การล่มสลายของตระกูลผู้ทรยศ

กลิ่นอายของโกโก้ป่าพรีเมียมคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นอายความพินาศสันตะโร ลอยคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในห้องโถงจัดประมูลชั้นนอกของสมาคมการค้าหลวง ทว่าบรรยากาศในเวลานี้กลับหนתาวเหน็บเสียยิ่งกว่าหิมะโปรยปรายในฤดูเหมันต์ เสียงกระดาษรายงานยอดขาดทุนจำนวนมหาศาลถูกโยนลงกระแทกพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น สะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องจนบรรดาแขกเหรื่อผู้ดีตีนแดงทั้งหลายต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ทำไมวัตถุดิบ 'ฟรอสต์วานิลลา' ล็อตสุดท้ายของอาณาจักร ถึงถูกกวาดซื้อเกลี้ยงไปจนหมดหน้าตักในเวลาเพียงไม่ถึงสามนาที! ใครหน้าไหนมันกล้าอาจหาญแย่งชิงโควตาของตระกูลดยุกเบอร์นาร์ด!" เสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดและตื่นตระหนกดังลั่นมาจาก 'เคาน์เตอร์เบอร์นาร์ด' อดีตตระกูลเดิมของลีลาน่า ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดนาง บัดนี้บิดเบี้ยวแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองหน้าจอแสดงผลการประมูลด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ในมือของเขาคือเอกสารสัญญาซื้อขายมูลค่าหลายล้านเหรียญทอง ที่เวลานี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า เพราะไม่มีวัตถุดิบหลักในการผลิตขนมหวานส่งมอบให้แก่ราชสำนักตามกำหนด เส้นตายในอีกสามวันข้างหน้าคือประตูนรกที่กำลังอ้าแขนรอรับตระกูลของเขาให้ดิ่งลงเหวลึก ลีลาน่ายืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนแกะสลักอย่างใจเย็น ริมฝีปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกไม้พิษที่กำลังแย้มกลีบรับแสงอรุณ แต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความปรานีใดๆ สิ้นเชิง ชุดกระโปรงยาวสีครามเข้มปักดิ้นเงินระยิบระยับขับเน้นให้ร่างระหงดูสง่างามและทรงอำนาจยิ่งขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลประกายทองยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและต่างหูเพชรระย้าที่ส่องประกายล้อกับแสงไฟ นางกวาดสายตามองความพินาศตรงหน้าด้วยความรู้สึกสะใจอย่างเงียบงัน... *นี่คือผลลัพธ์ของการเนรเทศนางออกไปอย่างไม่ใยดีเมื่อหลายเดือนก่อน* "เรียนท่านดยุกเบอร์นาร์ด..." เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตื่นตระหนก เจ้าหน้าที่อาวุโสของสมาคมการค้าก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มต้อนรับแบบที่เคยปฏิบัติเช่นทุกวัน "ทางสมาคมต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่สิทธิ์ในการครอบครอง 'กุญแจแห่งความมืด' และสิทธิ์ขาดเหนือวัตถุดิบทั้งหมดในเครือข่าย ถูกโอนย้ายไปยังผู้ถือครองสูงสุดรายใหม่เรียบร้อยแล้ว และตามกฎหมายการค้าของอาณาจักร ตระกูลของท่านไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องวัตถุดิบเหล่านั้นอีกต่อไป" "เจ้าว่ายังไงนะ!" ดyุกเบอร์นาร์ดพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อเจ้าหน้าที่ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าของ 'เซนเดอร์' ที่ก้าวเท้าออกมาบังหน้าเจ้าหน้าที่สมาคมเอาไว้พอดี ดวงตาสีรัตติกาลคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของลีลาน่าด้วยความเหยียดหยัน รังสีความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขาจนบรรดาผู้อาวุโสรอบข้างถึงกับต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "ระวังคำพูดและกิริยาของท่านด้วยครับ ท่านดยุก" เซนเดอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่น่าเกรงขามถึงขีดสุด "การกระทำเมื่อครู่เข้าข่ายคุกคามเจ้าหน้าที่สมาคมการค้าหลวง มีโทษปรับสูงสุดและอาจทำให้ตระกูลของท่านถูกถอดถอนออกจากสภาขุนนางทันที" ดวามเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เซนเดอร์ บุรุษลึกลับผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดการค้าผู้ซึ่งไม่เคยไว้หน้าใครหน้าไหน และที่สำคัญ... เขากำลังยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ปกป้องลีลาน่าอย่างเปิดเผยทุกฝีก้าว "ท่านเซนเดอร์! ท่านหมายความว่าอย่างไร ทำไมท่านถึงเข้าข้างนังเด็กอกตัญญูคนนี้!" ดยุกเบอร์นาร์ดหันมาแผדเสียงใส่ด้วยความเหลืออด ชี้หน้าบุตรสาวที่เขากล่าวขับไลไสส่งด้วยมือของตนเองเมื่อไม่นานมานี้ "นั่นมันลูกสาวสายเลือดเดียวกับข้า นางเป็นแค่ตัวกาลกิณีที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูล! ทำไมท่านถึงยอมเอาเงินมหาศาลมาสนับสนุนนาง!" ลีลาน่าค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกจากเงาเสา เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังสู่วาระสุดท้ายของตระกูลเบอร์นาร์ด นางหยุดยืนเคียงข้างเซนเดอร์ เงยหน้าขึ้นสบตาบิดาผู้ให้กำเนิดด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความโศกเศร้าหรือความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด "ลูกสาวสายเลือดเดียวกันอย่างนั้นหรือคะ...?" ลีลาน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในวันที่ท่านส่งคนมาขับไล่ฉันออกจากคฤหาสน์ ในวันที่พวกท่านริบทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งเสื้อผ้าติดตัว ในตอนนั้น... ท่านยังจำได้ไหมคะว่าเคยพูดว่าฉันเป็นอะไรกับตระกูลเบอร์นาร์ดบ้าง?" ดยุกเบอร์นาร์ดชะงักงัน ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ริมฝีปากสั่นระริกพูดไม่ออก "ท่านบอกว่าฉันเป็นแค่ 'ขยะ' ที่น่ารังเกียจ และตัดขาดจากตระกูลอย่างเป็นทางการผ่านประกาศราชสำนักแล้วไม่ใช่หรือคะ?" ลีลาน่าก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาผสมดอกไม้ป่าลอยเข้าจมูก ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ออก "เพราะฉะนั้น... กรุณาอย่าใช้คำว่า 'พ่อลูก' กับฉันอีกเลยค่ะ มันน่าสะอิดสะเอียนเกินไป" "แก... นังตัวดี!" พี่ชายคนโตของลีลาน่าที่ยืนหลบอยู่มุมห้องทนดูไม่ไหว พุ่งทะยานเข้ามาหมายจะเงื้อมือตบหน้าน้องสาวด้วยความบันดาลโทสะ *หมับ!* ทว่า มือของเขากลับถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศด้วยมือหนาของเซนเดอร์ บีบแน่นจนกระดูกแทบแหลกคามือ เซนเดอร์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาสลัดมือทิ้งอย่างไม่ใยดีราวกับปัดฝุ่นรังเกียจ "อย่าใช้มือสกปรกของแกมาแตะต้องนาง" เซนเดอร์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "เพราะถ้าแกทำ... วินาทีต่อไป ตระกูลเบอร์นาร์ดจะไม่เหลือแม้กระทั่งแผ่นดินให้ซุกหัวนอน" ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์หลวงก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของราชองครักษ์ประจำพระองค์ที่ก้าวย่างเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือม้วนกระดาษตราประทับสีทองคำแท้ "พระราชโองการด่วนที่สุด!" เสียงประกาศก้องกังวานทำให้ทุกคนในห้องโถงต้องคุกเข่าลงโดยอัตโนมัติ ยกเว้นเพียงลีลาน่าและเซนเดอร์ที่ยังคงยืนตระหง่านเคียงคู่กัน "เนื่องด้วยตระกูลเบอร์นาร์ดมีความผิดฐานทุจริตต่อสัญญาการค้าหลวง และไม่สามารถส่งมอบวัตถุดิบตามกำหนดเวลาได้ ส่งผลให้เศรษฐกิจของอาณาจักรปั่นป่วนอย่างหนัก องค์ราชินีจึงมีพระราชโองการให้ 'ยึดทรัพย์สินทั้งหมด' ของตระกูลเบอร์นาร์ดเข้าท้องคลังหลวงทันที และถอดถอนบรรดาศักดิ์ทั้งหมดในตระกูลให้กลายเป็นสามัญชน!" *ตูม!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาลของทุกคนในตระกูลเบอร์นาร์ด ดยุกเบอร์นาร์ดเข่าทรุดลงกระแทกพื้น ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไร้สติ ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ทรัพย์สิน อำนาจ เกียรติยศที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน... มลายหาย ลีลาน่ามองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาราบเรียบ นางยกมือขึ้นจัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับเซนเดอร์ที่ส่งยิ้มอ่อนโยนและอบอุ่นมาให้ ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่... ร่างของ 'อดีตคู่หมั้น' ผู้ที่เคยมั่นใจนักหนาว่าจะทิ้งนางไปแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลขุนนางใหญ่ ผู้ที่ถือครอง 'กุญแจแห่งความมืด' ที่เคยใช้หักหลังนางในอดีต บัดนี้เขากำลังยืนตัวสั่นเทา ถือจดหมายแจ้งหนี้ก้อนโตที่เพิ่งถูกส่งมาถึงมือ... และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนซองจดหมายฉบับนั้น มีตราประทับรูปกุหลาบดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับของ... *องค์กรใต้ดินที่ลีลาน่าเพิ่งซื้อกิจการมาครอบครองเมื่อวานนี้เอง!* [ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 25 ของรี้ดเดอร์ทุกท่านนะคะ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!]