ศัตรูหัวใจคนใหม่

"ถ้าคุณคิดว่าการแก้บทกลางกองถ่ายมันง่ายเหมือนดีดนิ้ว รินว่าคุณควรกลับไปนั่งคิดหน้าคอมพิวเตอร์ที่บ้านดีกว่านะคะ... อย่ามาสร้างภาระเพิ่มให้ทีมงานเลย" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของพรรษชลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องประชุมเล็ก รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักร่างสูงของอีกฝ่ายออกห่างทันที พร้อมกับยกมือขึ้นจัดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลานในเสี้ยววินาที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระส่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความตกใจที่เกือบถูกจับได้ว่าแอบแนบชิดกันเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะแววตาคู่คมกริบของคนตรงข้ามที่มองมาด้วยความหงุดหงิดปนความกรุ่นโกรธต่างหาก เหตุการณ์จากวินาทีที่ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันในมุมอับสายตาหลังชั้นหนังสือ สูญสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญ "อุ๊ย ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะการทำงานเครียดๆ ของผู้กำกับคนเก่งกับนักเขียนบทคนสวยหรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงหวานใสที่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงของ 'ธัญญ่า' นักแสดงสาวซูเปอร์สตาร์เบอร์ต้นของช่อง ที่เพิ่งถูกดึงตัวมารับบทบาทสมทบคนสำคัญในโปรเจกต์นี้ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นกระดาษและกาแฟในห้องจนหมดสิ้น ธัญญ่าส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้พรรษชลเป็นเชิงหยอกล้อ ก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเหนือกว่า พรรษชลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ความหงุดหงิดจากการถูกขัดจังหวะฉากฟินเมื่อครู่บวกกับความรำคาญใจที่ต้องมาปั้นหน้าต้อนรับดาราจอมเรื่องมาก ทำให้รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้กำกับสาวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะคุณธัญญ่า บทสำหรับฉากสัปดาห์หน้า ทีมงานส่งเข้าเมลให้เรียบร้อยแล้วนี่คะ" พรรษชลเอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตากลับมามองดาราคนสวยด้วยความรำคาญระคนเกรงใจในฐานะผู้กำกับ "แหม... ผู้กำกับคะ ก็ธัญญ่าอ่านบทแล้วมันมีจุดที่ยังสงสัยนี่คะ อยากให้ผู้กำกับคนสวยช่วยอธิบายตัวละครให้ฟังแบบตัวต่อตัวหน่อย เผื่อเวลาเข้าฉากเลิฟซีนกับพระเอกจะได้อินและสื่ออารมณ์ออกมาได้สมจริงไงคะ" ธัญญ่าพูดพลางส่งสายตาหวานเชื่อมเย้ายวนไปให้พรรษชล พร้อมกับย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างสูงเสียจนแทบจะแนบชิด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของพรรษชลอย่างถือวิสาสะ รินรดาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ รู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟร้อนๆ มาจุกอยู่ที่อก ขอบตาพาลจะร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า 'ความหึงหวง' ตีรวนขึ้นมาจนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน ยัยดาราหน้าแป้งนี่เป็นใคร ถึงกล้ามาแตะเนื้อต้องตัวคนหัวรั้นอย่างพรรษชลต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้! ทั้งที่เมื่อกี้... เมื่อกี้พรรษชลเพิ่งจะโน้มใบหน้าลงมาหาเธอแท้ๆ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ทิฐิที่มีอยู่เต็มร้อยสั่งให้เธอหันหลังเดินหนีออกไปจากตรงนั้นซะ แต่เรียวขากลับก้าวไม่ออกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยหมุดความรู้สึกบางอย่าง "เรื่องบทบาทและการแสดง ถ้ามีข้อสงสัย ให้ติดต่อผ่านผู้จัดการส่วนตัวหรือทางทีมงานประสานงานได้เลยค่ะคุณธัญญ่า ตอนนี้ฉันกับคุณรินรดากำลังคุยเรื่องโครงสร้างบทภาพยนตร์รอบสุดท้ายกันอยู่ คงไม่สะดวกให้คำปรึกษาแบบ... ส่วนตัวค่ะ" พรรษชลเน้นเสียงคำว่า 'ส่วนตัว' พร้อมกับขยับตัวถอยหลังออกห่างจากสัมผัสของดาราสาวอย่างแนบเนียน ดวงตาคมกราบกรานมองความพยายามของอีกฝ่ายด้วยความเบื่อหน่ายเต็มประดา ธัญญ่าหัวedเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่ยี่หร่า เธอชินเสียแล้วกับการถูกผู้กำกับคนนี้ปฏิเสธความใกล้ชิด เพราะใครๆ ก็รู้ว่าพรรษชลบ้างานและเคร่งขรึมขนาดไหน แต่ทว่า... สายตาของซูเปอร์สตาร์สาวกลับเหลือบไปเห็นท่าทีของรินรดาที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่มุมห้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงผุดขึ้นที่มุมปาก "อุ๊ย ตายจริง... รินรดา นักเขียนบทคนเก่ง หน้าตาดูเคร่งเครียดจังเลยนะคะ สงสัยงานเขียนบทจะกดดันน่าดู หรือว่า... กำลังคิดเรื่องบทเลิฟซีนจนอินเกินไปเหรอคะ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้แบบนั้น" ธัญญ่าจงใจเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอย่างไรก็รู้ว่าตั้งใจเยาะเย้ย รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่คมตวัดกลับไปสบตากับธัญญ่าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัว สมAดุลความมั่นใจที่เคยมีถูกดึงกลับมาครอบครองพื้นที่ในหัวใจอีกครั้งในเสี้ยววินาที "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะคุณธัญญ่า รินทำงานในส่วนของรินได้ราบรื่นดีค่ะ ไม่จำเป็นต้องเอาเวลาส่วนตัวมานั่งกังวลเรื่องการแสดงของคนอื่น... อ้อ อีกอย่างนะคะ บทภาพยนตร์เรื่องนี้ รินเป็นคนคุมทิศทางทั้งหมด ถ้าคุณธัญญ่าสงสัยเรื่องอินเนอร์ตัวละคร เกรงว่าคุณควรจะกลับไปอ่านบทให้แตกฉานกว่านี้อีกสักสามรอบนะคะ เผื่อสมองส่วนการตีความจะได้ทำงานได้ดีขึ้น" ประโยคฟาดฟันแบบนิ่มนวลแต่เจ็บแสบถึงทรวงในทำเอาธัญญ่าหุบยิ้มฉับ สีหน้าของดาราสาวฉายแววโกรธเคืองขึ้นมาทันทีที่ถูกเด็กปั้นหน้าใหม่ในกองถ่ายย้อนเกล็ดเข้าให้ พรรษชลที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบเหลือบมองคนปากเก่งที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่ข้างๆ แววตาดุขรึมฉายประกายระยิบระยับขึ้นมาวูบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างไม่อาจซ่อนความเอ็นดูไว้ได้ ท่าทางหึงหวงแบบเนียนๆ แต่แอบพ่นพิษใส่คนอื่นของยัยนักเขียนบทคนนี้ ช่างน่ารักเสียจนเธอดุไม่ลงจริงๆ "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สมแล้วล่ะค่ะที่เป็นคนเขียนบทร้ายๆ ออกมาได้อินจัด" ธัญญ่ากัดฟันกรอด เอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ รินถือว่าเป็นคำยอจากผู้เชี่ยวชาญด้านการแสดงก็แล้วกันนะคะ" รินรดายิ้มหวานหยดให้อย่างกวนประสาท ก่อนจะหันไปทางพรรษชลแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าผู้กำกับพรรษไม่มีอะไรจะสั่งแก้บทตรงไหนเพิ่มแล้ว รินขอตัวไปเคลียร์งานที่โต๊ะก่อนนะคะ อยู่แถวนี้หายใจไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ อากาศมันเจือปนกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ชอบกลค่ะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินผ่านร่างของธัญญ่าออกไปจากห้องประชุมด้วยความฉุนเฉียวปนความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวไหล่ของเธอกำลังจะเดินสวนผ่านประตูนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูด้านนอกที่ดังแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน ก็หยุดฝีเท้าของทุกคนในห้องให้ชะงักงัน "ผู้กำกับพรรษครับ! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่กองถ่ายสตูดิโอ B แล้วครับ!" ผู้ช่วยผู้กำกับหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ลมหายใจหอบถี่จนแทบจะพูดไม่เป็นคำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกลัวจนเห็นได้ชัด พรรษชลขมวดคิ้วฉับ ก้าวเข้าไปคว้าแขนผู้ช่วยหนุ่มไว้แน่น "มีเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้นที่สตูดิโอ B ทำไมต้องหน้าตาตื่นขนาดนั้น" ผู้ช่วยผู้กำกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง "ค... คุณภาคภูมิ... นักลงทุนรายใหญ่และเจ้าของโปรดิวเซอร์หลักของช่อง ปรากฏตัวที่กองถ่ายกะทันหันครับแถม... แถมเขากำลังสั่งให้ทีมงานรื้อเซ็ตฉากทั้งหมดที่คุณพรรษออกแบบไว้เมื่อวานนี้ทิ้งทันที โดยอ้างว่ามันไม่ถูกใจเขาครับ!" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาร่างกายแข็งทื่อในทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ฉากสำคัญที่เธอและพรรษชลช่วยกันเขียนและออกแบบร่วมกันอย่างยากลำบากเมื่อคืนนี้กำลังจะถูกทำลายลงโดยผู้มีอิทธิพลคนนั้น! พรรษชลหันขวับมามองรินรดาทันที ดวงตาสีนิลคู่คมดุฉายประกายกรุ่นโกรธจนน่ากลัว ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินรดาโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นในห้อง มือเรียวอุ่นจัดเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยว "ตามฉันมา..." พรรษชลเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทรงพลัง และเฉียบขาดที่สุดเท่าที่รินรดาเคยได้ยินมา "เราต้องไปเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ... เดี๋ยวนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ รักนะคะ ❤️