คำตอบของหัวใจ

“ถ้าจะเข้ามาเพื่อเป็นก้างขวางคอก็เชิญออกไปค่ะคุณพิมพ์ แต่ถ้าจะเข้ามาเพื่อหาคำตอบ... รบกวนรอให้เราคุยกันให้จบก่อน” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงปะทะที่ทำให้คนฟังชะงัก พรรษชลไม่ได้หันไปมองผู้มาเยือนด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของเธอยังคงตรึงอยู่กับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสั่นไหวของรินรดา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามอยู่ในอก พรรษชลค่อยๆ ก้าวขยับเข้ามาใกล้รินรดาอีกหนึ่งก้าว ช่องว่างระหว่างเขาทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา “ไม่ต้องสนคนอื่นหรอกริน... สนแค่ว่าตอนนี้หัวใจของคุณมันกำลังบอกอะไรคุณอยู่” “อย่าเอาความกดดันมาเป็นเครื่องมือในการสารภาพรักสิคะพรรษ มันดูไม่เป็นมืออาชีพเลย” รินรดาแค่นยิ้ม ฝืนทำตัวเข้มแข็งทั้งที่กำแพงในใจกำลังพังทลายลงทีละน้อย ความหลังที่เคยถูกหักหลังในวงการน้ำหมึก ความหวาดระแวงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา กำลังถูกผู้กำกับสาวคนนี้รื้อทำลายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจัง พรรษชลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ยอมให้รินรดาถอยหนี มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กไว้เบาๆ แต่หนักแน่น “มืออาชีพน่ะเขาสนแค่งาน แต่ตอนนี้ฉันสนใจแค่คุณ... ถ้าความรู้สึกที่ฉันมีให้มันคือ ‘บทละคร’ ฉันคงสั่งคัตไปนานแล้ว แต่นี่มันคือความจริงที่ฉันควบคุมไม่ได้” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพในอดีตที่คนเคยรักเดินจากไปพร้อมกับคำโกหกซ้อนทับกับภาพตรงหน้า ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมอยู่กลับให้ความรู้สึกต่างออกไป มันไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีผลประโยชน์ มีเพียงความดื้อรั้นของคนตรงหน้าที่พร้อมจะพังทลายกำแพงของเธอไปพร้อมๆ กัน “พรรษ... คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกที่จะเขียนบทให้คนอื่น ไม่ใช่เขียนเพื่อตัวเอง?” รินรดาถามเสียงสั่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงจนน่าสงสาร “เพราะถ้าฉันเขียนเรื่องของตัวเองแล้วมันจบไม่สวย ฉันก็แค่โยนบทนั้นทิ้งถังขยะ แต่กับชีวิตจริง... ฉันไม่มีสิทธิ์เลือกตอนจบค่ะ” “งั้นก็เขียนบทใหม่กับฉันสิคะ” พรรษชลกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าจริงจัง “เขียนให้ตอนจบของเรื่องนี้... เราเป็นคนกำหนดเอง ไม่ใช่ใครที่ไหนจะมาพรากเราออกจากกันได้อีก” รินรดาเงยหน้าสบตากับผู้กำกับสาว แววตาของพรรษชลไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว มันเป็นความดื้อรั้นในแบบที่เธอเคยเกลียด แต่ในเวลานี้กลับกลายเป็นสิ่งที่เธอโหยหาที่สุด พรรษชลเปรียบเสมือนพายุที่พัดเอาความเย็นชาของเธอออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ “คุณมันคนเอาแต่ใจ... คุณพรรษชล” รินรดาพึมพำ ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลริน “ถ้าวันหนึ่งฉันเจ็บเพราะคุณ... ฉันจะไม่ให้อภัยคุณเด็ดขาด” “งั้นก็เตรียมตัวไว้เลยค่ะ เพราะฉันจะไม่มีวันทำให้คุณต้องเจ็บอีก” ระยะห่างที่เหลือเพียงเส้นบางๆ ถูกทำลายลงด้วยความเต็มใจ พรรษชลโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ข้างแก้ม ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนได้ปลดล็อกกุญแจที่ขังตัวเองมานานแสนนาน ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงกระแทกประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง “ริน! ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่เธอทำน่ะ มันมีเงื่อนไขที่เธอต้องรู้!” ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รินรดามองไปยังประตูที่เปิดค้างไว้ เห็นร่างของ ‘คุณคีย์’ อดีตหุ้นส่วนที่หักหลังเธอในอดีตยืนอยู่ตรงนั้น มือเขากำเอกสารแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจที่เห็นพรรษชลอยู่ในห้องนี้ด้วย พรรษชลขยับตัวไปขวางหน้ากึ่งบังรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ สายตาคมจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิต “คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของนักเขียนบทของฉัน... โดยเฉพาะในจังหวะแบบนี้” รินรดามองแผ่นหลังของพรรษชลแล้วค่อยๆ ขยับตัวมายืนเคียงข้าง เธอไม่ต้องการเป็นฝ่ายหลบอยู่หลังใครอีกต่อไป ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่ตามมาหลอกหลอน “คุณเข้ามาทำไมคะคุณคีย์... แล้วที่พูดว่า ‘สัญญาฉบับใหม่’ นี่ หมายความว่ายังไง?” รินรดาถามเสียงเย็น ความมั่นใจที่กลับคืนมาทำให้เธอแลดูทรงพลังกว่าครั้งไหน คุณคีย์แค่นหัวเราะ มองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม “เธอยังไม่รู้สินะริน... ว่าคนที่เธอเพิ่งตัดสินใจ ‘ยอมรับ’ คนนี้น่ะ จริงๆ แล้วเขาก็มีส่วนรู้เห็นกับสัญญาที่ทำให้เธอต้องเสียทุกอย่างไปตั้งแต่แรก... ถามเขาดูสิ ว่าทำไมเขาถึงเพิ่งจะมาแสดงตัวเป็นพระเอกในตอนนี้!” รินรดาชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับไปมองพรรษชลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม... ความอบอุ่นเมื่อครู่หายไปทันที เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้องทำงานที่เคยดูเหมือนเซฟโซน พรรษชลยังคงนิ่งเงียบ แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา เธอไม่ได้ปฏิเสธ... และนั่นคือคำตอบที่น่ากลัวที่สุด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับรินและพรรษนะคะ หวังว่าทุกคนจะยังอยู่เคียงข้างดอกเดซี่ริมทางในตอนต่อไปค่ะ