รักที่ซ่อนเร้น

"อย่ามองแบบนั้นค่ะริน ถ้าเผลอทำหน้าหึงหวงกลางกองถ่ายขึ้นมา งานที่กำลังราบรื่นจะพังพินาศเอาได้นะคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูมาพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อน พรรษชลไม่ได้ขยับตัวออกห่างไปไหน มือเรียวยาวของเธอที่ถือสคริปต์อยู่ข้างหนึ่งขยับมาแตะที่ขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวในห้องคัดเลือกนักแสดง ล้อมกรอบรินรดาเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบมองสบกับแววตาสุขุมดั่งมหาสมุทรของอีกฝ่าย เธอเลื่อนมือไปปัดปลายผมที่ร่วงลงมาปรกใบหน้าผู้กำกับสาวเบาๆ ท่าทีที่ดูเหมือนการหยอกเย้า แต่จังหวะหัวใจที่เต้นรัวกลับฟ้องความจริงที่ต่างออกไป "หึง? พรรษสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "รินแค่ดูอยู่ว่าผู้กำกับที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ กำลังจะยอมเสียสมาธิให้กับเรื่องไร้สาระแบบนี้กลางกองถ่ายจริงเหรอ" "เรื่องไร้สาระเหรอคะ?" พรรษชลเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ความรู้สึกที่รินเพิ่งตอบรับเมื่อคืน... รินจะบอกว่ามันไร้สาระงั้นเหรอ" บรรยากาศในห้องคัดเลือกนักแสดงที่เคยเงียบสงัดกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้ใจสั่น รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือของพรรษชลเลื่อนจากขอบโต๊ะมาวางทาบบนหลังมือของเธอที่สั่นน้อยๆ อย่างไม่อาจปิดบัง "ที่นี่กองถ่ายนะคะพรรษ" รินรดากระซิบเตือน แม้ว่าในใจจะอยากลากคนตรงหน้าออกไปจากที่นี่แล้วขังไว้ในโลกที่มีแค่พวกเขาสองคนก็ตาม "ถ้าใครเข้ามาเห็น..." "ก็เห็นแค่เพื่อนร่วมงานที่กำลังถกกันเรื่องบท" พรรษชลสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "รินกลัวเหรอคะ? หรือว่า... กลัวจะเผลอแสดงออกว่าเราไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานกัน" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรั้นที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอน พรรษชลอ่านเธอขาดเสมอ ไม่ว่าเธอจะสร้างกำแพงไว้สูงแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ก็มีวิธีทลายมันลงด้วยความนิ่งเงียบที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่รุนแรง "พรรษขี้โกง" รินรดาพึมพำ ก่อนจะใช้จังหวะที่พรรษชลเผลอ ดึงมือตัวเองออกแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอรีบจัดชุดเดรสทำงานให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยของความกระวนกระวาย "ไปคุมถ่ายฉากต่อไปได้แล้วค่ะ นักแสดงรออยู่" พรรษชลมองท่าทีลนลานของนักเขียนสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เธอค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะเดินเฉียดผ่านรินรดาไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ จากตัวพรรษชลทิ้งความรู้สึกวูบไหวไว้ในอากาศ ตลอดช่วงบ่าย เคมีระหว่างผู้กำกับและนักเขียนบทกลายเป็นหัวข้อซุบซิบที่คนในกองถ่ายต่างรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ ทุกครั้งที่รินรดาเสนอความเห็นเรื่องมุมกล้อง พรรษชลจะหยุดฟังอย่างตั้งใจมากกว่าปกติ และทุกครั้งที่พรรษชลสั่งคัต รอยยิ้มที่มอบให้รินรดานั้นก็ดูพิเศษกว่าที่ให้กับนักแสดงคนอื่นๆ "สังเกตไหมพี่มาร์ค?" ผู้ช่วยผู้กำกับหนุ่มกระซิบกับตากล้องคู่ใจ "วันนี้ผู้กำกับดู... อารมณ์ดีผิดปกติแฮะ แถมคุณรินที่ปกติจะฟาดทุกคนที่เข้ามาแย้งบท วันนี้ดูอ่อนลงไปเยอะเลย" "เคมีมันฟุ้งขนาดนี้ ใครมองไม่ออกก็ตาบอดแล้วล่ะ" ตากล้องตอบพลางหัวเราะหึๆ "แต่ก็นะ... คู่กัดกลายมาเป็นคู่... เอิ่ม... ก็ไม่แปลกหรอก ของมันแรงดึงดูดเข้าหากัน" รินรดาที่แอบได้ยินบทสนทนานั้นถึงกับหน้าตึง เธอคว้าแฟ้มบทเดินเลี่ยงออกไปทางมุมมืดหลังฉาก แสงสลัวในสตูดิโอทำให้เธอนึกถึงความสัมพันธ์ลับๆ ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น มันเป็นความตื่นเต้นที่อันตรายและหอมหวานในเวลาเดียวกัน ทันใดนั้น มือปริศนาก็ดึงร่างของเธอเข้าไปในซอกกำแพงห้องเก็บอุปกรณ์ เสียงประตูเหล็กปิดเบาๆ ตามมาด้วยสัมผัสคุ้นเคยที่โอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง "บอกแล้วไงคะว่าให้ระวังตัว" เสียงพรรษชลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินรดากระทบต้นคอจนเธอขนลุกชัน "คนเขามองกันทั้งกองแล้ว" "แล้วจะให้ทำยังไงคะ!" รินรดาหันกลับมาประจันหน้าในพื้นที่แคบๆ "จะให้เลิกยุ่งกัน หรือจะให้ประกาศให้โลกรู้? พรรษเลือกมาเลยค่ะ" พรรษชลนิ่งไปครู่หนึ่ง มือเรียวยาวข้างหนึ่งเชยคางรินรดาขึ้น ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในความมืด แววตาของพรรษชลวูบไหวราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน "งั้นเรามาทำสิ่งที่น่าสงสัยกว่าการคุยงานกันดีไหมคะ..." พรรษชลเว้นจังหวะ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "จะได้คุ้มกับที่เขาลือกันไง" รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเตรียมจะเอ่ยปากโต้กลับด้วยประโยคคมคายอย่างที่เคยทำ แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง "ผู้กำกับพรรษคะ! คุณอยู่ในนี้ไหมคะ? เกิดเรื่องแล้วค่ะ... นักแสดงนำหญิงของเราเป็นลมกลางกองถ่ายค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมทันที พรรษชลชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งค้างอยู่ในความมืด สัญชาตญาณของเธอร่ำร้องบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และบางสิ่งที่เลวร้ายกว่ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของทุกคนจะเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับรินนะคะ!