ดันเจี้ยนแห่งทุ่งดอกไม้

“อย่าเดินลึกเข้าไปมากกว่านี้ ปุยฝ้าย... ห้ามเด็ดขาด!” เรย์กดเสียงต่ำพลางคว้าหางปุยสีขาวนุ่มนิ่มของเจ้ากระต่ายมีปีกเอาไว้ทันท่วงที แรงฉุดรั้งทำให้ร่างของเขาเซถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย ทุ่งดอกไฮเดรนเยียสีครามสลับชมพูหวานละมุนตรงหน้าดูราวกับภาพวาดในฝัน ทว่าในความเงียบสงัดที่ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหวี่ตอมดอกไม้ กลับทำให้เรย์รู้สึกถึงสันหลังที่เย็นวาบ “ปิ๊! ปิ๊โฮ่!” ปุยฝ้ายร้องประท้วง พยายามสะบัดตัวดิ้นหลุดจากอุ้งมือของเขา ดวงตากลมโตสีอเมทิสต์จ้องเขม็งไปยังกลางทุ่งดอกไม้ราวกับเห็น ‘ของเล่น’ ชิ้นโปรดซ่อนอยู่ตรงนั้น “มันไม่ใช่ที่สำหรับเล่นนะเจ้าตัวแสบ ดูที่เท้าเธอสิ” เรย์ก้มลงมองพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของตัวเอง แทนที่จะเป็นดินโคลนหรือก้อนหิน แต่มันกลับเป็นกลีบดอกไม้ที่ทับถมกันหนาเตึ้กจนดูเหมือนพรมกำมะหยี่สีซีดๆ และสิ่งที่น่าขนลุกคือ กลีบดอกไม้นั่นกำลังขยับไหว... ราวกับมันมีชีวิตและกำลัง ‘หายใจ’ เขาทิ้งตัวลงนั่งยองๆ มือเรียวเอื้อมไปแตะกลีบดอกไม้เบาๆ ทันใดนั้น กลีบดอกไม้สีสดใสก็ม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วราวกับกรงเล็บที่หิวโหย “มันไม่ได้สวยงามอย่างที่ตาเห็นสินะ” เรย์พึมพำ น้ำเสียงแฝงความตึงเครียด ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคย เรย์ไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่าใครที่ตามกลิ่นอายของมอนสเตอร์หายากมาจนถึงแดนสนธยาแห่งนี้ได้เร็วขนาดนี้ “ดอกไม้ที่สวยที่สุด มักจะมีหนามที่อาบยาพิษร้ายแรงที่สุดเสมอ... จริงไหมครับ... เอ้อ... จริงไหมเรย์?” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังมาจากแนวไม้ด้านหลัง อาเธอร์เดินออกมาพร้อมกับสมาชิกกิลด์ชั้นยอดอีกสามคน ชุดเกราะสีเงินวาววับของเขาดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศอันอ่อนช้อยของทุ่งดอกไม้ เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตด้วยใบหน้าเรียบเฉย “กิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ ดูเหมือนทางเดินหลักของดันเจี้ยนจะแคบไปสำหรับความทะเยอทะยานของคุณหรือไง ถึงได้แอบตามมาเงียบๆ แบบนี้” “การสำรวจคือสมบัติของผู้ที่รวดเร็วและพร้อมที่สุด” อาเธอร์ยักไหล่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ปุยฝ้ายที่ยังคงดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเรย์ “ฉันไม่ได้มาเพื่อรบกวนการพักผ่อนของเธอหรอกนะ แต่ดูเหมือนเจ้ากระต่ายนั่นจะเจออะไรบางอย่างที่ ‘สำคัญ’ กว่าการนั่งดูดอกไม้บาน... จริงไหม?” ปุยฝ้ายหยุดดิ้นกะทันหัน มันซุกหน้าลงกับอกของเรย์ ร่างเล็กๆ สั่นเทาอย่างรุนแรง เรย์สัมผัสได้ถึงพลังธาตุแสงที่ปั่นป่วนอยู่ในตัวเจ้ามอนสเตอร์คู่หู มันไม่ใช่ความกลัวธรรมดา แต่มันคือการเตือนภัย “ถ้าคุณอยากได้อะไร ก็ไปหาเอาเองสิ” เรย์กล่าวพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ทุ่งดอกไม้นี่ดูเหมือนจะยินดีต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยวิธีที่รุนแรงกว่าที่คุณคิด” “งั้นลองดูหน่อยเป็นไง” อาเธอร์พยักหน้าให้ลูกน้องหนึ่งคน พลันที่ปลายเท้าของชายชุดเกราะแตะลงบนพื้นกลีบดอกไม้ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นหอมหวานประหลาดตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รากไม้สีดำเมี่ยมจะพุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ดิน รัดรึงข้อเท้าของสมาชิกกิลด์คนนั้นไว้แน่น “ช่วยด้วย! มันลากฉันลงไป!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล “อย่าเข้าไปใกล้!” เรย์ตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะสายไป ดอกไม้สีครามรอบๆ เริ่มคลี่กลีบกว้างออก เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ นับร้อยที่ซ่อนอยู่ข้างใน มันเริ่มส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงร้องของทารกที่บาดล้างประสาทสัมผัส อาเธอร์ชักดาบสีทองออกมา ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยแต่ดวงตาสั่นไหว “พวกมันเป็นพืชที่มีระดับสติปัญญา... เรย์! ถ้าเธอรู้วิธีจัดการกับพวกมัน ก็บอกมาเดี๋ยวนี้!” “ฉันเตือนคุณแล้ว!” เรย์กัดฟันกรอด เขาไม่ได้ต้องการสู้ แต่ดูเหมือนตอนนี้สถานการณ์จะบีบให้เขาต้องตัดสินใจ ปุยฝ้ายเริ่มปล่อยแสงสีขาวนวลออกจากตัว มันไม่ใช่แสงสำหรับการโจมตี แต่เป็นแสงแห่งการ ‘ล้างคำสาป’ ทว่า ในวินาทีที่แสงของปุยฝ้ายกระทบกับพื้นดิน แทนที่พวกมันจะเหี่ยวเฉาลง กลิ่นหอมหวานกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเรย์รู้สึกหน้ามืด รากไม้สีดำไม่ได้โจมตีอาเธอร์เพียงคนเดียว แต่มันเริ่มประสานร่างกันจนกลายเป็นร่างมหึมาที่รูปร่างคล้ายใบหน้าของ... อาเธอร์? มันขยับริมฝีปากที่ทำจากกลีบดอกไม้ ส่งเสียงหัวเราะก้องกังวานด้วยโทนเสียงที่เหมือนกับกิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ไม่มีผิดเพี้ยน “เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่ามอนสเตอร์หรอกเรย์... เจ้ามาที่นี่เพื่อรับกรรมที่เจ้าก่อไว้ในโลกภายนอก” ร่างพืชนั้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อาเธอร์ตัวจริงถึงกับหน้าถอดสี มือของเรย์สั่นเทาขณะกอดปุยฝ้ายไว้แน่น เขาไม่เคยเล่าเรื่องอดีตของเขาให้ใครฟัง และไม่มีใครในเกมนี้ควรจะรู้เรื่องนั้น ความลับที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ตัวเลขและรหัสข้อมูล กลับกำลังถูกขุดคุ้ยออกมาโดยดันเจี้ยนที่แสนสวยงามแห่งนี้ เรย์มองไปยังเงาสะท้อนในกอพืชที่บัดนี้กลายเป็นร่างแยกของเขาอีกคนหนึ่งที่กำลังแสยะยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใต้สำนึก... เรย์” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และปุยฝ้ายในตอนนี้นะคะ!