กลยุทธ์หัวใจ

“นายทุนงั้นเหรอคะ? เล่นบทบาทสมมติเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ไปแคสต์เป็นพระเอกละครเวทีแทนการมานั่งคุมงบประมาณในกองถ่ายฉันล่ะคะ คุณอาทิตย์” รินรดากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับสถานะใหม่ของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ความกรุ่นโกรธในใจกลับพุ่งปรี๊ดจนแทบจะเผาผลาญอากาศรอบข้างได้ ความมั่นใจที่ว่าเธอคุมเกมได้ทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีที่เขากระตุกยิ้มมุมปาก อาทิตย์—ชายหนุ่มผู้กุมชะตาโปรเจกต์นี้—เพียงแค่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ นัยน์ตาคู่คมจับจ้องมาที่พรรษชล ซึ่งขณะนี้ทำเพียงยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็งในห้องทำงานของผู้กำกับ “คำพูดคำจาเหมือนเดิมเลยนะ รินรดา” อาทิตย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “และใช่ ผมเซ็นอนุมัติงบทั้งหมดแล้ว ถ้าอยากให้โปรเจกต์นี้เดินหน้าต่อ ก็หัดทำตัวให้เป็นเด็กดี... หรือจะให้ผมสั่งเปลี่ยนตัวนักเขียนบทตอนนี้เลยดีล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที พรรษชลที่นิ่งมาตลอดเดินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสอง เธอไม่ได้มองหน้าอาทิตย์ แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความพยศของรินรดา “ออกไปข้างนอกก่อนเถอะค่ะ ริน” “คุณพรรษ! จะยอมให้เขามาเหยียบหัวเราแบบนี้จริงๆ เหรอคะ?” รินรดาหันขวับมาถาม เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความเจ็บใจ พรรษชลไม่ตอบ แต่สายตาที่เย็นเยียบและเด็ดขาดทำให้รินรดาจำต้องกัดฟันกรอด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อประตูห้องปิดสนิท พรรษชลก็ไม่ได้หันไปมองอาทิตย์ที่นั่งรอการสนทนา เธอเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพใบหน้าเรียบเฉยของเธอ พรรษชลเลือกใช้ความเงียบเป็นอาวุธ เธอรู้ดีว่าอาทิตย์ต้องการปฏิกิริยาโต้ตอบ ต้องการให้เธอเดือดดาลเพื่อให้เขามีข้ออ้างในการแทรกแซงงานของเธอ แต่ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมอำนาจ... เธอก็จะเล่นเกมจิตวิทยาใส่เขา สามนาทีผ่านไป... เป็นสามนาทีที่ยาวนานราวกับสามชั่วโมงในความรู้สึกของอาทิตย์ “ยังอยากพูดอะไรอีกไหมคะ?” พรรษชลเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมอง “คุณดูนิ่งเกินไปนะ พรรษชล คนที่เสียอำนาจควบคุมไป ควรจะโวยวายไม่ใช่เหรอ?” อาทิตย์เริ่มขยับตัวด้วยความอึดอัด พรรษชลหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอนิ่งสนิท ทว่ามีความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเฉยชาที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไร้ค่า “อำนาจที่ได้มาด้วยการยัดเยียด ไม่ใช่สิ่งที่ฉันให้ค่าหรอกค่ะ ถ้าคุณอยากบริหาร ก็จัดการไปค่ะ แต่ถ้างานออกมาไม่ได้มาตรฐาน... ดิฉันจะเป็นคนแรกที่ประกาศถอนตัว” เธอก้าวเดินออกจากห้องโดยไม่รอฟังคำตอบทิ้งให้อาทิตย์นั่งขมวดคิ้วอยู่ลำพัง พรรษชลตรงดิ่งไปยังจุดที่รินรดายืนพิงกำแพงอยู่ หญิงสาวร่างเล็กดูเหมือนกำลังจะพายุลง เธอเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหาพรรษชลทันทีที่เห็นร่างสูงเดินออกมา “พรรษ! คุณใจเย็นเกินไปแล้วนะ คุณไม่เห็นเหรอว่าเขากำลัง—” รินรดายังพูดไม่จบ พรรษชลก็คว้าข้อมือของเธอแล้วดึงให้เดินตามไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ที่อยู่สุดทางเดิน พรรษชลดันรินรดาเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูและขังตัวเองไว้ข้างในกับเธอ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากช่องระบายอากาศ “คุณจะทำอะไร!” รินรดาเริ่มใจสั่น เธอไม่ได้กลัวพรรษชล แต่กลัวความรู้สึกที่มันเต้นโครมครามอยู่ในอกเมื่ออยู่ใกล้กันในที่ลับตาแบบนี้ พรรษชลไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้ กดรินรดาชิดกับชั้นวางอุปกรณ์เหล็ก กลิ่นอายความดุดันจากผู้กำกับสาวที่มักจะเก็บงำไว้ถูกปล่อยออกมาจนรินรดารู้สึกหายใจติดขัด “ริน... เงียบค่ะ” พรรษชลกระซิบ เสียงของเธอต่ำและแหบพร่า “อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินตอนนี้ ฟังเสียงหัวใจตัวเองบ้างว่าคุณโกรธเพราะงาน... หรือโกรธเพราะหึงหวงที่เขากล้ามาเรียกฉันว่าที่รัก” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด ความพยศที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนที่จู่โจมเข้ามาอย่างหนัก พรรษชลยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของรินรดาเบาๆ สายตาที่เคยดุร้ายตอนนี้กลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย “คนดื้อ... ต้องเจอแบบนี้ถึงจะยอมสงบใช่ไหมคะ?” พรรษชลขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้เธอตัวชาไปหมด เธอพยายามจะเอ่ยปากเถียง แต่ความหวั่นไหวที่พรรษชลจงใจสร้างขึ้นมันกำลังทำลายกำแพงที่เธอสร้างไว้จนพังทลายลงทีละน้อย ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะเปลี่ยนไปสู่ความลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับการเปิดประตูเข้ามาของอาทิตย์ที่มองเห็นทั้งคู่ในมุมที่ใกล้ชิดกันเกินควร “นี่พวกคุณ... ทำอะไรกันในนี้!” อาทิตย์หน้าถอดสีเมื่อเห็นมือของพรรษชลที่โอบประคองเอวของรินรดาไว้แน่น รินรดาสะดุ้งโหยงและพยายามจะผละออก แต่พรรษชลกลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับหันไปสบตาผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เย็นชาและท้าทายที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา "เราก็แค่กำลัง 'วางกลยุทธ์' กันอยู่ค่ะ คุณอาทิตย์... สนใจจะฟังด้วยไหมคะ ว่าพวกเราจะจัดการกับ 'นายทุนที่น่ารำคาญ' ยังไง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของหัวใจที่แสนพยศและเปราะบางคู่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!