รุกกลับสายเย็นชา

“ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังจีบนะคะ ผู้กำกับพรรษชล” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากฉาบลิปสติกสีแดงก่ำของรินรดา ทว่าแววตากลับไม่ได้ล้อเล่นตามริมฝีปากเลยสักนิด เธอกำลังยืนพิงสะโพกมนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องตัดต่อที่ปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบโครงหน้าคมคาย ปล่อยให้เงาตกกระทบลงบนเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นกระโปรงทรงดินสอ พรรษชลชะงักมือที่กำลังเลื่อนเมาส์ตัดต่อภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ หญิงสาวในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันบรรยากาศระหว่างเราให้แคบลงเรื่อยๆ ร่างสูงสง่าค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างใช้ความคิด นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นนิ่งสนิท ทว่ากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่รินรดาไม่เคยทันตั้งรับ “แล้วถ้าฉันจีบจริงๆ... คุณจะทำยังไงคะ รินรดา” น้ำเสียงของพรรษชลราบเรียบจนเกือบจะเป็นกระซิบ แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนฟังจนหัวใจกระตุกวูบ รินรดาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำแพงทิฐิสูงลิ่วที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายปีพังครืนลงมาไม่เป็นท่า แค่เพียงประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังจากผู้หญิงหน้านิ่งคนนี้ ให้ตายเถอะ ยัยผู้กำกับน้ำแข็งนี่ไปกินอะไรผิดสำแดงมา ถึงได้รุกฆาตด้วยสายตาและคำพูดแบบนี้! “คุณ... พูดเล่นอะไรของคุณเนี่ย” รินรดาเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว “เรากำลังคุยเรื่องสคริปต์ตอนที่สิบแปดกันอยู่นะคะ อย่าเอาเรื่องเล่นๆ มาปะปนกับงานมืออาชีพสิ” “ใครว่าฉันเล่นล่ะคะ” พรรษชลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งระหงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงราวกับเสือสาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ทุกบรรทัดที่คุณเขียนในบทนี้ มันฟ้องชัดเจนว่าคุณกำลังเอาความรู้สึกส่วนตัวใส่ลงไป ริน... คุณกำลังเขียนให้ตัวละครเอกสารภาพรักในห้องตัดต่อแบบนี้ เพราะคุณเองก็อยากพูดมันออกมาเหมือนกันใช่ไหมคะ” “หยุดเลยนะ!” รินรดายกมือขึ้นห้ามพร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ พรรษชลหยุดยืนประชิดตรงหน้า ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นชาเขียวและเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้กำกับสาวลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของนักเขียนบทสาวกระเจิดกระเจิง ใบหน้าของพรรษชลในยามนี้ไม่ได้ดุร้ายเหมือนเวลาอยู่ในกองถ่าย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจังจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวของผู้กำกับสาวเอื้อมมือออกไปอย่างถือวิสาสะ ปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มเนียนของรินรดาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารินรดารู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง “ฉันไม่ใช่คนเก่งเรื่องคำหวานแบบที่คุณเขียนหรอกนะคะ ริน” พรรษชลโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหู จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่า “แต่ถ้าเป็นการกระทำ... ฉันมั่นใจว่าฉันทำได้ชัดเจนกว่าตัวหนังสือพวกนั้นเยอะ” “พรรษ... คุณบ้าไปแล้วหรือไง นี่เราอยู่ในห้องทำงานนะ” รินรดาพยายามดันไหล่กว้างนั้นออกเบาๆ แต่พรรษชลกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ “แล้วใครบอกให้คุณใจร้ายกับฉันนักล่ะคะ” พรรษชลเอ่ยเสียงพร่า มือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน “ปล่อยให้ฉันพยายามวิ่งตามคุณอยู่ฝ่ายเดียว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณคิดว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ” หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด ความอุ่นวาบแผ่ซ่านจากจุดที่มือเรียวสัมผัสลามเลียไปทั่วร่าง ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายหายวับไปกับตา เหลือเพียงความหวามไหวและแรงดึงดูดมหาศาลที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความรู้สึกที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ หากเพียงแค่ปล่อยให้ตัวเองเผลไผลไปมากกว่านี้ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้รวบรวมความกล้าเพื่อตอบโต้คำหวานที่คาดไม่ถึงนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังลั่น “ผู้กำกับพรรษชลคะ! แผ่นมาสเตอร์ของฉากไคลแมกซ์เกิดปัญหาใหญ่แล้วค่ะ ทีมตัดต่อบอกว่าไฟล์เสียหาย...” เสียงของทีมงานสาวคนสนิทดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการผลักประตูเปิดกว้างอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นสภาพอันน่าระทึกขวัญและระยะห่างอันตรายของคนทั้งคู่ภายในห้อง พรรษชลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ขณะที่รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักร่างสูงออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลานในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ หลอมละลายของคนหัวรั้นทั้งสองคนนี้นะคะ