บททดสอบความอดทน

“ถ้าคุณจะเอาเวลาไปโฟกัสเรื่องรูปพวกนี้มากกว่าบทละครที่ต้องเข้าฉายในอีกสองเดือนข้างหน้า งั้นเราก็ไม่ต้องทำงานด้วยกันให้เสียเวลาค่ะ” รินรดาขว้างโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวกลางห้องประชุม เสียงกระทบดัง ‘ปึก’ จนทีมงานที่นั่งล้อมวงอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง พรรษชลที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบดุจเสือมองผู้กำกับสาวผ่านม่านสายตาที่เย็นเยียบ พรรษชลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันดูน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าเสียอีก “ริน... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวควรแยกออกจากกัน” พรรษชลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย เธอขยับกายเข้ามาใกล้ผู้กำกับสาวจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวทำเอารินรดาต้องกลั้นหายใจ “แต่ดูเหมือนคุณจะ ‘พยายาม’ เหลือเกินนะที่จะเอาภาพอดีตโง่ๆ นั่นมาปั่นหัวตัวเอง แล้วลามปามมาถึงงานของฉัน” “อดีตเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องอยู่ในห้องประชุมที่เงียบสนิท “คุณเรียกมันว่าอดีต แต่คนในกองถ่ายเขากำลังมองว่ามันคือ ‘ตราบาป’ ของผู้กำกับที่กำลังมีข่าวฉาวกับนักเขียนบทตัวเองอยู่นะคะพรรษชล!” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบจะคว้ามีดมาเชือดกันได้ ทีมงานทุกคนก้มหน้ามองงานตรงหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว หรือส่งเสียงใดๆ ออกมา ข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วกองถ่ายราวกับไฟลามทุ่งเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ไม่ใช่เรื่องที่รินรดากับพรรษชลจะปิดบังได้อีกต่อไป ยิ่งรูปถ่ายที่ได้รับมาเมื่อคืนส่งถึงมือทีมงานบางคนผ่านแชทลับ ความอดทนของรินรดาก็ขาดผึง “ใครเป็นคนปล่อยรูป” พรรษชลถาม เสียงเข้มขึ้น “สำคัญด้วยเหรอคะว่าใครปล่อย? สำคัญที่ว่ามันมี ‘เรื่องจริง’ ซ่อนอยู่ในรูปพวกนั้นมากแค่ไหนต่างหาก!” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เธอเห็นความลังเลวูบหนึ่งผ่านเข้ามาในแววตาของพรรษชล แต่มันถูกกลบด้วยความเย็นชาในเสี้ยววินาที “ริน... อย่าหาเรื่อง” “ฉันไม่ได้หาเรื่องค่ะพรรษชล แต่ฉันกำลังหาทางออกให้ตัวเอง!” รินรดาคว้าไฟล์บทที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วโยนลงบนตักของพรรษชลอย่างแรง “ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะจัดการกับขยะพวกนี้ ก็อย่ามาเรียกร้องให้ฉันส่งบทที่สมบูรณ์แบบให้คุณ เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่า ความสัมพันธ์ของเรามันคือ ‘เซฟโซน’ หรือ ‘กับดัก’ ที่คุณวางไว้เพื่อทำลายฉันกันแน่” พรรษชลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเธอบดบังแสงไฟจนรินรดาตกอยู่ในความมืดมิดชั่วขณะ เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของอีกคน “คุณอยากรู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไร... งั้นเย็นนี้ไปพบฉันที่ห้องพักนักแสดงหลังเลิกกอง ถ้าคุณกล้าพอจะฟังความจริงทั้งหมดที่ไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตให้รู้” “ทำไมต้องไปที่นั่น? เราคุยกันที่นี่ไม่ได้เหรอคะ?” “เพราะที่นี่มันมีแต่หูสับปะรดค่ะ” พรรษชลกระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด “และถ้าคุณไม่ไป... ฉันจะถือว่าคุณยอมแพ้ และเราจะจบโปรเจกต์นี้แบบที่ไม่มีใครได้อะไรเลย” รินรดายืนนิ่ง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเกลียดความรู้สึกที่เหมือนถูกบีบให้จนมุมแบบนี้ที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว... แต่เป็นความโหยหาที่จะกระชากหน้ากากของพรรษชลออกมาให้สิ้นซาก เมื่อเลิกกอง รินรดาเดินตรงไปยังห้องพักนักแสดงด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอผลักประตูไม้เข้าไปโดยไม่เคาะ พลางเตรียมคำถามที่เตรียมไว้ในหัวมาเป็นอย่างดี แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่พรรษชลที่นั่งรออยู่เพียงลำพัง แสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะเผยให้เห็นร่างของพรรษชลที่ยืนหันหลังให้ประตู แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก คือเสียงชายหนุ่มที่เธอกล่าวว่า ‘ไม่มีวันกลับไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด’ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั้น “ไม่เจอกันนานเลยนะริน... ดูเหมือนว่าผู้กำกับสาวคนนี้ จะมีรสชาติที่ถูกใจเธอมากกว่าที่ฉันเคยเป็นสินะ?” พรรษชลหันกลับมา แววตาของเธอว่างเปล่าจนรินรดาใจหาย แต่สิ่งที่พรรษชลพูดถัดมากลับทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในพริบตา “ริน... คนนี้คือคนที่คุณกำลังพยายามหนีมาตลอดใช่ไหม?” พรรษชลเว้นจังหวะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายคนนั้นแล้ววางมือลงบนไหล่เขาอย่างถือสิทธิ์ “แนะนำให้รู้จักนะ... เขาคือ ‘หุ้นส่วนใหญ่’ คนใหม่ของโปรเจกต์เรา และเขาคือคนที่ฉัน ‘เลือก’ แล้วว่าจะให้เข้ามามีบทบาทในชีวิตฉันหลังจากนี้” รินรดาหน้าชาเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอหันไปมองพรรษชลด้วยสายตาที่แตกสลาย สลับกับชายตรงหน้าที่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ดอกเดซี่ริมทางดีใจมากค่ะที่ได้แบ่งปันเรื่องราวนี้กับทุกคนนะคะ