ความสัมพันธ์ที่ไร้ข้อกังขา

"ถ้าข่าวลือพวกนั้นยังไม่หยุดแพร่สะพัดภายในวันนี้ เกรงว่าฉันคงต้องหาเรื่องฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทตระกูลดยุกเก่าพวกนั้นให้หมดตัวจริงๆเสียแล้วล่ะค่ะ ท่านเซนเดอร์" น้ำเสียงของลีลาน่าไม่ได้เจือแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อดีในห้องทำงานส่วนตัวอย่างใจเย็น เสียง 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' นั้นดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบ งดงามราวกับจังหวะของเสียงเพลงวอลที่กำลังบีั้นหัวใจผู้ฟัง บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยจดหมายนับร้อยฉบับจากบรรดาชนชั้นสูงในเมืองหลวง บางฉบับแสดงความอิจฉาริษยา บางฉบับสอดไส้คำขู่ อาฆาตมาดร้าย แต่ส่วนใหญ่แล้ว... คือคำถามที่พยายามจะขุดคุ้ยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ เซนเดอร์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างหันมามอง ภาพของแสงแดดช่วงบ่ายที่ตกกระทบลงบนเส้นผมสีทองประกายของหญิงสาวทำให้เขินอายแทนความมืดมิดภายนอก ดวงตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หากพวกคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นได้เห็นคงจะหัวใจวายตายไปเสียตรงนั้น เพราะมันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีเพียงลีลาน่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น "ปล่อยให้พวกเขาลือกันไปเถอะค่ะ" เซนเดอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงความเด็ดขาดที่ทรงพลัง "หรือคุณลีลาน่ากลัวว่า... ข่าวลือที่ว่าเราสองคนกำลัง 'คบหาดูใจกันอย่างลึกซึ้ง' จะทำให้ชื่อเสียงของคุณมัวหมองกันล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันติดปากพูดคำว่าครับไปเสียได้" เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเผลอใช้สรรพนามชายออกมาตามความคุ้นเคยเดิม ก่อนจะแก้คำพูดอย่างรวดเร็วด้วยสายตาพราวระยับ "ทำให้คุณอึดอัดใจหรือคะ?" ลีลาน่าชะงักมือที่กำลังเปิดจดหมายฉบับหนึ่ง เธองัดสายตาขึ้นมองค้อนเขาเล็กน้อยอย่างน่ารัก แก้วใสๆ ของเธอบ่งบอกความหมั่นไส้ระคนขบขัน "คุณนี่นะ... ตั้งแต่มีข่าวลือเรื่องที่เรานั่งรถม้าคันเดียวกันไปงานประมูลอัญมณีเวทมนตร์เมื่อสัปดาห์ก่อน ชีวิตสงบสุขของฉันก็ปลิวหายไปกับสายลมแล้วค่ะท่านดยุก... ไม่สิ ท่านประธานสมาคมการค้าผู้ร่ำรวยจนซื้ออาณาจักรได้ทั้งเมือง!" "นั่นไม่ใช่ข่าวลือเสียหน่อยนะคะ" เซนเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะทำงานของเธอไว้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนลีลาน่าได้กลิ่นหอมสะอาดของไม้สนและไอน้ำฝนจางๆ จากตัวเขา "สิ่งที่เกิดขึ้นบนรถม้าคันนั้น... และของขวัญชิ้นที่ฉันส่งไปให้คุณที่ร้านขนมเมื่อวาน ทุกอย่างคือเรื่องจริงไม่ใช่หรือคะ?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความอบอุ่นจากเตาผิงหลอมละลายความเยียบเย็นภายนอก ลีลาน่ารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ เธอแกล้งเบือนหน้าหนีไปมองถ้วยชาอุ่นๆ บนโต๊ะเพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ "ของขวัญอะไรกันคะ... เค้กช็อกโกแลตสอดไส้คาราเมลเกลือสมุทรสามร้อยกล่องนั่นน่ะหรือคะที่คุณส่งไปให้ลูกค้าร้านฉันทานฟรี? แบบนั้นเขาเรียกว่าขัดขวางการทำมาหากินของฉันชัดๆ ค่ะ ทำให้คนแน่นร้านจนฉันไม่ได้พักผ่อนเลยนะคะ!" "ก็ฉันอยากให้พวกเขารู้ว่า... ขนมที่อร่อยที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ มีเพียงคุณคนเดียวที่เป็นเจ้าของสูตร และมีเพียงฉันคนเดียว..." เซนเดอร์เว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและลุ่มลึกขึ้น ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "...ที่มีสิทธิ์ได้ชิมมันเป็นคนแรกในทุกๆ เช้า ไม่ใช่หรือคะ?" คำพูดกำกวมที่แฝงความหมายลึกซึ้งทำให้ลีลาน่าถึงกับพูดไม่ออก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใครจะไปคิดว่าพ่อค้าหนุ่มผู้เย็นชา ไร้หัวใจ และโหดเหี้ยมในข่าวลือของสมาคมการค้า จะกลายร่างมาเป็นสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่คอยหยอดคำหวานใส่เธอทุกครั้งที่มีโอกาสแบบนี้! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของเอמה สาวใช้คนสนิทที่เปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต "คุณหนูคะ! แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้หน้าCanteenและหน้าร้านขนมของเราถูกล้อมไว้หมดแล้วค่ะ!" เอมิลี่หอบหายใจจนตัวโยน สีหน้าซีดเผือด "พวกคุณหญิงจากตระกูลมาร์ควิสและสมาคมแม่บ้านชั้นสูงกำลังรวมตัวกันประท้วงค่ะ พวกเธอ... พวกเธอกล่าวหาว่าคุณหนูใช้มนตร์เสน่ห์มารยาหญิงแย่งชิงท่านเซนเดอร์ไปจากพวกเธอค่ะ!" ลีลาน่าเลิกคิ้วขึ้นสูง รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากทันที ความเหนียมอายเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของ 'นางร้ายผู้กลับใจ' ที่พร้อมจะฟาดฟันพวกปากหอยปากปูให้หงายหลัง "ใช้มนตร์เสน่ห์งั้นหรือคะ?" ลีลาน่าแค่นหัวเราะเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดชุดเดรสลูกไม้สีพาสเทลให้เรียบง่ายแต่ทรงอำนาจ "พวกเขานี่ช่างจินตนาการเก่งเสียจริง น่าเสียดายที่ความจริงแล้ว... ฉันแค่อบเค้กอร่อยกว่าพวกหล่อนหลายเท่าก็เท่านั้นเองค่ะ" เซนเดอร์ยืนตรงขึ้นเช่นกัน เขามองท่าทีมั่นอกมั่นใจของหญิงสาวด้วยความหลงใหลระคนเอ็นดู มือใหญ่เอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมกันหนาวขนสัตว์เนื้อดีมาคลุมให้เธออย่างเบามือ "ให้ฉันจัดการพวกเธอให้ไหมคะ? แค่เอ่ยปากคำเดียว สินเชื่อการค้าทั้งหมดของตระกูลพวกเธอจะถูกระงับภายในสิบวินาที" ลีลาน่าหันมาสบตาเขา เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับคมกริบราวนใบมีดอาบน้ำผึ้ง "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ท่านเซนเดอร์... เรื่องตบหน้าคนอวดดีแบบนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ" เธอก้าวเดินนำออกไปอย่างสง่างามโดยมีเซนเดอร์เดินเคียงข้าง ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงานเพื่อเผชิญหน้ากับฝูงชนที่กำลังเดือดดาล เสียงกริ่งโทรเลขเวทมนตร์ฉุกเฉินบนโต๊ะทำงานก็ดังลั่นขึ้นตัด1 ความเงียบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เอมิลี่วิ่งไปหยิบกระดาษโทรเลขที่พุ่งออกมาจากเครื่องรับด้วยความตกใจ เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนนั้น ใบหน้าของสาวใช้ก็ซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด เธอกลืนน้ำลายฝืดคอแล้วหันมามองลีลาน่าด้วยมือที่สั่นเทา "คุณ... คุณหนูคะ! ข้อความด่วนจากสำนักพระราชวัง... องค์รัชทายาททรงมีพระราชสาส์นส่วนพระองค์... ทรงประกาศถอนหมั้นอย่างเป็นทางการ และ..." เอมิลี่กลืนคำพูดที่เหลือลงคอด้วยความหวาดกลัว "...และทรงขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระองค์จักรพรรดิ เพื่อ 'สู่ขอ' คุณหนูเข้าสู่ราชวงศ์ ในฐานะพระชายาเอก... ณ บัดนี้ค่ะ!" บรรยากาศในห้องนิ่งสนิทลงทันที เซนเดอร์ที่ยืนอยู่ข้างกายลีลาน่าชะงักไป ดวงตาสีรัตติกาลหรี่แคบลงอย่างอันตราย อุณหภูมิรอบตัวเขาลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะที่ขอบหน้าต่าง รังสีความหึงหวงระดับทำลายล้างแผ่พุ่งออกมาจนน่ากลัว ลีลาน่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองกระดาษในมือเอมิลىสลับกับใบหน้ามืดครึ้มของชายหนุ่มข้างกายที่ตอนนี้กำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ดูท่าทาง..." เซนเดอร์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ "...เราคงต้องเปลี่ยนแผนจากการไปเคลียร์พวกผู้หญิงหน้าโง่ข้างนอก... มาเคลียร์ 'องค์รัชทายาท' ที่บังอาจมายุ่งกับของๆ ฉัน ก่อนเป็นอันดับแรกแล้วล่ะค่ะ คุณลีลาน่า" *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยซัพพอร์ตยัยน้องลีลาน่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ)*