แผนล้อมจับของกิลด์มาสเตอร์

"จงจำไว้ว่าเป้าหมายไม่ใช่การสังหาร แต่คือการทำให้มันไร้ทางสู้โดยไม่ให้เจ้าของรู้ตัว... ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว ชื่อเสียงของ 'ราชันย์เหล็ก' ที่ฉันสร้างมากับมือจะกลายเป็นเรื่องตลกทันที" อาเธอร์วางแผนผังโฮโลแกรมลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องประชุมลับ น้ำเสียงของเขาเรียบเย็นแต่แฝงด้วยกระแสอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องก้มหน้าหลบสายตา กิลด์มาสเตอร์ผู้สง่างามในชุดเกราะสีเงินวาววับไม่ได้กำลังวางแผนบุกดันเจี้ยนระดับสูง แต่เขากำลังวางหมากเพื่อแย่งชิง 'มอนสเตอร์ตัวจิ๋ว' ที่ดูไม่มีพิษมีภัยที่สุดในโลกใบนี้ "แต่กิลด์มาสเตอร์คะ..." หนึ่งในมือขวาของเขาเอ่ยเสียงสั่น "เจ้าปุยฝ้ายนั่นไม่ได้อยู่ตัวเดียว เรย์น่ะ... เขาดูจะมีความสามารถในการเชื่อมต่อจิตใจกับมันสูงกว่ามอนสเตอร์ทั่วไป เราเคยพยายามใช้ตาข่ายเวทมนตร์ระดับ A แล้ว แต่ผลที่ได้คือมันเหมือนกับ... เอ่อ มันเหมือนกับว่าตาข่ายนั่นละลายไปเฉยๆ ค่ะ" อาเธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงในเกม "นั่นเพราะพวกเธอคิดว่ามันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงไงล่ะ แต่สิ่งที่อยู่ในร่างกระต่ายมีปีกตัวนั้นคือ 'พลังงานต้นกำเนิดบริสุทธิ์' ที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์นี้เคยครอบครองมาก่อน เรย์เป็นแค่เด็กหนุ่มที่โชคดีเกินไป ส่วนฉัน... ฉันคือคนที่ควรเป็นเจ้าของพลังนั้นเพื่อนำพากิลด์เราไปสู่จุดสูงสุด" ตัดภาพมาที่มุมหนึ่งของทุ่งหญ้าวิสทีเรีย เรย์กำลังนั่งอยู่บนโขดหิน ในมือมีผลเบอร์รี่สีทองที่เก็บได้จากป่าต้องห้าม ปุยฝ้ายตัวน้อยที่มีขนปุยสีขาวนวลและปีกใสราวกับแก้ว กำลังใช้จมูกเล็กๆ ดุนที่ปลายนิ้วของเขาอย่างออดอ้อน "วันนี้เจ้าดูแปลกไปนะ ปุยฝ้าย..." เรย์พึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบของเขามองไปรอบๆ อย่างไม่ไว้วางใจ สัญชาตญาณของการเป็นนักสำรวจบอกเขาว่าบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไป กลิ่นอายของธรรมชาติที่เคยสงบสุขกลับถูกแทนที่ด้วยร่องรอยของเวทมนตร์ที่ถูกบิดเบือน แม้จะมองไม่เห็นตัวคน แต่เรย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ค่อยๆ บีบเข้ามา "ปุย!" ปุยฝ้ายร้องเรียกสั้นๆ ก่อนจะกางปีกบินขึ้นไปบนฟ้าสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพยายามจะเตือนให้เขารู้ถึงบางอย่าง เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากเงามืดหลังต้นไม้ใหญ่ ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่น่าจะเป็นสิบ... นี่ไม่ใช่การบังเอิญมาพบเจอ แต่มันคือการ 'ต้อน' อย่างเป็นระบบ "ออกมาเถอะครับ ผมรู้ว่าพวกคุณเฝ้าดูอยู่" เรย์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างในชุดคลุมสีเข้มค่อยๆ เผยตัวออกมาจากพุ่มไม้ทีละคน หนึ่งในนั้นคือรองหัวหน้ากิลด์ราชันย์เหล็กที่เรย์เคยเห็นหน้าผ่านการประกาศกิลด์บ่อยครั้ง ในมือของพวกเขาถือคทาที่ผนึกอัญมณีสีดำสนิท ซึ่งเป็นไอเทมหายากที่ใช้สำหรับกักขังมอนสเตอร์โดยเฉพาะ "คุณเรย์คะ เราไม่ได้อยากจะใช้กำลังหรอกนะ" หญิงสาวในชุดนักเวทก้าวออกมา เธอไม่ได้ข่มขู่ แต่ดวงตาของเธอกลับไร้ความรู้สึก "กิลด์มาสเตอร์อาเธอร์อยากเชิญคุณไปเจรจาเรื่อง 'ข้อตกลง' บางอย่าง ถ้าคุณยอมมอบเจ้ากระต่ายน้อยนั่นให้เราโดยดี คุณจะได้รับทองคำและไอเทมในระดับที่คนธรรมดาต้องใช้เวลาเล่นเป็นสิบปีถึงจะหาได้" "ข้อตกลง?" เรย์หัวเราะแผ่วเบา รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นแต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะหยั่งถึง "ถ้ามันเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งผมอาจจะขายให้ แต่ปุยฝ้ายไม่ใช่ไอเทม และแน่นอน... มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่เอาไว้ประดับบารมีของใคร" ขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไป อากาศรอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยว วงเวทกักขังขนาดใหญ่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่พื้นดินใต้เท้าของเรย์ มันทำงานเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับฝันร้าย แสงสีม่วงเข้มเริ่มก่อตัวเป็นกรงขังมิติที่ไม่มีทางออก อาเธอร์ก้าวออกมาจากเงามืดในที่สุด เขาปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง เสียงปรบมือที่ดังก้องในความเงียบนั้นช่างบาดลึกและน่าสะพรึงกลัว "ฉันชื่นชมในความรักสัตว์ของคุณนะเรย์ แต่น่าเสียดาย... ในโลกนี้ ความเมตตาไม่มีค่าเท่ากับความแข็งแกร่งหรอก" "แล้วถ้าความเมตตานั้นมาพร้อมกับสิ่งที่พวกคุณคาดไม่ถึงล่ะ?" เรย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในวินาทีนั้นเอง แววตาของปุยฝ้ายที่บินอยู่บนฟ้าก็เปลี่ยนไป จากดวงตาสีฟ้าใส กลายเป็นสีทองเจิดจ้าจนคนทั้งกลุ่มของอาเธอร์ต้องยกมือขึ้นบังตา ทว่า ในขณะที่อาเธอร์กำลังมั่นใจในแผนการล้อมจับ จู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะเวทมนตร์ของเรย์ แต่เป็นเพราะเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากใต้พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ มอนสเตอร์ระดับบอสที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินมานับร้อยปีถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นจากการร่ายเวทกักขังของอาเธอร์เอง! เงาสีดำมหึมาผุดขึ้นจากใต้ดินแทรกกลางระหว่างเรย์กับกลุ่มของอาเธอร์ และสิ่งที่แย่กว่านั้นคือ... บอสตัวนี้ดูเหมือนจะกำลังจ้องมองไปที่ 'ปุยฝ้าย' ด้วยความโกรธแค้นดุจศัตรูคู่อาฆาต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และปุยฝ้ายในตอนนี้นะคะ!