ความลับใต้ดินของคฤหาสน์

กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่สะสมมานานนับร้อยปีลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้ลีลาน่ารู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินลับที่เพิ่งถูกเปิดออกด้วยกุญแจเวทมนตร์ หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อความมืด แต่เป็นเพราะภาพของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในทวีปอย่าง "แกรนด์ดยุกคาร์ลอส" ที่เพิ่งก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าคู่นั้นมองทะลุผ่านความเย่อหยิ่งจอมปลอมของเธอไปจนหมดสิ้น ชายผู้กุมชะตากรรมการค้าอัญมณีและเครือข่ายใต้ดินทั้งหมด เหตุใดจึงต้องมาปรากฏตัวในคฤหาสน์เก่าคร่ำคร่าที่เธอใช้ซุกตัวทำขนมหวานเพื่อกอบกู้ตระกูลด้วยเล่า? "คิดจะหลบหน้าข้าจริงๆ หรือ, คุณหนูตระกูลลีลาน่า?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก ลีลาน่าหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องกระจกฝ้าเพดานส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสมบัติล้ำค่าคู่นั้น รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "หม่อมฉันมิได้หลบหน้าเพคะ... ฝ่าบาท" ลีลาน่าฝืนปั้นยิ้มหวานหยดที่ฝึกฝนมาอย่างดี แม้ในใจจะแอบสบถออกมาร้อยแปดตลบ "หม่อมฉันเพียงแต่เกรงว่ากลิ่นอายความหวานจากครัวของหม่อมฉันจะรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านดยุกผู้สูงศักดิ์ต่างหากล่ะคะ" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันระคนเอ็นดูอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาประชิดจนร่างระหงต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือโบราณ "กลิ่นคาราเมลไหม้และแป้งพัฟอบกรอบของเธอมันฟุ้งไปทั่วคฤหาสน์จนน่ารำคาญต่างหาก... แต่ก็นั่นแหละ ใครจะคิดว่านางร้ายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้สมอง จะแอบลอบเข้ามาในห้องลับบรรพกาลของตระกูลดยุกเก่าแก่เพื่อค้นหาบางอย่างที่แม้แต่ราชสำนักยังตามหา" นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางคางมนบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แรงปะทะระหว่างดวงตาสองคู่ประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ลีลาน่ากัดริมฝีปากเบื้องล่างอย่างขัดใจ เธอนึกเกลียดไอ้ระบบบ้านี่เหลือเกินที่มักจะส่งภารกิจบ้าๆ มาให้เธอต้องเอาตัวรอดจากตัวละครอันตรายเหล่านี้อยู่เรื่อย "ถ้าหม่อมฉันบอกว่ากำลังหาตำนานสูตรขนมหวานโบราณล่ะเพคะ? ท่านจะเชื่อไหม?" เธอเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ประกายความฉลาดเฉลียวในดวงตาสีมรกตเปล่งประกายเจิดจ้าจนคาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ "หึ... ขนมหวานงั้นหรือ?" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองไปยังแท่นหินใจกลางห้องใต้ดิน ที่ซึ่งหีบเหล็กกล้าโบราณสลักลวดลายเวทมนตร์กำลังเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าคราม "สิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่แป้ง น้ำตาล หรือเนยอย่างที่เธอเข้าใจหรอก ลีลาน่า... แต่มันคือ 'ตำราพิชิตอาณาจักรเวทมนตร์' ที่สูญหายไปพร้อมกับบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งอาณาจักรแห่งนี้ต่างหาก" ดวงตาของลีลาน่าเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมูลนี้ไม่มีระบุไว้ในเนื้อหานิยายต้นฉบับเลยนี่! หรือว่าการที่เธอเข้ามาเปลี่ยนเส้นเรื่อง จะทำให้ระบบเปิดเส้นทางลับระดับตำนานนี้เร็วกว่ากำหนด? ก่อนที่หญิงสาวจะได้ทันเอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังแว่วมาจากบันไดวนเบื้องบน พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของพ่อบ้านตระกูลรองที่กำลังยกพวกมาปิดล้อมคฤหาสน์ "ท่านลีลาน่า! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เรารู้ว่าท่านแอบเข้ามาขโมยสมบัติลับของตระกูล รีบส่งมอบมันมาซะ มิฉะนั้นพวกเราจะพังประตูเข้าไปแล้วจับกุมท่านฐานะกบฏ!" สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา ลีลาน่าหันกลับไปมองหีบเหล็กโบราณสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของแกรนด์ดยุกคาร์ลอส ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ว่าอย่างไรล่ะ, คุณหนูตัวแสบ... จะยอมให้พวกมันจับตัวไปทั้งๆ แบบนี้ หรือจะร่วมมือกับปีศาจตนนี้เพื่อกวาดล้างพวกมันให้ราบคาบในคราวเดียว?" คาร์ลอสยื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า ฝ่ามือใหญ่แบออกเผยให้เห็น "การ์ดอภิสิทธิ์สีดำสนิท" ลายตราประทับตระกูลดยุกสูงสุด ที่สามารถสั่งการกองกำลังทหารรับจ้างทั่วทั้งทวีปได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านราชสำนัก "ติ๊ง! ระบบตรวจพบข้อเสนอระดับ S-Class: ยอมรับความช่วยเหลือจากแกรนด์ดยุกคาร์ลอสเพื่อปลดล็อกขุมทรัพย์โบราณและตบหน้านางร้ายตระกูลรองให้คว่ำกระดาน!" เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับเวลาถอยหลัง 10 วินาทีที่ปรากฏเป็นตัวเลขสีแดงฉานตรงหน้า ลีลาน่ามองการ์ดสีดำในมือของชายหนุ่มสลับกับประตูห้องใต้ดินที่กำลังถูกกระแทกอย่างแรงจากด้านนอก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวทันที เธอยื่นมือเรียวบางออกไป วางทับลงบนฝ่ามือหนาของแกรนด์ดยุกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ดีลค่ะ, ท่านดยุก... หวังว่าท่านจะตามเกมของฉันทันก็นะคะ" สิ้นเสียงหวานสะใจนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากหีบเหล็กโบราณ พร้อมๆ กับที่บานประตูห้องใต้ดินพังครืนลงมาเผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของพวกศัตรูที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความช็อกตาค้าง! ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ!