คำเตือนจากอดีต

“คุณคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ รินรดา” น้ำเสียงของพรรษชลไม่ได้ดัง แต่มันเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องประชุมเล็กๆ ลดฮวบลงทันตาเห็น กระดาษแผ่นเล็กในมือสั่นน้อยๆ ตามแรงบีบปลายนิ้ว ข้อความลายมือหวัดๆ ที่ระบุถึงตัวเลขจำนวนมหาศาลและการนัดหมายลับหลังกองถ่าย ระหว่าง ‘โปรดิวเซอร์คนเก่า’ กับ ‘ใครบางคน’ ที่รินรดาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจ้องหน้าพวกเธอราวกับพยานปากเอก รินรดาชะงัก ร่างเพรียวที่กำลังก้มเก็บแฟ้มบทละครบนโต๊ะชะالكค้าง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย่อหยิ่ง และกำแพงสูงลิ่วตามสไตล์นักเขียนบทสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “มันเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่คุณบังเอิญเก็บได้ค่ะ ผู้กำกับพรรษชล และฉันก็คิดว่าคุณไม่มีสิทธิ์มาละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของฉัน” รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสั่นพร่าที่พยายามซ่อนไว้อย่างแนบเนียน พรรษชลแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรงเฉี่ยวตวัดมองคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังความผิดหวัง “ขยะงั้นเหรอ? ขยะที่ระบุชื่อบัญชีธนาคารและลายเซ็นของคุณเนี่ยนะ ริน... คุณเห็นฉันเป็นคนโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” คำว่า ‘ริน’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของพรรษชลไม่ใช่เสียงเรียกด้วยความคุ้นเคยเหมือนยามปกติ แต่มันคือมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนรอยร้าวแห่งความเชื่อใจที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเธอ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา สตูดิโอห้องกระจกแห่งนี้คือเซฟโซนอันเปราะบาง ที่ซึ่งคนหัวรั้นสองคนค่อยๆ ลดทิฐิลง เปิดเปลือยตัวตน และเรียนรู้ที่จะไว้ใจกันผ่านตัวอักษรและหน้าจอโปรดิวเซอร์ พรรษชลคิดว่าเธอกำลังก้าวเข้าไปในพื้นที่ปลอดภัยในหัวใจของรินรดาได้แล้ว แต่ภาพตรงหน้ากลับตบหน้าเธอด้วยความจริงอันเจ็บปวด—ว่ากำแพงที่รินรดาสร้างขึ้นไม่ได้มีไว้เพื่อกันคนอื่นออกไป แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ปิดบังความลับ’ “ถ้าคุณคิดว่าฉันขายข้อมูลบทละครให้ฝั่งนั้น... ทำไมไม่ถามให้เคลียร์ก่อนล่ะคะ มัวแต่ยืนตีโพยตีพายแล้วตัดสินฉันจากกระดาษแผ่นเดียว มันสมกับเป็นผู้กำกับมือหนึ่งตรงไหน!” รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่รั้นจะเอ่อคลอ เธอกลัว... กลัวว่าสายตาคู่นั้นจะมองเธอด้วยความรังเกียจเหมือนที่คนในอดีตเคยทำ “แล้วจะให้ฉันเชื่ออะไรคุณล่ะ รินรดา!” พรรษชลก้าวเท้าเข้าประชิด ร่างสูงโปร่งกดดันจนรินรดาต้องถอยหลัง1ก้าวชนกับขอบโต๊ะทำงาน “หลักฐานคาตาแบบนี้ หรือจะต้องรอให้คุณแทงข้างหลังฉันซ้ำรอยเดิม เหมือนกับที่...” ผู้กำกับสาวหยุดชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อจู่ๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท! ทั้งสองคนสะดุ้ง หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกัน ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์ดังรูปร่างสูงโปรğ ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งคู่ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินรดาด้วยสายตาที่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างออกนอกหน้า “คุยอะไรกันเสียงดังเชียวครับ บรรยากาศมาคุชะมัด... ผมรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านผู้กำกับกับ ‘แฟนเก่า’ คนนี้หรือเปล่าเอ่ย?” กรณ์! ชื่อนั้นก้องอยู่ในหัวของรินรดาเหมือนเสียงฟ้าผ่า ใบหน้าหวานซีดเผือดลงในพริบตา เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก ชายคนที่เคยหักหลังเธอ ยักยอกเงินทุนโปรเจกต์เก่า และโยนความผิดทั้งหมดให้เธอรับเคราะห์เมื่อสองปีก่อน... กลับมายืนอยู่ตรงนี้ในเวลาที่เลวร้ายที่สุด พรรษชลหันขวับกลับมามองรินรดา สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธขึงแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท—ความนิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก “แฟนเก่า... อย่างงั้นเหรอ?” พรรษชลทวนคำ น้ำเสียงเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก “นี่สินะ... เหตุผลที่คุณไม่อยากให้ฉันยุ่งกับเรื่องโปรดิวเซอร์คนเก่า” รินรดาส่ายหัวช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริก ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง อยากจะอธิบาย อยากจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่เสียงมันกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อกรณ์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว พร้อมกับเอื้อมมือทำทีจะแตะไหล่เธอเพื่อแสดงความสนิทสนม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะริน... เธอยังความจำปลาทองเหมือนเดิมหรือเปล่าเนี่ย ว่าใครกันแน่ที่เป็นคน ‘เซ็นชื่อ’ ในเอกสารชุดนั้นจริงๆ” คำพูดกำกวมที่จงใจทิ้งระเบิดเวลา ปะทะเข้ากับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พรรษชลมองหน้าชายแปลกหน้าสลับกับรินรดา ความเชื่อใจที่พยายามสร้างมาพังทลายลงในพริบตา เมื่อรินรดากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบและหลบสายตาเธอ และในวินาทีที่พรรษชลกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อตัดขาดทุกอย่าง กรณ์ก็เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ลมหายใจของคนฟังสะดุดกึก “อ้อ... เกือบลืมบอกไป พอดีผมเพิ่งเซ็นสัญญาเป็น ‘นายทุนคนใหม่’ ของโปรเจกต์นี้... ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ผู้กำกับพรรษชล และ... ที่รัก” ดอกเดซี่ริมทางขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!