เซนเดอร์กับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายจางๆ ของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่ามันกลับไม่สามารถขับไล่ความหนาแน่นที่กดทับอยู่ในอกของลีลาน่าให้เบาบางลงได้เลย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องครัวอันกว้างขวางที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาใหม่จากซากปรักหักพัง กล่องของหวานลึกลับบรรจุเค้กสตรอว์เบอร์รีเคลือบกระจกเงาวับที่เธอตั้งใจจะใช้ทดสอบสูตรใหม่... หายไปอย่างไร้ร่องรอยจากตู้เย็นควบคุมอุณหภูมิเมื่อคืนนี้ ร่องรอยการงัดแงะไม่มี การบังคับรหัสผ่านก็ไม่มี... ราวกับว่า "ผู้บุกรุก" คนนั้นรู้รหัสผ่านและทางหนีทีไล่ทุกซอกทุกมุมของที่นี่ดีเสียยิ่งกว่าตัวเธอเอง "คุณหนูลีลาน่าคะ..." เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากบริเวณประตูเชื่อมต่อสวนกุหลาบ ลีลาน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม เรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรี เซนเดอร์... ผู้นำแห่งสมาคมการค้าผู้ทรงอิทธิพลที่ในยามนี้ดูเหมือนจะแวะเวียนมาหาเธอบ่อยเสียจนพ่อบ้านประจำคฤหาสน์เริ่มจะชงชาเผื่อไว้สองที่โดยไม่ต้องสั่งเสียแล้ว เซนเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้ ช้าแต่มั่นคง สายตาคมกริบของเขากวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ดูจะซีดเซียวลงไปถนัดตาเพียงชั่วข้ามคืนได้อย่างรวดเร็ว "สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะคะ มีเรื่องอะไรกวนใจหรือเปล่า" น้ำเสียงของเขาไม่ได้เจือไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบเผือกทั่วไป แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความสุขุมเยือกเย็นตามนิสัย "เปล่าค่ะ ฉันแค่... นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย" ลีลาน่าฝืนยิ้มบางๆ พยายามซ่อนความระแวงที่กำลังกัดกินหัวใจไว้เบื้องหลังท่าทีสบายๆ แต่มีหรือที่คนอย่างเซนเดอร์จะมองไม่เห็นความผิดปกตินี้ สายตาของเขาไม่ได้โง่เขลา เซนเดอร์ไม่เอ่ยคำซักไซ้ไล่เลียง เขาเพียงแต่ก้าวเข้ามาประชิดตัวขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนลีลาน่าได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นจากภายนอก ชายหนุ่มยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนของเธอโดยไม่มีการขออนุญาต ลีลาน่าชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ตัวเย็นเฉียบ..." เซนเดอร์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาดจนน่าใจหาย "ถ้ากังวลเรื่องของหวานในห้องครัวที่หายไป... คุณก็ไม่ต้องหาหรอกค่ะ" ดวงตาของลีลาน่าเบิกกว้างขึ้นทันที ความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตา "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?" เซนเดอร์ถอนมือออกอย่างอ้อยอิ่ง เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นที มันไม่ได้เย็นชาและไร้หัวใจเหมือนตอนที่เขาต้องเจรจาธุรกิจกับพวกขุนนางหน้าเลือด แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีเสน่ห์เหลือร้ายจนผู้หญิงคนไหนได้มองก็ต้องใจละลาย "ฉันเป็นคนเอาไปเองค่ะ" เขาพูดหน้าตาเฉย ราวกับว่าการย่องเบาเข้าไปขโมยขนมในยามวิกาลเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่ถูกต้องตามกฎหมาย "คุณ!" ลีลาน่าอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันไปชั่วขณะ "คุณทำแบบนั้นทำไมคะ! นั่นมันงานทดลองสูตรใหม่ของฉันนะ! แล้วคุณเข้ามาในนี้ได้ยังไงโดยที่ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ร้องเตือนสักแอะ!" "รหัสผ่านวันเกิดของคุณ... และระบบสแกนลายนิ้วมือที่คุณลืมลบชื่อฉันออกตั้งแต่ตอนที่เราทำสัญญาหุ้นส่วนกันครั้งแรก" เซนเดอร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความสำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น ซ้ำร้ายเขายยังก้าวเข้ามาใกล้เธออีกจนเกือบจะชิดขอบโต๊ะทำงาน ลีลาน่าถอยหลังกรูดจนสะโพชนิ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะ ด้านหน้าถูกร่างสูงใหญ่ของเซนเดอร์ปิดกั้นเอาไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองค้อนวงใหญ่ "มันเสียมารยาทนะคะคุณเซนเดอร์! อยากกินทำไมไม่บอกดีๆ ฉันทำให้กินใหม่ก็ได้ ทำไมต้องแอบย่องเข้าไปตอนดึกดื่นด้วย!" "เพราะฉันอยากรู้ว่า... คุณใส่ใจกับมันแค่ไหน" เซนเดอร์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "และฉันก็อยากรู้ด้วยว่า... ถ้าของสำคัญของคุณหายไป คุณจะร้อนรนมากแค่ไหน" "คุณโรคจิตหรือไงคะเนี่ย!" ลีลาน่าเอ็ดเบาๆ แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธที่มีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่พุ่งสูงจนทะลุปรอท "ฉันแค่หวง..." เซนเดอร์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงคืบเดียว "หวงทุกอย่างที่เป็นของคุณ... รวมทั้งรอยยิ้มที่คุณมักจะมอบให้แต่เตาอบและแป้งทำขนมพวกนั้นด้วย" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงรอบข้างเงียบงันลงทันตาเห็น หัวใจของลีลาน่าเต้นแรงเสียจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอก ความสัมพันธ์ที่เคยอยู่บนเส้นแบ่งระหว่าง "หุ้นส่วนทางธุรกิจ" บัดนี้กลับถูกเซนเดอร์ขีดเส้นใหม่ด้วยความใกล้ชิดที่รุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละนิดอย่างจงใจ แต่วินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของสาวใช้ประจำตัวที่ดังทะลุเข้ามา "คุณหนูลีลาน่าคะ!แย่แล้วค่ะ! ที่หน้าร้าน... มีคนจากราชสำนักมาประกาศราชโองการด่วนค่ะ! พวกเขาบอกว่า... บอกว่าสูตรขนมทั้งหมดของคุณถูกขโมยไปขายให้กับร้านคู่แข่ง และตอนนี้ทางสภาการค้าหลวงกำลังจะมาอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของเราค่ะ!" สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าของเซนเดอร์ก็พลันมลายหายไปในพริบตา ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับด้วยความขบขันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกทันที เซนเดอร์หันไปมองประตูห้องด้วยแววตาน่ากลัว ก่อนจะหันกลับมามองลีลาน่าที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ดูเหมือนว่า... จะมีหนูสกปรกตัวอื่นกล้าเข้ามาขโมยของที่แท้จริงเข้าแล้วสินะคะ" เซนเดอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึกน่ากลัว พร้อมกับยื่นมือไปกุมมือเรียวที่กำลังสั่นน้อยๆ ของลีลาน่าไว้แน่น "ไม่ต้องกลัวค่ะ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง" ------------------------ ม่านหมอกโรแมนซ์