เวทมนตร์ก้นครัวที่ไม่ธรรมดา

"ถ้าขืนกลิ่นเนยและน้ำตาลไหม้เล็ดลอดออกไปนอกประตูห้องครัวรกร้างนี่อีกนิดเดียว ฉันจะสั่งให้คนเอาเธอไปโยนทิ้งลงแม่น้ำสายเก่าท้ายคฤหาสน์เสีย!" เสียงแหลมปรี๊ดของมาดามมิลเลอร์ หัวหน้าแม่บ้านผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในเขตปีกตะวันตกดังแทรกผ่านรอยแตกของบานประตูไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนี้ไม่ใช่คุณหนูตกอับผู้เคยเป็นถึงคู่หมั้นองค์รัชทายาท หากแต่เป็นแมลงสาบตัวเล็กๆ ที่น่ารังเกียจที่บังAอาจเข้ามาสร้างความสกปรกให้กับคฤหาสน์อันทรงเกียรติ ทว่า ภายในห้องครัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควันและฝุ่นหนาเตอะ ลีลาน่ากลับไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อคำขู่คุกคามนั้นแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววเฉลียวฉลาดและเหนือกว่าใครเป็นทุนเดิมกำลังจ้องมองเตาอบเวทมนตร์โบราณที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจเต้นระรึก เปลวไฟสีฟ้าครามที่เต้นระบำอยู่ภายในช่องกระจกใสสะท้อนประกายวับวับในนัยน์ตาของเธอ มือเรียวบางที่สวมถุงมือกันความร้อนกำลังบรรจงตักแป้งโดว์เนื้อเนียนละเอียดที่ผสมผสานด้วยเวทมนตร์ธาตุพฤกษากลิ่นวานิลลาแท้ลงในพิมพ์ทองเหลือง วิญญาณจากโลกปัจจุบันที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจพันล้านมาอย่างโชกโชน ไม่มีทางหวาดกลัวกับอีแค่อำนาจจอมปลอมของแม่บ้านหัวโบราณในนิยายแฟนตาซีหรอกนะคะ "อยากจะรู้นักว่า ถ้าขนมชุดนี้เสร็จสมบูรณ์ มาดามผู้ดีจอมปลอมคนนั้นจะยังกล้าเชิดหน้าชูตาอยู่หรือเปล่า..." ลีลาน่าพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว หลังจากที่เซนเดอร์ทิ้งบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดของสมาคมการค้าไว้พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอก็ไม่รอช้าที่จะสั่งวัตถุดิบชั้นเลิศระดับพรีเมียมผ่านระบบขนส่งเวทมนตร์ด่วนพิเศษ แป้งสาลีนำเข้าจากดินแดนทางเหนือ เนยสดจากนมวัวภูเขาหิมะ และที่สำคัญที่สุด... 'เมล็ดโกโก้แห่งราตรี' ที่มีฤทธิ์กระตุ้นสารความสุขในสมองของผู้บริโภคให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด สิ่งเหล่านี้ถูกส่งตรงมาถึงมือเธอภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ด้วยอำนาจเงินตราและความเกรงใจที่เซนเดอร์มีต่อคำสั่งของเธอนั่นเอง "ฟู่..." ลมหายใจอุ่นๆ ถูกพ่นออกมาเบาๆ เมื่อกลิ่นหอมหวานละมุนของช็อกโกแลตลาวาอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นขนมธรรมดา แต่เป็น 'เวทมนตร์ก้นครัว' ที่เธอคิดค้นขึ้นมาใหม่โดยผสานความรู้ด้านเคมีอาหารจากโลกเก่าเข้ากับพลังเวทมนตร์ธาตุแสงในร่างใหม่นี้ ขนมปังเนื้อนุ่มสอดไส้ครีมช็อกโกแลตอุ่นๆ ที่เมื่อกัดเข้าไปแล้วจะละลายในปาก พร้อมกับปลดปล่อยละอองเวทมนตร์สีทองจางๆ ที่ช่วยฟื้นฟูสภาพจิตใจและสร้างรอยยิ้มให้กับผู้ทานได้อย่างชะงัดนัก นี่ไม่ใช่แค่การทำขนมแก้เบื่อนะคะ... แต่นี่คืออาวุธชิ้นแรกในการทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเธอกลับคืนมาต่างหาก! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนโหวเวกของสาวใช้ฝึกหัดที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "คุณหนู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ท่านเคោต์เอдward ผู้อำนวยการตรวจสอบทรัพย์สินประจำเขต กำลังจะมาตรวจคลังเสบียงในอีกสิบนาทีนี้ และมาดามมิลเลอร์กำลังจะสั่งรื้อห้องครัวของคุณหนูเพื่อหาข้อหาขับไล่พวกเราออกจากคฤหาสน์ค่ะ!" ลีลาน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยิ่งทวีความเย้ายวนและอันตรายมากขึ้นไปอีก ท่านเคาน์เอдward งั้นหรือ? ไอ้แก่หัวงูคนที่เคยพยายามจะฮุบที่ดินแปลงสุดท้ายของตระกูลเธอเมื่อตอนที่เธอยังโง่เขลาสินะคะ ช่างมาได้จังหวะเวลาเสียจริง... เหมือนสุนัขที่ได้กลิ่นเนื้อเน่าไม่มีผิด "ปล่อยให้พวกเขามาสิคะ" ลีลาน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เธอค่อยๆ ถอดถุงมือกันความร้อนออก วางถาดขนมช็อกโกแลตลาวาร้อนๆ ลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือสีขาวสะอาดมาซับมือช้าๆ "ฉันกำลังอยากหาคนมาเป็น 'หนูทดลอง' ชิมขนมสูตรใหม่ให้อยู่พอดีเลยล่ะค่ะ" สาวใช้หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณหนูผู้เคยเอาแต่ใจและขี้ขลาดตาขาวคนนั้น ถึงได้มีรัศมีที่กดดันและน่าเกรงขามจนทำให้คนหายใจไม่ออกได้ขนาดนี้ รัศมีที่แม้แต่พวกขุนนางชั้นสูงยังต้องยอมสยบ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูห้องครัวนั่นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงโวยวายของมาดามมิลเลอร์ที่กำลังนำทางท่านเคาน์เอдward เข้ามาด้วยท่าทางกระตือรือร้นราวกับสุนัขรับใช้ที่เจอเจ้านายใหม่ "ท่านเคาน์เพคะ! ข้าบอกแล้วว่านังเด็กตัว The Troublemaker นี่ต้องแอบซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมายหรือขโมยวัตถุดิบราคาแพงมาไว้ที่นี่แน่ๆ เพคะ! ได้โปรดอนุญาตให้ข้าพังประตูเข้าไปลากตัวมันออกมาเถอะเพคะ!" เสียงทุบประตูดังโครมครามจนบานไม้เก่าสั่นสะเทือน มาดามมิลเลอร์ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ นางรอเวลานี้มานานนับเดือนแล้ว เวลาที่จะได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณหนูตกอับคนนี้ให้จมดิน แต่ทว่า... ก่อนที่มาดามมิลเลอร์จะทันได้สั่งให้คนพังประตูเข้ามา แอดดด...— เสียงบานประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ จากด้านในด้วยมือเรียวบางของหญิงสาว ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องราวกระเบื้องเคลือบก้าวออกมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนตรงระเบียงทางเดิน ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยียบจนคนมองต้องสันหลังวาบ "ไม่ต้องลำบากพังหรอกค่ะ มาดามมิลเลอร์..." ลีลาน่ากวาดสายตามองหน้าแขกผู้มาเยือนแต่ละคนด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ท่านเคาน์เอдward ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่กำลังส่งสายตาโลภ ะเลเลียมาที่ตัวเธออย่างน่าขยะแขยง "เพราะฉันอุตส่าห์เตรียม 'ของต้อนรับ' แสนพิเศษ... ไว้รอต้อนรับพวกคุณถึงที่นี่เลยล่ะค่ะ" เธอยกถาดขนมในมือขึ้นเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของช็อกโกแลตฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดินทันที กลิ่นหอมที่ทรงพลังเสียจนแม้แต่ท่านเคาน์เอдward ที่กำลังจะอ้าปากด่าทอ ก็ต้องชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว ดวงตาสีเทาเข้มของลีลาน่าประกายวาววับในความมืดสลัวของทางเดิน เธอเอטיยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "หวังว่า... ขนมชิ้นนี้จะทำให้พวกคุณมีความสุขจน 'ร้องขอชีวิต' เลยนะคะ" ปัง! สิ้นเสียงคำพูดนั้น ประตูห้องลับด้านหลังเธอก็เปิดผางออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของชายหนุ่มปริศนาคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาดำ... เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวลีลาน่าอย่างแนบชิด พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ริมหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ "เกมสนุกขนาดนี้... ทำไมไม่ยอมบอกผมตั้งแต่แรกูล่ะครับ, คุณหนูของผม?" — ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "ม่านหมอกโรแมนซ์" นะคะ —