สมบัติชิ้นสุดท้ายคือคฤหาสน์ผุพัง

"เชิญค่ะคุณลีลาน่า" ปลายนิ้วเรียวยาวของเซนเดอร์ไม่ได้แตะต้องสัมผัสผิวเนื้อของหญิงสาวโดยตรง เขาเพียงผายมือออกกว้างด้วยท่าทีสุภาพ ทว่าเด็ดเดี่ยวพอที่จะทำให้รถม้าหรูหราบุด้วยกำมะหยี่สีเลือดนกคันนั้นดูราวกับราชรถที่มารับราชองครักษ์ผู้ทรงเกียรติ ไม่ใช่การเนรเทศนักโทษประหารอย่างที่ตระกูลเดิมของฉันวาดฝันเอาไว้ กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าขุนนางชั้นต่ำที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ "ดูนางส... ถูกขับไล่ออกมาแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้ไปขึ้นรถม้าของท่านเซนเดอร์ได้ล่ะนั่น?" เสียงวิจารณ์เหล่านั้นเหือดแห้งหายไปในพริบตา เมื่อฉันก้าวขึ้นไปบนบันไดรถม้า ชายกระโปรงผ้าไหมราคาแพงที่เหลืออยู่เพียงชุดเดียวสะบัดพลิ้วอย่างสง่างาม ฉันไม่ได้หันกลับไปมองบิดาผู้ให้กำเนิดหรือแม่เลี้ยงใจร้ายที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย สำหรับคนพวกนั้น การไม่มีตัวตนอยู่สายตาของฉันคือการลงทัณฑ์ที่เจ็บปวดที่สุดแล้วค่ะ ภายในรถม้าเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เซนเดอร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนตางอนหนานั่นชำเลืองมองฉันด้วยความประเมิน "ท่านไม่ได้ถามสักคำเลยนะคะ ว่าฉันเลือกข้อเสนอไหน" ฉันเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน พนักพิงหลังนุ่มนิ่มทำให้รู้สึกผ่อนคลายจากความเหนล้าสะสม "ผมไม่จำเป็นต้องถามคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบหรอกครับ... เอ่อ หมายถึง ในสายตาของผม คุณคือนักธุรกิจผู้ชาญฉลาดเสมอครับ" เขาเกือบหลุดสรรพนามคุ้นเคยออกมา แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของฉัน "งั้นก็ดีค่ะ เพราะฉันไม่ได้เลือกเงินก้อนโตสามแสนเหรียญทองเพื่อไปตั้งตัวใหม่ตามที่ตระกูลโฮープเวลล์เสนอเป็นทางเลือกแรก และไม่ได้เลือกห้องชุดหรูใจกลางเมืองหลวงที่ท่านเตรียมไว้เป็นทางเลือกที่สอง" เซนเดอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "แปลว่า..." "ฉันเลือกคฤหาสน์ร้างท้ายเมือง... สมบัติชิ้นสุดท้ายที่ถูกลืมเลือนของตระกูล" ทันทีที่สิ้นคำพูด บรรยากาศในรถม้าก็เงียบงันลงไปอีกระดับ เซนเดอร์ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับประกายแสงระยิบระยับด้วยความถูกใจ ราวกับเด็กชายที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นโปรด "คฤหาสน์โรสวูด... สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไปเพราะคำสาปเรื่องกลิ่นอายเวทมนตร์เสื่อมถอยและภูตรับใช้ที่ดุร้ายน่ะหรือครับ?" "คำสาปหรือคะ? สำหรับฉัน มันคือ 'วัตถุดิบชั้นดี' ต่างหากล่ะคะ" ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากวาดมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เริ่มเปลี่ยนจากความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง กลายเป็นป่าทึบและหมอกหนาทึบที่ปกคลุมเส้นทาง ในความทรงจำของร่างนี้ คฤหาสน์โรสวูดคืออดีตดินแดนแห่งเวทมนตร์ปรุงรสขนมหวานอันเลื่องชื่อเมื่อร้อยปีก่อน ก่อนที่มันจะเสื่อมสลายลงเพราะผู้ครอบครองคนก่อนไร้ซึ่งจินตนาการ แต่สำหรับฉัน... อดีตเชฟขนมหวานมือหนึ่งจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ที่พกพาระบบสูตรลับเวทมนตร์โบราณมาในจิตวิญญาณ ที่นั่นไม่ใช่คฤหาสน์ผุพัง แต่มันคืออาณาจักรแห่งความหวานที่รอวันฟื้นคืนชีพต่างหากล่ะคะ! รถม้าแล่นมาจอดสนิทเบื้องหน้าประตูรั้วเหล็กดัดขึ้นสนิม คฤหาสน์ขนาดใหญ่สไตล์โกธิคตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนกุหลาบที่แห้งเหี่ยวและเต็มไปด้วยหนามแหลม ตัวอาคารมีร่องรอยความเสียหายตามกาลเวลา หน้าต่างกระจกสีบางบานแตกละเอียด แต่โครงสร้างหลักยังคงความยิ่งใหญ่อลังการไว้อย่างชัดเจน ฉันก้าวลงจากรถม้า ลมเย็นยะเยือกพัดปะทะใบจนเส้นผมสีบลอนด์ทองปลิวไสว เซนเดอร์ก้าวตามลงมาพร้อมกับยื่นกุญแจดอกใหญ่สีดำสนิทที่สลักลวดลายกุหลาบพันปีให้ "นี่คือกุญแจที่ทางการยึดไว้เมื่อร้อยปีก่อน ตอนนี้มันเป็นของคุณแล้วครับ คุณลีลาน่า" ฉันรับกุญแจนั้นมาสัมผัส ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็ดังขึ้นอย่างสดใส *[ระบบเปิดใช้งานสมบูรณ์: ตรวจพบกรรมสิทธิ์ 'คฤหาสน์โรสวูด' ระดับตำนาน]* *[ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้น: ชำระล้างมลusเวทในสวนกุหลาบ และเปิดร้านน้ำชาแห่งแรกภายใน 7 วัน]* ฉันยิ้มกริ่ม ขยับมือหมุนกุญแจไขแม่กุญแจประตูรั้ว เสียงดัง 'คลิก' ดังสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงัน ทว่า... ในวินาทีที่บานประตูเหล็กหนักอึ้งกำลังจะถูกผลักให้เปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "โอ๊ะ โอ ดูนี่สิ! ยัยคุณหนูตกอับหนีมาซุกหัวนอนในกองขยะจริงๆ ด้วย!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'เอเลน่า' ลูกสาวเจ้าของร้านเบเกอรีคู่แข่งทางการค้า ที่เดินน치นอตเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำในชุดเครื่องแบบทหารรับจ้าง สายตานางมองมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "ลีลาน่า เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเศษสวะอย่างเธอจะชุบชีวิตคฤหาสน์ผีสิงนี่ได้? สัญญาซื้อขายที่ดินแถบนี้ทั้งหมดอยู่ในมือฉันแล้ว อีกสามวันตระกูลของฉันจะมาทุบตึกนี้ทิ้งเพื่อสร้างโรงงานน้ำตาลทรายแดง! ไสหัวออกไปซะเถอะ นังคนไร้ค่า!" เซนเดอร์หรี่ตาลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ้ำออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก มือหนากำลังจะเอื้อมไปแตะด้ามดาบพกข้างเอวเพื่อสั่งสอนพวกไร้มารยาทเหล่านี้ให้หลาบจำ แต่ฉันกลับยกมือขึ้นห้ามเซนเดอร์ไว้เบาๆ ฉันหันกลับไปหาเอเลน่า รอยยิ้มหวานหยดราวกับน้ำตาลเคี่ยวจนได้ที่ระบายอยู่บนใบหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าท้าทาย "โรงงานน้ำตาลทรายแดงราคาถูกอย่างนั้นหรือคะ... น่าเสียดายจังนะคะ" ฉันก้าวเข้าไปใกล้เอเลน่าช้าๆ จนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เพราะอีกสามวันข้างหน้า กลิ่นหอมของขนมหวานจากที่นี่ จะทำให้ร้านของเธอกลายเป็นแค่เศษขยะราคาถูกที่ไม่มีใครชายตาแล... และที่สำคัญที่สุด..." ฉันหยุดเดิน ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่ทรงพลังจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "ที่ดินผืนนี้... ไม่ได้เป็นของเธอตั้งแต่วินาทีที่ฉันไขกุญแจดอกนี้แล้วค่ะ" ฉันดันประตูรั้วเหล็กให้เปิดกว้างออกจนสุด ทันใดนั้น แสงสว่างสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากตัวคฤหาสน์ กลิ่นหอมหวานละมุนละไมของวานิลลาและเนสด์แท้กระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นอายความเน่าเฟะของป่ารกร้างจนหมดสิ้น พร้อมกับร่างเงาสีดำทึบของอดีตภูตรับใช้ระดับตำนานนับร้อยตนที่ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นคุกเข่าคำนับฉันทีละตนอย่างพร้อมเพรียง! สีหน้าของเอเลน่าและสมุนเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความหวาดกลัวสุดขีดในพริบตาเดียว "นะ... นั่นมันเวทมนตร์อะไรกัน! เธอมันเป็นแค่นางร้ายถูกเนรเทศนะ!" เอเลน่ากรีดร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก ฉันแย้มยิ้มกว้างอย่างสะใจ หมุนตัวกลับไปมองหน้าเซนเดอร์ที่กำลังมองฉันด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับพบเจอสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก ก่อนที่เขาจะยื่นสมุดบัญชีสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่ามาตรงหน้าฉัน พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "วงเงินในบัตรดำไร้ขีดจำกัดของสมาคมการค้า... พร้อมให้คุณรูดเพื่อซื้อหัวใจของพวกมันมาเป็นทาสรับใช้แล้วครับ... คุณหนูของผม" [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความหวานและร่วมตบพวกตัวร้ายไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - ม่านหมอกโรแมนซ์