ประกาศศักดาเจ้าของร้านหน้าใหม่

"ถ้าพวกท่านคิดว่าการผูกขาดใบชาสกัดจากแคว้นลอเรนซ์จะทำให้ร้าน 'มาคา รอยัล' ล่มจมได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกท่านประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วง ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงอันโอ่อ่าของสมาคมพ่อค้าอัญมณี ลีลาน่ากวาดสายตามองเหล่าคณะกรรมการอาวุโสเจ็ดคนที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่หลังโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพง นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือลูกไม้สีขาวปัดเศษผงขนมมาการ์องรสลาเวนเดอร์ออกจากกระโปรงกำมะหยี่สีไวน์อย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีนั้นทั้งสง่างามและเย่อหยิ่งจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีพะยะค่ะ—โอ๊ะ ไม่สี้... เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันจากราชโองการขององค์ชายรัชทายาทที่เพิ่งประกาศก้องไปทั่วพระนคร ว่าด้วยการมอบสิทธิ์ขาดในการผูกขาดการค้าขนมหวานทั่วราชอาณาจักรให้กับ "ท่านหญิงลีลาน่า" แต่เพียงผู้เดียว ข่าวนี้ทำให้กลุ่มการค้าคู่แข่งที่เคยพยายามกลั่นแกล้งเธอด้วยการกักตุนวัตถุดิบถึงกับเข่าทรุด เพราะพวกมันเพิ่งทุ่มเงินก้อนโตซื้อใบชาและน้ำผึ้งป่ามาดองไว้หวังจะบีบให้ร้านของเธอเจ๊งในสามวัน "ท่าน... ท่านหญิงลีลาน่าโปรดเมตตา!" หนึ่งในพ่อค้าเฒ่าผู้เคยเหยียดหยามเธอว่า เป็นแค่นางร้ายตกอับที่ถูกตระกูลทอดทิ้ง คลานเข่าเข้ามาใกล้ชายกระโปรง มือที่สั่นเทากำลังจะเอื้อมมาจับรองเท้าส้นสูงของเธอ แต่ลีลาน่ากลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ไปไม่ถึงดวงตา "เมตตาหรือคะ? ตอนที่พวกท่านส่งคนไปปั่นป่วนหน้าร้านสาขาแรกของฉัน จนลูกค้าขวัญกระเจิง... พวกท่านเคยมีความเมตตาให้เด็กฝึกงานที่กำลังร้องไห้เพราะขนมเสียหายบ้างไหมคะ?" ลีลาน่าก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ย1ยขยับเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายผะหนีด้วยความกลัว "ธุรกิจก็คือธุรกิจค่ะ ขนมของฉันไม่ได้ใช้แค่แป้งกับน้ำตาล แต่ใช้ 'สมอง' และ 'ศักดิ์ศรี' ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกท่านไม่มีวันหาซื้อได้ด้วยเงินสกปรกเหล่านั้น" เสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มาร่วมสังเกตการณ์ดังขึ้นเซנקวร เซนเดอร์ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนสีขาวอยู่มุมห้อง ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอดมองร่างเพรียวบางของหญิงสาวด้วยความหลงใหลระคนเอ็นดู ไม่เสียแรงเลยที่เขาคอยสนับสนุนทรัพยากรเบื้องหลังให้อย่างเงียบๆ แม่นางน้อยของเขากำลังเติบโตเป็นราชinีแห่งอาณาจักรของหวานอย่างแท้จริงแล้ว "ประกาศออกไปค่ะ" ลีลาน่าหันไปสั่งการผู้ช่วยส่วนตัวด้วยน้ำเสียงกังวาน "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร้าน 'มาคา รอยัล' ทั้งสิบสองสาขาทั่วเมืองหลวง พร้อมเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ และสำหรับตระกูลการค้าที่พยายามผูกขาดตลาด... ทางเราจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในข้อหาพยายามทำลายเศรษฐกิจของอาณาจักร เป็นจำนวนเงิน... อืม ให้มันพอดีกับทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกเขามีก็แล้วกันนะคะ" สิ้นคำสั่งเด็ดขาดนั้น ใบหน้าของเหล่าพ่อค้าผู้เคยยิ่งใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวราวกับคนใกล้ตาย เสียงสะอื้นไห้และเสียงโอดครวญดังระงม แต่มันไม่สามารถสั่นคลอนหัวใจที่เคยแตกสลายแต่ถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ด้วยความแค้นและความมั่งคั่งของลีลาน่าได้เลยแม้แต่น้อย ทว่า ในขณะที่ชัยชนะอันหอมหวานกำลังอบอวลอยู่รอบตัว ประตูบานคู่แกะสลักทองคำแท้ของห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้þมารยาท เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกรูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ไว้ในพริบตา กลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังและกดดันพัดโชยเข้ามาจนเปลวเทียนระยิบระยับเกือบดับวูบ ทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีเงินยวงประดับตราสัญลักษณ์มังกรเพลิง—หน่วยอารักขาพิเศษโดยตรงจากองค์จักรพรรดิ—เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะแยกออกเป็นสองฝั่งเพื่อเปิดทางให้บุรุษผู้หนึ่ง เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนแสงไฟ ใบหล่อเหลาราวกับเทพสลักแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก สร้อยคอประจำตำแหน่งดยุกแห่งแดนเหนือสะท้อนประกายวาววับ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลีลาน่า ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น "ท่านหญิงลีลาน่า..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "ข้าเดินทางข้ามพรมแดนมาสามวันสามคืนเพื่อชิมมาการ์องรสชาติใหม่ที่เลื่องลือ... แต่ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังจะยึดครองอาณาจักรของข้าไปเสียแล้วกระมัง?" ดวงตาสสีมรกตของลีลาน่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงกลับกระตุกวูบอย่างไม่เป็นท่า... เพราะบุรุษผู้ยืนอยู่ตรงหน้าหาใช่ใครอื่น แต่คือ "แกรนด์ดยุกคาร์ลอส" ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเป็นเจ้าของสิทธิ์การค้าอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในทวีป ผู้ชายที่เธอตั้งใจจะหลบหน้าให้ไกลที่สุดในชีวิตนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและฟินของลีลาน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!