กฎเหล็กของคนคุมกอง

เสียงตบแฟ้มบทละครลงบนโต๊ะพับสนามดังป้าบ สะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่โล่งริมสระน้ำของโลเกชันถ่ายทำในยามบ่ายที่แดดกำลังแผดเผา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่นิ่งขืนตัวไว้ ไม่ยอมก้าวถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอมองหน้าผู้กำกับสาวที่ยืนค้ำหัวด้วยแววตาแข็งกร้าวพอๆ กับสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน “ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเขียนนิยายขายฝันให้ช่องนะคะ รินรดา” น้ำเสียงของพรรษชลราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกที่จะทำให้ทีมงานรอบกองถ่ายต่างกลั้นหายใจ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศเคลื่อนที่ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศ เธอหยิบแฟ้มบทละครเล่มหนาขึ้นมาพลิกเปิดไปยังหน้าที่มีรอยปากกาแดงขีดฆ่าพรุนโดยฝีมือคนตรงหน้า “แล้วฉันก็ไม่ได้ขายวิญญาณให้คุณมาสั่งแก้บทอย่างไร้เหตุผลเหมือนกันค่ะ ผู้กำกับพรรษชล” “ไร้เหตุผลเหรอ?” พรรษชลทวนคำ ปรายตามองหน้าคนเขียนบทที่เชิดหน้าท้าทายเธออย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ “ฉากนี้พระเอกกับนางเอกต้องมีความรู้สึกผิดบาปอยู่ในใจ แต่สิ่งที่คุณเขียนมันคือฉากเลิฟซีนน้ำเน่าดดาษดื่นที่หาดูได้ทั่วไปตามซีรีส์เกรดบี ฉันต้องการความลึกซึ้ง ดาร์ก และเจ็บปวดกว่านี้ คุณทำไม่ได้ หรือว่าสมองส่วนสร้างสรรค์มันตันไปตั้งแต่หมดโปรเจกต์ที่แล้วกันแน่ล่ะคะ” คำพูดจี้จุดดำนั้นทำเอารินรดาร1าวกับถูกตบด้วยความจริงครึ่งใบ อดีตอันเจ็บปวดที่เคยถูกคนในวงการหักหลังและขโมยเครดิตแล่นแปลบขึ้นมาในอก แต่นั่นยิ่งทำให้กำแพงในใจของเธอสูงลิ่วและแข็งแกร่งขึ้นเป็นทวีคูณ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณอยากได้ความเจ็บปวดสมจริง ทำไมไม่ลองเปิดกระจกมองตัวเองดูล่ะคะ เผื่อว่าจะอินกับคาแรกเตอร์ตัวละครที่เย็นชา ไร้หัวใจ และเหยียบย่ำความตั้งใจของคนอื่นได้ดีขึ้น” บรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดเป็นจุล ทีมงานที่ยืนอยู่รัศมีสิบเมตรต่างพากันแกล้งก้มหน้าก้มตาเช็คอุปกรณ์ราวกับมองไม่เห็นสงครามขนาดย่อมตรงหน้า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะต่างรู้ดีว่าพรรษชลเวลาโกรธนั้นน่ากลัวราวกับพายุเข้า แต่รินรดากลับเป็นพายุอีกลูกที่พัดเข้ามาปะทะอย่างไม่มีใครยอมใคร พรรษชลนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักเขียนสาวราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ทิฐิอันสูงส่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยได้รูป ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมเจือจางสะอาดๆ ปนกลิ่นไอแดดเฉพาะตัวของพรรษชลโชยเข้าจมูกรินรดาจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว “ปากเก่งจังนะคะ... หวังว่าฝีมือแก้บทที่จะส่งให้ฉันก่อนหกโมงเย็นวันนี้ จะคมคายเท่ากับคำพูดเมื่อครู่ก็แล้วกัน” พรรษชลกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชับ เย็นชาแต่น่าขนลุก ก่อนจะผละตัวออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รินรดายืนกำแฟ้มในมือแน่นจนนิ้วมือขาวซีด หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่เผลอใจสั่นไปชั่วขณะให้กับแววตาและสัมผัสใกล้ชิดเมื่อครู่ “ยัยบ้าเอ๊ย...” รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สนาม พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติและสมาธิกลับคืนมา สมองเริ่มประมวลผลคำวิจารณ์ของพรรษชล แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ว่าผู้กำกับสาวพูดถูก ฉากนั้นมันยังขาดมิติทางอารมณ์ที่ดำมืดและซับซ้อนกว่านี้จริงๆ เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หน้ากระดาษเปล่าถูกเติมเต็มด้วยตัวอักษรที่ร้อยเรียงขึ้นใหม่ด้วยความตั้งใจ รินรดากัดริมฝีปากขณะจรดปากกาลงบนบรรทัดสุดท้าย เธอยอมรับว่ามาตรฐานของพรรษชลผลักดันให้งานชิ้นนี้ออกมาดีกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก หญิงสาวพับหน้าจอแท็บเล็ตเก็บลงกระเป๋า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาผู้กำกับจอมเผด็จการที่กำลังนั่งมอนิเตอร์ฉากถัดไป แต่ทว่า... ขาทั้งสองข้างกลับต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงชั่วขณะ “อ้าว... น้องริน ไม่คิดว่าจะได้มาเจอที่กองนี้ด้วย บังเอิญจังเลยนะคะ” รินรดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหันไปพบกับใบหน้าของคนที่เธอพยายามหนีหน้าและตัดขาดจากชีวิตมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา—อดีตโปรดิวเซอร์ผู้เคยขโมยผลงานและหักหลังเธออย่างไร้เยื่อใย และก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว พรรษชลที่นั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุนไปชั่วขณะ “ยินดีต้อนรับค่ะพี่กรณ์ พอดีฉันเชิญเขามาเป็นที่ปรึกษาพิเศษฝ่ายสร้างสรรค์คนใหม่ของกองนี้ค่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและระเบิดอารมณ์ไปพร้อมกับรินและพรรษนะคะ ห้ามพลาดตอนที่ 4 เด็ดขาดค่ะ!