ความจริงเปิดเผย

แฟลชจากกล้องดิจิทัลนับสิบตัวที่ระเบิดแสงวาบขึ้นพร้อมกันในความมืด คือสิ่งสุดท้ายที่รินรดาคาดคิดว่าจะได้เจอ หลังจากผ่านค่ำคืนอันยาวนานของการเคลียร์บทละครโทรทัศน์รอบสุดท้ายร่วมกับพรรษชลในห้องทำงานส่วนตัว “ว้าว... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานชื่นของคู่รักกู้โลกเข้าสินะคะ?” เสียงแหลมสูงที่เจือแววเยาะเย้ยของ ‘มินตรา’ นักข่าวบันเทิงสายเจาะลึกดังทะลุความเงียบของลานจอดรถชั้นใต้ดินเข้ามา พร้อมกับทีมงานตากกล้องที่กรูเข้ามาล้อมกรอบรถยนต์อเนกประสงค์ของพรรษชลไว้ทุกด้านราวกับนัดกันไว้ รินรดาสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการป้องกันตัวดีดผึ่งขึ้นทันที มือเรียวที่ยังคงกำชายเสื้อเชิ้ตของพรรษชลไว้หลวมๆ จากอารมณ์ค้างคาเมื่อครู่ ถูกกระชากออกราวกับโดนไฟลวก หญิงสาวถอยหลังกรูดไปชนกับประตูกระจกฝั่งผู้โดยสาร หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความหวาดระแวงที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยกำแพงทิฐิ กลับมาผงาดคุกคามอีกครั้งในเสี้ยววินาที “ถอยไปค่ะ!” รินรดาแผดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราการความมั่นใจที่สั่งสมมานานพังทลายลงเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิดไว้ด้วยฟอร์มจัด ในขณะที่พรรษชลหาได้แสดงอาการตื่นตระหนกเช่นนั้นไม่ ผู้กำกับสาวนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ด้วยมันสมองที่ผ่านการวางแผนกองถ่ายมานับไม่ถ้วน ร่างสูงโปร่งก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความตกใจกับความจริงตรงหน้าอย่างมั่นคง ก่อนจะดึงข้อมือของรินรดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังสัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่านยิ่งกว่าตอนสั่งคัทในฉากดราม่าไคลแมกซ์ “คุณมินตราคะ การบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลของสตูดิโอหลังเที่ยงคืนแบบนี้ แถมยังละเมิดความเป็นส่วนตัว ข้อหาหมิ่นประมาทและ พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์ น่าจะทำให้คุณยุ่งพอสมควรนะคะ” เสียงของพรรษชลราบเรียบ เย็นเยือก และทรงพลังพอกที่จะทำให้ตากกล้องมือสมัครเล่นชะงักไปชั่วขณะ มินตราหัวเราะในลำคอ ใบหน้าฉาบเครื่องสำอางหนาเชิดขึ้นอย่างผู้กุมความได้เปรียบ “พื้นที่ส่วนบุคคล? แต่ภาพที่คุณสองคนกอดกันกลมอยู่ในห้องทำงานมืดๆ เมื่อกี้ มันฟ้องว่านี่คือ ‘พื้นที่ส่วนหัวใจ’ มากกว่านะคะผู้กำกับพรรษ! นิตยสารบันเทิงของเราคงไม่ได้ละเมิดสิทธิ์อะไรหรอกค่ะ ถ้ามันคือ ‘ข่าวใหญ่’ ที่สังคมกำลังอยากรู้ว่า... ผู้กำกับมือทองกับนักเขียนบทสาวฝีปากกล้า กำลังแอบซั่มกันนอกจออยู่หรือเปล่า?” คำพูดสאนเปรยกระแทกกระทั้นเรียกเสียงฮือฮาจากทีมงานเบื้องหลัง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอับAายแล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม รสชาติขมปร่าแล่นพล่านในลำคอ ภาพอดีตอันเลวร้ายที่เคยถูกคนในวงการหักหลังและเหยียบย่ำซ้ำเติมผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเธอขาวโพลน คำว่า ‘ถูกเปิดโปง’ กำลังฆ่าเธอลดลงทีละนิด “หุบปากซะ!” พรรษชลตวาดกร้าว น้ำเสียงที่เคยสุขุมบัดนี้เจือไปด้วยไอสังหารที่น่ากลัวจนมินตราผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “อย่าเอาความสกปรกในความคิดของคุณมาสกปรกใส่คนอื่น เชิญไสหัวออกไปจากที่นี่ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนพวกคุณออกไปจริง” “โอ๊ะๆ ใจเย็นๆ ค่ะผู้กำกับ ทางเราแค่มา ‘ถามความจริง’ แทนประชาชนเท่านั้นเอง อีกอย่าง... ทางช่องเองก็คงไม่ปลื้มแน่ๆ ถ้าละครฟอร์มยักษ์แห่งปีมีข่าวฉาวเรื่องชู้สาวระหว่างผู้กำกับกับคนเขียนบทถูกตีแผ่ขึ้นหน้าหนึ่งวันจันทร์นี้” มินตราโบกแท็บเล็ตในมือวับๆ แววตาส่อแววคุกคามชัดเจน “ฉันให้เวลาพวกคุณสิบวินาทีในการตอบ... คบกันอยู่... หรือแค่แอบแซ่บแก้เหงาคะ?” บรรยากาศในลานจอดรถอึมครึมลงถนัดตา แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับซ้ำเติมสถานการณ์ รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก กำแพงหัวใจที่เธอสร้างไว้สูงลิ่วกำลังพังทลายลงมาทับร่างตัวเอง เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพรรษชล ผู้หญิงคนที่เคยบอกว่า ‘เซฟโซน’ ของหล่อนคือการได้ทำงานร่วมกัน แต่ในความเป็นจริง... โลกใบนี้มันโหดร้ายเกินกว่าจะมีเซฟโซนสำหรับคนหัวรั้นอย่างพวกเธอ รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของพรรษชล ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับAายใจ แต่ริมฝีปากยังคงเม้มแน่นอย่างคนถือทิฐิ “อยากได้ข่าวใช่ไหมคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยแต่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด “อยากเขียนใช่มั้ยว่าฉันมัน... ผู้หญิงไร้ยางอายที่เอาตัวเข้าแลกกับงาน?” “ริน!” พรรษชลหันขวับมาคว้าแขนเรียวไว้ทันที แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก “อย่าพูดอะไรบ้าๆ นะคะ กลับไปหลบข้างหลังฉันเดี๋ยวนี้!” “ไม่ค่ะพรรษ!” รินรดาสลัดแขนออกอย่างแรง น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มแต่มันกลับทำให้เธอยิ่งดูเปราะบางและพยศในเวลาเดียวกัน “เราจะหนีความจริงไปได้ถึงไหนคะ? ในเมื่อพวกเขาอยากได้กลิ่นเลือดนัก เราก็แค่โยนเนื้อให้พวกเขากินให้พอใจไปเลยสิ!” มินตรา和一个ตากกล้องแย้มยิ้มด้วยความสะใจ รัวชัตเตอร์ใส่รินรดาราวกับหิวโหย “ดีมากค่ะคุณนักเขียนบท พูดแบบนี้ค่อยสมกับที่เป็นตัวแม่หน่อย... ตกลงว่าพวกคุณยอมรับใช่ไหมคะว่ากำลังคบหาดูใจกันเกินกว่าความสัมพันธ์ทางธุรกิจ?” รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ อ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดที่เธอรู้ดีว่าจะทำลายชีวิตการทำงานและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธอสร้างมาตลอดหลายปี เพื่อตัดปัญหาและจบเรื่องราวบ้าๆ นี้เสียที ทว่า... ก่อนที่คำว่า ‘ใช่’ จะหลุดรอดจากริมฝีปากสั่นระริก มือหนาของพรรษชลก็เอื้อมมากุมมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบที่อบอุ่นและมั่นคงถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดส่งผ่านฝ่ามือเข้ามา จนรินรดาต้องชะงักเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของพรรษชลในวินาทีนั้น... ไม่มีแม้แต่เงาของความกลัว ความลังเล หรือความกังวลเรื่องชื่อเสียง เกียรติยศใดๆ มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่อยู่ข้างหลัง “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะริน” พรรษชลกระซิบเสียงต่ำแต่นุ่มนวลอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน ก่อนที่ผู้กำกับสาวจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับมินตราและแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดา ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางเข้ามาแนบชิดติดกับลำตัวอย่างอุกอาจ และในวินาทีต่อมา... พรรษชลก็โน้มใบหน้าลงประกบจูบกลีบปากนุ่มของรินรดาท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่านักข่าว รินรดาเบิกตากว้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ กลิ่นอายเฉพาะตัวของพรรษชลและความนุ่มนวลที่เจือความดุดันจากริมฝีปากที่ทาบทับลงมา ทำให้โลกทั้งใบดับวูบลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจของคนตรงหน้า ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของคนที่เธอพยายามผลักไสมาตลอด ชัตเตอร์รัวเร็วยิ่งกว่าพายุฝน ภาพประวัติศาสตร์กลางลานจอดรถถูกบันทึกไว้ทุกองศา พรรษชลถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดายืนหอบหายใจจนตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ผู้กำกับสาวหันไปมองกล้องของมินตราด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ความเกรงกลัวใดๆ “ใช่ค่ะ... เราคบกัน” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “และถ้าสำนักข่าวของคุณกล้าลงข่าวบิดเบือนไปมากกว่านี้ เตรียมหมายศาลไปนอนรอที่บ้านได้เลยค่ะ... จบข่าวแล้ว ไสหัวไปได้แล้วค่ะ!” มินตราและทีมงานหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความอึ้งกับความใจกล้าบ้าบิ่นของผู้กำกับมือทอง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถตู้เผ่นหนีหายไปจากลานจอดรถอย่างรวดเร็ว ลานจอดรถกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงความอบอุ่นของค่ำคืนที่ร้อนรุ่มและเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกัน รินรดายืนตัวสั่น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันมาถลึงตาใส่คนข้างกายด้วยความหมั่นไส้ระคนโล่งอก มือเรีย้าง้างขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนไหล่หนานั่นสักที ข้อหาทำอะไรบ้าบิ่นโดยไม่ปรึกษา “คุณพรรษ! บ้าไปแล้วหรือคะ ทำไมถึงทำแบบนั้น! ทีนี้ข่าวฉาวเราได้ดังกระฉ่อนทั่วประเทศแน่...” ยังไม่ทันที่รินรดาจะต่อว่าจนจบประโยค พรรษชลก็รวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ “ก็บอกแล้วไงคะว่า...” พรรษชลกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งหาดูได้ยากยิ่ง “...เซฟโซนของฉัน... ต่อให้พังทลายลงมาต่อหน้าคนทั้งประเทศ... ฉันก็มีวิธีทำให้มันเป็น ‘พื้นที่ของเรา’ แค่สองคนอยู่ดี” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ กำแพงทิฐิที่พยายามก่อขึ้นมาพังครืนลงมาไม่เป็นท่า ร่างกายขยับหนีไม่ไหวเมื่อปลายนิ้วอุ่นของพรรษชลเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มออกให้อย่างอ่อนโยน ทว่าในจังหวะที่สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้งจนแทบละลาย... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพรรษชลแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบ ผู้กำกับสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้รินรดาต้องชะوัก ‘ท่านประธานช่อง: ด่วนที่สุด!’ พรรษชลกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เสียงปลายสายตวาดลั่นผ่านมาตามลำโพงจนรินรดายังได้ยินชัดเจน *“พรรษชล! เธอไปทำบ้าอะไรลง หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เช้าพรุ่งนี้พาดหัวรูปเธอกับยัยนักเขียนบทจูบกันโชว์ห่างลานจอดรถ แถมตอนนี้... คนที่อ้างว่าเป็น ‘คู่หมั้นเก่า’ ของเธอ เดินทางมาถึงตึกช่องแล้ว และกำลังรอพบเธออยู่ตอนนี้!”* พรรษชลชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกของค่ำคืนนี้ รินรดาที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือกทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อคำพูดของท่านประธานดังก้องกังวานในความเงียบ *“ยัยหนูนั่น... บอกว่าเธอคือคนที่พรรษชลเคยสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยก่อนจะบินไปเรียนต่อต่างประเทศ!”* (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้... เตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันด้วยนะคะ!)