ระบบเริ่มทำงานผิดพลาด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของห้องใต้ดินสำนักงานนักสืบเอกชนไม่ได้จางหายไปไหน นับตั้งแต่เราพบเบาะแสชิ้นสุดท้ายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้กระดานผุพัง นิ้วมือของผมที่สวมถุงมือหนังสีดำกำลังคีบเศษกระดาษชิ้นจิ๋วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แสงไฟจากตะเกียงพกพาส่องกระทบเนื้อกระดาษไขที่ถูกความชื้นกัดเซาะจนตัวอักษรเลือนราง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบไม่ใช่ความยากของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังกัดกินเมืองนี้ หากแต่เป็นความผิดปกติบางอย่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ *ติ๊ด... ติ๊ด... แครก...* เสียงแจ้งเตือนของระบบ 'Digital Detective' ที่คุ้นเคยกลับสะดุดกึกราวกับฟันเฟืองของนาฬิกาโบราณที่ติดขัด ข้อมูลสถิติของคดีและเกจพลังงานของผมกระพริบไหวเป็นเส้นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีแดงสดที่ปกติไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนพุ่งทะยานขึ้นมาบังหน้าจอทึบตัน [Warning: Anomalous Data Stream Detected] [Error Code 404: Core Logic Subroutine Not Found] [System Overload... Attempting to bypass unknown firewall...] "เกิดอะไรขึ้นกับระบบกัน..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความเย็นเยียบไม่ได้มาจากอากาศรอบตัวอีกต่อไป แต่มันแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้าสู่สันหลัง ตรรกะและขั้นตอนการสืบสวนที่เคยร้อยเรียงอย่างเป็นระบบในหัวสมองพลانรวนเรราวกับถูกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์รบกวน "หยุดพยายามฝืนถอดรหัสด้วยวิธีเดิมๆ เถอะครับริน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง มิลิน อาจารย์สาวลึกลับผู้มีดวงตาสีเทาราวกับเถ้าถ่านก้าวออกมาจากเงาสลัว มือเรียวบางของเธอยังคงถือห่อกระดาษไขใส่เนื้อย่างแห้งที่เธอโปรดปราน เธอกัดมันเคี้ยวอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองหน้าจอระบบที่กำลังรั้นค้างด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานแรมปี "อาจารย์ครับ หน้าจอระบบของผม... มันกำลังปฏิเสธข้อมูลคดีที่ผมเพิ่งวิเคราะห์ไปเมื่อครู่ ทั้งที่หลักฐานรอยนิ้วมือบนกริชก็ตรงกับบันทึกอาชญากรในฐานข้อมูลของรัฐทุกประการ แต่มันกลับขึ้นสถานะ 'ข้อมูลเป็นโมฆะ'..." ผมหันไปสบตากับเธอ ความกังวลฉายชัดผ่านแว่นตากรงนกที่สวมอยู่ ความมั่นใจในการไขคดีด้วยตรรกะอันคมกริบที่เคยสั่งสมมาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง มิลินกลืนอาหารคำสุดท้ายลงคอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงส่งเสียงเตือนแสบแก้วหู เธอไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง หากแต่ใช้ปลายเลิ็บเรียวยาวแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น รอยแยกสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ ราวกับรอยปริร้าวบนกระจกแก้วที่รองรับแรงดันน้ำมหาศาล "ระบบไม่ได้ทำงานผิดพลาดหรอกครับริน..." เสียงของเธอดังแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "แต่มีใครบางคน... หรือบางสิ่งกำลังพยายามเขียน 'กฎใหม่' ทับลงบนความเป็นจริงที่เรากำลังเผชิญอยู่ต่างหาก" คำพูดของอาจารย์สาวทำให้ลมหายใจของผมสะดุด กฎใหม่? หมายความว่าอย่างไรกัน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ระบบนี้คือเครื่องมือชิ้นเอกที่นำพาผมรอดชีวิตจากคดีอันตรายและช่วยเยียวยาบาดแผลในจิตใจจากการสูญเสียครอบครัว แต่วินาทีนี้ รากฐานทั้งหมดที่ผมยึดเหนี่ยวกลับกำลังถูกกัดกร่อนจากภายใน ผมสูดลมหายใจเข้าลึก, พยายามตั้งสติแล้ววิเคราะห์สถานการณ์ตามหลักตรรกะ แม้ระบบจะรวนเร แต่สัญชาตญาณนักสืบของผมไม่ได้พิการตามไปด้วย "ถ้ามันไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค... แสดงว่าหลักฐานชิ้นนี้ที่เราถืออยู่ หรือคดีฆาตกรรมในคฤหาสน์ตระกูลวอนส์เมื่อคืนก่อน มีความลับบางอย่างที่เราถูกบังคับให้มองไม่เห็นตั้งแต่แรกเริ่ม" มิลินเหลือบมองผมแวบหนึ่ง มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง แววตาคู่นั้นทอประกายความชื่นชมผสมผสานกับความกังวลลึกซึ้ง "สมกับที่เป็นลูกศิษย์ของผมครับ... มองทะลุเปลือกนอกและเห็นรอยร้าวของความจริงได้รวดเร็วกว่าที่คิด" ทว่า ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเตือนของระบบที่เคยติดขัดก็พลันเงียบกริบลงอย่างฉับพลัน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางขึ้นห้องใต้ดิน เสียงเหล็กกระทบพื้นหินก้องกังวานใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับกลิ่นอายอันตรายที่คุ้นเคย—กลิ่นอายของหน่วยล่าสังหารแห่งองค์กรเงาที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน รอยแยกบนหน้าจอระบบที่ดับไปเมื่อครู่ พลันสว่างวาบขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาที่สลักลอยเด่นอยู่กลางอากาศ... [System Alert: New Hostile Entity Detected - SSS-Rank Target Approaching] [Warning: The Observer Has Found You. There is No Escape.] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย