มาจาก 'มนุษย์' "วางไข่ใบนั้นลงซะ เรย์..." เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากความมืดมิด ชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา ปลายดาบเลเซอร์ในมือส่องแสงวาบสะท้อนกับเปลือกไข่สีรุ้ง "กิลด์มาสเตอร์บอกไว้ว่านายมีทางรอดเพียงทางเดียว คือการมอบของสิ่งนั้นให้ฉัน... โดยที่ไม่ต้องแลกกับชีวิตของนาย" เรย์กระชับไข่ในอ้อมกอดแน่นขึ้น สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่กลับกลายเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "อาเธอร์ส่งพวกสุนัขรับใช้มาตามล่าฉันตั้งแต่นาทีแรกที่เข้าเกมเลยสินะ" "มันไม่ใช่แค่การล่า แต่มันคือการกำจัดขยะที่ทำตัวขวางทางธุรกิจ" อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าผู้เล่นปกติจะทำได้ แต่ในวินาทีที่ดาบเลเซอร์จะสัมผัสถึงตัวเรย์ ไข่สีรุ้งในมือเขาก็แตกออก! แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุผ่านปลายนิ้วของเรย์ กลายเป็นม่านพลังงานที่ผลักดันร่างของนักฆ่ากระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนรากถอน เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงธรรมดา แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่มีปีกหกแฉกและดวงตาที่สามารถมองทะลุจิตวิญญาณของเขาได้ มันไม่ได้มองเรย์เป็นเจ้าของ... แต่มันมองเขาเป็น 'พันธสัญญา' ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวินาทีที่โลกเกมใบนี้กำลังจะล่มสลายลงด้วยน้ำมือของกิลด์ที่คิดจะครอบครองพลังแห่งมอนสเตอร์จิ๋วนี้เพื่อเปลี่ยนทิศทางของประวัติศาสตร์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในโลกใบใหม่นี้นะคะ!