ความเชื่อใจในวันพายุโหม

“สวัสดีค่ะทุกคน... ดูเหมือนว่าปาร์ตี้อำลาวงการของคุณผู้กำกับคนเก่ง จะเริ่มเร็วกว่าที่คิดนะคะ” เสียงปรบมือเปาะแปะดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องรับรองวีไอพี ร่างระหงของ ‘คุณปารมี’ หญิงสาวผู้กุมเม็ดเงินลงทุนหลักร้อยล้านก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเยียบเย็นราวกับใบมีดอาบยาพิษ ในมือเรียวยาวคีบบุหรี่เรียวบางที่ปลายมอดไหม้เป็นสีส้มวาบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เมฆฝนข้างนอกอาคารกำลังคำรามครืนครั่น ราวกับธรรมชาติกำลังพยายามประสานเสียงกับสงครามประสาทที่กำลังอุบัติขึ้น ณ ใจกลางห้องนี้ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นเอกสารในมือของนายทุนใหญ่ มันคือรายงานการเงินปลอมแปลงที่ถูกตัดต่อบิดเบือน เพื่อโยนความผิดให้บทละครของเธอและวิสัยทัศน์การกำกับของพรรษชลกลายเป็นแพะรับบาปในความล้มเหลวของโปรเจกต์นี้ “คุณปารมีหมายความว่ายังไงคะ” รินรดาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างบางยืนหยัดบังร่างของพรรษชลไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะหวั่นไหวกับแรงกระแทกครั้งใหญ่ แต่ปากคอเราะห์ร้ายและทิฐิที่ถูกสร้างขึ้นเป็นเกราะกำบังกลับทำงานอย่างเต็มที่ “ถ้าจะแต่งนิยายป้ายสีคนอื่น ช่วยใช้พล็อตที่มันสมเหตุสมผลกว่านี้หน่อยนะคะ เอกสารชิ้นนี้เด็กอนุบาลยังดูออกเลยว่าตัดแปะมา” “อุ๊ย แรงจังนะคะ คุณนักเขียนบทคนเก่ง” ปารมีหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน พล่นพ่นควันสีเทาฟุ้งกระจาย “ปากเก่งได้ตลอดแหละค่ะ ถ้าไม่มีหลักฐานฉันกล้าเอาตำแหน่งอนาคตของพวกคุณมาเดิมพันเหรอ? ความจริงก็คือ ความผิดพลาดทั้งหมดในกองถ่ายนี้เริ่มต้นจากวิสัยทัศน์เพ้อเจ้อของคุณพรรษชล และบทละครขยะของคุณรินรดา!” เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับกระแสไฟฟ้าในตึกที่กะพริบวูบหนึ่งจนห้องตกอยู่ในความมืดสลัวชั่วขณะ แต่ความมืดนั้นไม่ได้ทำให้รินรดากลัวเลยสักนิด สิ่งที่เธอรู้สึกคือความเดือดดาลที่ปะทุยิ่งกว่าลาวาใต้ภูเขาไฟ ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนตามสไตล์ มืออุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอ แรงบีบนั้นหนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวของรินรดาสงบลงอย่างประหลาด พรรษชลขยับตัวก้าวขึ้นมาเคียงข้าง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปดูสง่างามและทรงพลัง ใบหน้าคมคายภายใต้แสงไฟสลัวไร้ซึ่งรอยตื่นตระหนก มีเพียงแววตานิ่งสนิทดุจผืนน้ำลึกยามราตรีที่ซ่อนคลื่นพายุไว้ภายใน พรรษชลไม่ได้ปล่อยให้รินรดาต้องออกแรงปกป้องฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว “คุณปารมีคะ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำให้นายทุนใหญ่ชะงักรอยยิ้มค้างไปชั่วขณะ พรรษชลปรายตามองเอกสารในมืออีกฝ่ายด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “ถ้าคิดจะเลื่อยขาเก้าอี้ผู้กำกับคนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะทำการบ้านมาให้ดีกว่านี้นะคะ เอกสารที่คุณถืออยู่... ลายเซ็นอนุมัติงบก้อนนั้นไม่ใช่ลายเซ็นดิฉันค่ะ และถ้าคุณฉลาดพอ ก็น่าจะรู้ว่าบัญชีลับที่คุณใช้ถ่ายโอนเงินส่วนต่าง มันเชื่อมโยงกับบริษัทในเครือสามีคุณเองนะคะ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงหอบหายใจของปารมีเริ่มติดขัด สีหน้าเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความจริงถูกตีแผ่ออกมาตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี “เธอ... พูดบ้าอะไร!” ปารมีเสียงสั่นด้วยความตกใจ พยายามรักษาฟอร์ม “ดิฉันพูดความจริงค่ะ” พรรษชลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนายทุนใหญ่ “และถ้าคุณยังไม่อยากให้เรื่องนี้ไปจบลงที่ศาล พร้อมกับข่าวฉาวหน้าหนึ่งของตระกูลคุณ ดิฉันแนะนำให้เก็บเอกสารปลอมๆ นี่แล้วไสหัวออกไปจากตึกนี้ซะ ก่อนที่ความอดทนของดิฉันจะหมดลง” รินรดาเหลียวมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพรรษชลด้วยหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอก ผู้หญิงคนนี้... คนที่ชอบทำตัวเย็นชา ปากร้าย และแบกโลกไว้ทั้งใบคนนี้ กำลังยืนหยัดปกป้องเธออย่างสง่างามโดยไม่เกรงกลัวอำนาจเงินใดๆ ทั้งสิ้น ปารมีกัดฟันกรอดด้วยความแค้น ขว้างเอกสารในมือลงกับพื้นอย่างแรงด้วยความหัวเสีย “ฝากไว้ก่อนเถอะพวกเธอ!” ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าหนีหายไปในความมืดของทางเดินอย่างพ่ายแพ้ เมื่อร่างของนายทุนจอมเจ้าเล่ห์ลับตาไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง เสียงฝนข้างนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย รินรดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความตึงเครียดค่อยๆ คลายตัวลง เหลือเพียงความเงียบงันระหว่างเธอกับคนข้างกาย พรรษชลถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ไหล่ที่เคยเกร็งเครียดลู่ลงเล็กน้อย ร่างสูงหันกลับมามองรินรดาที่ยืนเงียบมาสักพักแล้ว แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนห่วงใยที่หาดูได้ยากยิ่ง “เป็นอะไรคะ? ช็อกจนพูดไม่ออกเลยหรือไง ยัยปากเก่ง” พรรษชลเอ่ยแซובהเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความพยายามที่จะสร้างกำแพงความเย่อหยิ่งพังทลายลงในพริบตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกอุ่นร้อนที่เอ่อล้นขึ้นมาขอบตา ทิฐิที่มีมาตลอดถูกหลอมละลายด้วยการกระทำอันหนักแน่นเมื่อครู่ “ใครช็อกกันคะ!” รินรดาเชิดหน้าขึ้นนิดๆ แม้เสียงจะสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด “ฉันแค่กำลังคิดต่างหากว่า... คุณผู้กำกับเนี่ย เวลาดุแล้วก็น่ากลัวชะมัด เกือบจะเท่แล้วเชียว ถ้าไม่ติดว่าหน้าบึ้งเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลา” พรรษชลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาอีกนิดจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยของนักเขียนบทสาวอย่างสื่อความหมาย ความอบอุ่นจากร่างกายของทั้งคู่ถ่ายทอดผ่านความหนาของอากาศรอบตัว “แล้วชอบไหมล่ะคะ...” พรรษชลกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมหูจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดรดต้นคอระหง “คนที่ยืนอยู่ข้างคุณ... เวลาพายุโหมกระหน่ำแบบนี้” รินรดาชะงัก หัวใจเต้นแรงราวกับกลองเพล ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของพรรษชลเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มออกให้อย่างอ่อนโยน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามปิดตายมาตลอดของเธอ “พรรษ... คุณนี่มัน...” รินรดาอ้าปากจะต่อว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยดังลั่นสนั่นตึกขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวูบวาบสลับกับความมืด และในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะผละออกจากกันด้วยความตกใจ ประตูหนีไฟด้านหลังห้องก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้การเตือน ร่างสูงโปรแจ็คเก็ตหนังสีดำของ ‘ใครบางคน’ ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้พรรษชลและรินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “ว้าว... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานชื่นของคู่รักกู้โลกเข้าสินะคะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ --- *หมายเหตุจากนักเขียน:* ตอนหน้าเตรียมพบกับจุดพลิกผันที่จะทำให้หัวใจทุกคนสั่นไหวจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ! รักนะคะ รี้ดเดอร์คนเก่งของดอกเดซี่ริมทาง