ตลาดมืดและการแลกเปลี่ยน

“จ่ายมาเสียดีๆ หรือจะให้ข้าต้องลงไม้ลงมือกับเจ้ากระต่ายขี้เรื้อนนั่นก่อน?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุกคามดังขึ้นจากเงามืดของตรอกแคบๆ เรย์หยุดฝีเท้าทันที สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความร้อนรนในใจเมื่อ ‘ปุยฝ้าย’ ที่เกาะอยู่บนไหล่เริ่มสั่นเทา ดวงตากลมโตสีฟ้าใสของมันหม่นแสงลงจนแทบจะเป็นสีเทาหม่น มันกำลังหิว... หิวจนพลังธาตุแสงในตัวเริ่มแปรปรวน หากไม่ได้กิน ‘ผลดาราจันทรา’ ที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงตลาดมืดแห่งเมืองใต้ดินนี้ภายในสิบนาที ปุยฝ้ายอาจจะได้รับผลกระทบทางสถานะจนค่าพลังลดลงอย่างถาวร เรย์กระชับฮู้ดคลุมศีรษะให้แน่นขึ้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายร่างยักษ์สามคนที่ขวางทางออกของตลาดมืดไว้ ทั้งหมดมีสัญลักษณ์ ‘ตรากริชสีทอง’ ปักอยู่ที่แขนเสื้อ... สัญลักษณ์ของกิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ “ผมแค่มาหาของให้สัตว์เลี้ยง ไม่ได้มีเจตนาจะมามีเรื่องกับใคร” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวตามคำพูด “หลีกทางเถอะครับ ก่อนที่สัตว์เลี้ยงของผมจะคุมตัวเองไม่อยู่” “ฮ่า! ขู่เรอะ?” ชายคนกลางแค่นหัวเราะ พลางกระชับดาบใหญ่ในมือ “อาเธอร์สั่งไว้ว่า ถ้าเจอคนที่มีมอนสเตอร์แสงหายากตัวนี้ ให้ ‘ยึด’ มาซะ หรือถ้าเจ้าไม่ยอม ก็ส่งหัวของมันกลับไปให้เขาก็พอ” ปุยฝ้ายส่งเสียงร้องแหลมเล็กอย่างทรมาน เรย์ขบกรามแน่น ความอดทนของเขามีขีดจำกัด โดยเฉพาะเมื่อมีคนมาทำร้ายหัวใจของเขาแบบนี้ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบหัวปุยฝ้ายแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน พลังธาตุแสงที่ไร้ที่ระบายกำลังเปลี่ยนเป็นไอสีขาวจางๆ รอบตัวเขา “พวกคุณทำพลาดแล้วล่ะครับ” เรย์พึมพำ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชา “การขวางทางคนหิว... มันเป็นเรื่องที่เสี่ยงมากนะ” เขาไม่ได้ชักอาวุธ แต่กลับสะบัดข้อมือเบาๆ โปรยผง ‘พริกป่นวิญญาณ’ ที่เขาซื้อมาไว้ใช้กับมอนสเตอร์ดุร้ายลงบนพื้นทันที ควันสีแดงฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของชายทั้งสามที่ถูกละอองพริกเข้าตาอย่างจัง เรย์ไม่รอช้า เขาคว้าตัวปุยฝ้ายไว้ในอ้อมกอดแล้วพุ่งตัวออกไปทางตรอกด้านหลัง ความคล่องตัวของเขาที่ฝึกฝนมาจากการหลบหลีกมอนสเตอร์ในป่าทำให้เขาสามารถพลิ้วไหวผ่านสิ่งกีดขวางได้อย่างรวดเร็ว ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะถึงทางออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังล้อมมาจากฝั่งตรงข้าม “คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ?” เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความโอหังดังขึ้นจากหัวมุมถนน ร่างสูงสง่าในชุดเกราะทองอร่ามก้าวออกมาขวางหน้าเรย์ อาเธอร์ยืนเด่นเป็นสง่า มือหนึ่งถือผลดาราจันทราที่เรย์ตามหาอยู่ “ของที่เจ้าต้องการ... ข้าชิงตัดหน้าซื้อไปหมดตลาดแล้วล่ะ” เรย์ชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นผลไม้สีทองอร่ามในมืออาเธอร์ ปุยฝ้ายในอ้อมแขนเขาเริ่มหายใจติดขัด ขนสีขาวบริสุทธิ์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทตามอาการมอนสเตอร์ที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะขาดพลังงานที่เหมาะสม “ต้องการมันใช่ไหม?” อาเธอร์ยิ้มเยาะ “งั้นก็แลกกับ ‘การเป็นทาสรับใช้’ ให้กับกิลด์ของข้าซะ ถ้าเจ้าตกลง... ผลไม้นี่จะเป็นของเจ้า แต่ถ้าปฏิเสธ... ข้าก็จะทำลายมันต่อหน้าเจ้า แล้วรอดูสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเจ้าสลายหายไปกับตา” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์มองดูปุยฝ้ายที่เริ่มนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขน ใจของเขากำลังต่อสู้ระหว่างศักดิ์ศรีกับการรักษาชีวิตเพื่อนตัวน้อยนี้ไว้ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอาเธอร์ แววตาของเรย์ไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “นายคิดว่าฉันมีทางเลือกอื่นงั้นเหรอ?” เรย์ถามเสียงเย็น “แต่ก่อนจะแลกเปลี่ยน... นายเคยเช็กสถานะล่าสุดของมอนสเตอร์ในมือหรือยัง?” อาเธอร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทันใดนั้น ปุยฝ้ายที่ดูเหมือนจะหมดแรงกลับลืมตาโพลงขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พลังธาตุแสงที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดระเบิดออกทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! แสงจ้าสว่างวาบไปทั่วทั้งตรอกจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดตา เสียงระเบิดตูมตามดังก้องไปไกล ทว่าในจังหวะที่ควันจางลง เรย์กลับไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว บนพื้นมีเพียงเศษผลไม้ที่ถูกบดขยี้ และเงาหนึ่งที่กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนรวมถึงอาเธอร์ถึงกับหน้าถอดสีไม่ใช่การหลบหนีของเรย์... หากแต่เป็นรอยประทับสีดำรูปกรงเล็บที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของอาเธอร์ ซึ่งค่อยๆ ลามขึ้นมาถึงข้อมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องอยู่ในหัวของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ว่านี่คือคำสาปจากมอนสเตอร์แสงที่อาเธอร์เพิ่งจะพยายามทำลายมัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และปุยฝ้ายในตอนนี้นะคะ!