การตบหน้าครั้งแรกที่งานน้ำชา

"ดูท่าทาง... ข้าคงต้องขอซื้อสิทธิ์ขาดในการเป็นหุ้นส่วนแต่เพียงผู้เดียวของร้านนี้ ด้วยราคาเท่าไหร่ก็ได้ที่เจ้าต้องการ... ว่ายังไงล่ะ ลีลาน่า อดีตคู่หมั้นของฉัน" น้ำเสียงเย่อหยิ่งของลอร์ดเอ็ดเวิร์ดดังแทรกขึ้นกลางความเงียบงันของสวนกุหลาบอิมพีเรียล รอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปากของเขาฉาบไว้ด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม ในมือถือพัดขนนกราคาแพงพัดโบกราวกับตนเองเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งอาณาจักร สายตานับสิบ คู่จับจ้องมาที่ลีลาน่าด้วยความสมเพชเวทนา บรรดาคุณหญิงคุณนายในงานน้ำชาประจำฤดูต่างกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปาก พากันคาดเดาว่าอดีตนางร้ายผู้ตกอับคนนี้จะก้มหัวยอมจำนนด้วยความอับอายขายหน้าอย่างไร ลีลาน่าไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงวางถ้วยชาพอร์ซเลนลายครามลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันเบาหวิวแต่กลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน ปลายนิ้วเรียวสวยปัดเศษแป้งอัลมอนด์จางๆ ออกจากปลายแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้โง่เขลาด้วยแววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ "ราคาเท่าไหร่ก็ได้งั้นหรือคะ... ลอร์ดเอ็ดเวิร์ด" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่าแฝงกระแสความกดดันบางอย่างจนคนฟังถึงกับชะงัก "ท่าทางท่านคงจะเข้าใจสถานการณ์ผิดไปไกลโข ร้าน 'สวีทม่านหมอก' ของฉันในตอนนี้ ยอดขายประจำสัปดาห์ทะยานทะลุหลักหื่นเหรียญทองไปนานแล้วค่ะ การที่ท่านเดินเข้ามาเอ่ยปากขอซื้อหุ้นในตอนนี้... ไม่ใช่ว่าฉลาดหรอกนะคะ แต่มันดูเหมือนคนตาบอดที่กำลังเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ต่างหาก" เสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของงาน เอ็ดเวิร์ดหน้าเสีย สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธกรณรงค์ที่ถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล "ปากดีนักนะ! ลีลาน่า! อย่าลืมสิว่าตระกูลของเธอถูกเนรเทศ ทรัพย์สินถูกยึดเกลี้ยง ร้านขนมกระจอกๆ ของเธอก็แค่เศษทานจากพระราชสำนัก จะเอาปัญญาที่ไหนมาพูดจาอวดดี!" เอ็ดเวิร์ดตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นสะเทือน เรียกเสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อรอบข้าง ลีลาน่าเพียงแค่แย้มยิ้ม รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับเยียบเย็นจนน่าขนพองสเกียว เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดกระโปรงยาวสีชาไทยปักดิ้นทองขยับไหวตามจังหวะก้าวเดิน ขับเน้นทรวดทรงและสง่าราศีของอดีตท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ให้กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์แบบ รัศมีรอบตัวเธอกดดันจนเอ็ดเวิร์ดต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เศษทานหรือคะ..." ลีลาน่าทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "งั้นท่านช่วยลืมตาดูนี่หน่อยดีไหมคะ ว่าสิ่งที่คุณเรียกว่าเศษทานเนี่ย มันทำกำไรถล่มทลายจนสามารถซื้อคฤหาสน์ของตระกูลท่านได้ทั้งหลังภายในสามวันหรือเปล่า" เธอหันไปพยักพิกให้กับเซนเดอร์ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหยิบเอกสารบัญชีเล่มหนาที่ผนึกตราประทับทองคำแท้ของสมาคมการค้าหลวงออกมาวางแผ่หลาบนโต๊ะน้ำชาต่อหน้าต่อตาเอ็ดเวิร์ด ตัวเลขกำไรสุทธิสุทธิประจำไตรมาสที่ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษ ทำเอาบรรดาไฮโซที่รุมล้อมอยู่ถึงกับสูดปากเฮือกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มันไม่ใช่แค่หลักพันหรือหลักหมื่นเหรียญทอง แต่เป็นตัวเลขมหาศาลที่แม้แต่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ยังต้องยอมสยบ! "นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้!" เอ็ดเวิร์ดหน้าซีดเผือด มือที่ถือพัดสั่นเทาจนแทบ จะทรงตัวไม่อยู่ "เธอใช้วิธีสกปรกอะไร! ขนมบ้าๆ พวกนี้มันจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้ได้ยังไง!" "วิธีสกปรกอย่างนั้นหรือคะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง เซนเดอร์ก้าวออกมายืนเคียงข้างลีลาน่า รังสีความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงทันที นัยน์ตาสสีนิลคมกริบกวาดมองเอ็ดเวิร์ดราวกับมองมดปลวก "ระวังปากหน่อย ลอร์ดเอ็ดเวิร์ด ร้านของคู่หมั้น... อ้อ ไม่สิ หุ้นส่วนคนสำคัญของผม อยู่ภายใต้การคุ้มครองโดยตรงจากสมาคมการค้าใหญ่ ใครก็ตามที่กล้ากล่าวหาเธอลอยๆ แบบนี้... เตรียมตัวรับหมายศาลเรียกค่าเสียหายสิบล้านเหรียญทองได้เลย" คำพูดของเซนเดอร์ทำเอาเอ็ดเวิร์ดเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันที บรรดาคุณหญิงที่เคยร่วมวงนินทาต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตากับลีลาน่าและชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้นี้อีกเลย ลีลาน่าก้มมองชายหนุ่มผู้เคยดูถูกเหยียดหยามเธอด้วยสายตาเวทนา เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเขาที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า "จำไว้นะคะเอ็ดเวิร์ด ของหวานที่อร่อยที่สุด... คือการได้เห็นคนที่เคยเหยียบย่ำเรา คลานกลับมาขอความเมตตาในวันที่เราอยู่จุดสูงสุดต่างหากล่ะคะ" เธอยกยิ้มหวานหยด ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์ของการตบหน้า เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวติดตราสัญลักษณ์เวทมนตร์โบราณก็คำรามกึกก้องอยู่เหนือท้องฟ้าของสวนกุหลาบ ลมพายุหมุนวนพัดกระโชกจนกลีบดอกไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ร่างของชายชราในชุดคลุมนักเวทระดับสูงผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งสภาสูง ก้าวลงมาจากบันไดเชือกทีละขั้นอย่างสง่างาม ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน เขากวาดสายตาคมกริบไปรอบๆ ก่อนจะตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าลีลาน่า แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งทำความเคารพอย่างนอบน้อม "องค์ชายรัชทายาททรงมีรับสั่ง... เชิญท่านหญิงลีลาน่า เสด็จเข้าเฝ้าเพื่อรับมอบสิทธิ์ขาดในการผูกขาดการค้าทั่วอาณาจักรพะยะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีลาน่าในตอนนี้นะคะ!