การเดินทางไปหุบเขาเวทมนตร์

"ถอยไปค่ะ เซนเดอร์!" น้ำเสียงของลีลาน่าไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสมาคมการค้าจะเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายมิ้นต์และชาเอิร์ลเกรย์จางๆ ของเขารดรินอยู่ตรงพวงแก้ม ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเซนเดอร์หรี่ลงเล็กน้อย เขายังคงโน้มตัวครอบงำพื้นที่ของเธอไว้ บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานส่วนตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด คำพูดเยือกเย็นที่ทิ้งไว้เมื่อครู่ยังคงก้องกังวานในโสตประสาท *'เราคงต้องเปลี่ยนแผน... มาเคลียร์องค์รัชทายาทก่อนเป็นอันดับแรก'* "หึงเหรอคะ?" เซนเดอร์กระเซ้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจยั่วเย้า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น ชายหนุ่มผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลกคนนี้ กลับยอมถอดเขี้ยวเล็บลงเหลือไว้เพียงความแพรพราวเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ "หรือว่ากลัวฉันจะเผลอพลั้งมือเด็ดหัวว่าที่คู่หมั้นของเธอทิ้งเสียก่อนที่เขาจะได้ทันคุกเข่าขอขมาเธออย่างสมเกียรติ?" "ฉันแค่ไม่อยากเสียเวลาอันมีค่ากับผู้ชายไร้สมองที่เอาแต่เดินตามก้นสตรีหน้าโอนอ่อนผ่อนตามคนอื่นหรอกค่ะ" ลีลาน่าตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเชิดขึ้นอย่างถือดี "องค์รัชทายาทคาลIXนั่น... ถ้าเขาอยากจะเล่นเกมการเมืองน้ำเน่า ปล่อยให้เขาเล่นไปคนเดียวเถอะค่ะ สิ่งเดียวในตอนนี้ที่ฉันสนใจ ไม่ใช่ใบหน้าบึ้งตึงของเขา แต่คือ 'เกสรหิมะดารา' ที่กำลังจะร่วงหล่นต่างหากล่ะคะ" เซนเดอร์ผละตัวออกช้าๆ อย่างเสียดาย เขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังจัดปกเสื้อให้เข้าที่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง หลงใหล และนับถือในความเด็ดเดี่ยวของเธอ "เกสรหิมะดารา... วัตถุดิบในตำนานที่เติบโตเฉพาะบนยอดเขาแห่งความตายที่ถูกปกคลุมด้วยอาคมเวทมนตร์โบราณเนี่ยนะคะ?" เซนเดอร์เลิกคิ้วสูง น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "นั่นมันเขตหวงห้ามระดับเจ็ด ต่อให้เป็นนักเวทระดับสูงยังต้องคิดแล้วคิดอีกก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป ลีลาน่า... คุณกำลังเล่นกับความตาย" "ความตายเหรอคะ?" ลีลาน่าหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งอย่างน่ารัก "ตั้งแต่ฉันถูกถอนหมั้นและถูกขับไล่ออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใย ฉันก็ตายไปครั้งหนึ่งแล้วค่ะ เซนเดอร์... และการฟื้นคืนชีพครั้งนี้ ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่กลับมาเพื่อสร้าง 'อาณาจักรของหวาน' ที่จะทำให้คนพวกนั้นต้องเงยหน้ามองฉันจนคอตั้งบ่าต่างหากล่ะคะ" เธอยื่นมือเรียวบางไปหยิบแผนที่เก่าแก่แผ่นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ กางมันออกด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังจุดสีแดงที่ถูกวงไว้บนเทือกเขาสูงชันที่มีหมอกหนาทึบปกคลุม "สูตรลับของเค้ก 'มิลเฟยแห่งดาราพเนจร' ที่ฉันกำลังจะทำเพื่อประมูลแข่งในงานเทศกาลฤดูหนาวสัปดาห์หน้า ขาดวัตถุดิบชิ้นนี้ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ และไม่ว่าใครหน้าไหน หรือแม้แต่เวทมนตร์โบราณที่สาปแช่งหุบเขานั้นไว้ ก็ไม่มีทางหยุดยั้งเตาอบของฉันได้หรอกนะคะ" เซนเดอร์มองรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นบนใบหน้าของเธอแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวนาน เขาพ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นและประกายตาคู่นั้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว และครั้งนี้... ก็คงไม่ต่างกัน "ให้ตายเถอะ... คุณนี่มันผู้หญิงที่อันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอมาเลยจริงๆ" เซนเดอร์พึมพำด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่แววตาของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในชั่วพริบตา "ในเมื่อคุณยืนยันจะไป 'หุบเขาเวทมนตร์' ด้วยตัวเอง... งั้นผมคงต้องขออนุญาตทำหน้าที่เป็น 'คนขับรถม้า' ส่วนตัวที่ปลอดภัยที่สุดในอาณาจักรนี้ให้คุณแล้วล่ะค่ะ" "ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าจ้างนะคะ เพราะฉันจะจ่ายให้คุณด้วย 'มาการองรสกุหลาบป่า' สูตรพิเศษที่ไม่มีขายที่ไหนในโลก ทั้งหมด หนึ่งโหลเต็มๆ เลยค่ะ" ลีลาน่าหันมาขยิบตาให้เขาอย่างขี้เล่น รอยยิ้มซุกซนนั้นทำเอาหัวใจของเจ้าพ่อสมาคมการค้าเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง การเดินทางสู่หุบเขาเวทมนตร์เริ่มต้นขึ้นในยามบ่าย รถม้าหรูหราประดับตราสัญลักษณ์ประจำสมาคมการค้าวิ่งทะยานผ่านประตูเมืองหลวงออกไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศสองข้างทางเปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่องที่คุ้นเคยกลายเป็นผืนป่าทึบและเทือกเขาสูงชันที่ถูกโอบล้อมด้วยสายหมอกสีขาวโพลน อุณห็ภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ลีลาน่านั่งกอดอกพิงเบาะกำมะหยี่สีแดงเข้ม สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าที่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในเขตอาคมอันตราย ความเงียบงันโรยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เซนเดอร์ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น "คุณแน่ใจเหรอคะ ว่าข่าวลือเรื่อง 'ผู้พิทักษ์แห่งหุบเขา' เป็นแค่เรื่องแต่ง?" เซนเดอร์ถาม พลางรินชาร้อนจากกาน้ำชาเงินส่งให้เธอ "นักเวทหลายคนที่เข้าไปในเขตนั้น ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอย่างครบสามสิบสองเลยสักคน บางคนบอกว่าพวกเขาถูกกลืนกินโดยวิญญาณแค้น บางคนก็บอกว่า..." "บางคนก็บอกว่าพวกเขาแค่หลงทางในเขาวงกตเวทมนตร์และหวาดกลัวจนหนีกลับไปเองต่างหากล่ะคะ" ลีลาน่ารับถ้วยชามาจิบเบาๆ รสชาติละมุนของชากลบความหนาวเย็นภายนอกได้ชะงัก "ความกลัวมักสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาในหัวเสมอค่ะ เซนเดอร์ สิ่งที่เรียกว่าคำสาป... ส่วนใหญ่ก็แค่วิธีการปกป้องสมบัติของพวกตระกูลโบราณที่หวงก้างเท่านั้นแหละค่ะ" รถม้าสะเทือนกึกกักเมื่อมันเริ่มไต่ขึ้นสู่ทางลาดชันของหุบเขาเวทมนตร์ ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากกระแสมานาก็พุ่งเข้าปะทะกับตัวรถม้าจนไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ด แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบไหวและดับลงทันที ความมืดเข้าปกคลุมห้องโดยสารในชั่วพริบตา เซนเดอร์ขยับตัวเข้ามาประชิดตัวลีลาน่าโดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งโอบเอวบางไว้แน่นเพื่อป้องกันแรงกระแทกจากภายนอก หน้ากากความสุขุมเยือกเย็นถูกถอดออก เหลือเพียงความระแวดระวังขั้นสุด "ดูท่าทาง... เราจะไม่ได้ต้อนรับด้วยชาอุ่นๆ เหมือนที่คิดไว้แล้วล่ะค่ะ" เซนเดอร์กระซิบชิดริมหูเธอ เสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาขวางทาง ลีลาน่าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่ปะปนมากับกลิ่นดินและละอองหิมะเตะจมูก ประสาทสัมผัสของเธอบอกชัดเจนว่า 'เกสรหิมะดารา' อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้แล้ว แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ก้าวลงจากรถม้าเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งกีดขวางเบื้องหน้า เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าขนลุกก็ดังสนั่นมาจากในหมอกหนาทึบ พร้อมกับเงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรพิทักษ์หุบเขาที่พุ่งทะยานทะลุกำแพงหมอกเข้ามาประชิดตัวรถม้าในเสี้ยววินาที! และก่อนที่กรงเล็บอันแหลมคมจะตะปบทะลุกระจกเข้ามาถึงตัวเธอ ร่างสูงของเซนเดอร์ก็ชักดาบเคลือบเวทมนตร์สีดำสนิทออกมาจากฝักด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ— ...ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ แต่อลังการก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังเงาของสัตว์อสูรตัวนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาโผล่ ณ ดินแดนรกร้างแห่งนี้! "ช่างเป็นการเดินทางที่น่าสนุกเสียจริงนะ... น้องสาวผู้ไร้ยางอายของฉัน" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยส่งกำลังใจให้อาณาจักรของหวานเติบโตมาจนถึงตอนนี้นะคะ! ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดเพราะศึกสายเลือดครั้งนี้กำลังจะเดือดระอุแบบพริกสเม็ดค่ะ! 💖 — ม่านหมอกโรแมนซ์