เบื้องหลังองค์กรจัดฉาก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำยาฟอกขาวเข้มข้น ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของท่อระบายน้ำใต้ดิน มันไม่ใช่กลิ่นที่คนทั่วไปจะมีโอกาสได้ดมใกล้ชิด แต่มันคือกลิ่นเอกลักษณ์ของการ "ล้างกระดาน" รินก้มตัวลงต่ำ แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมสะท้อนแสงไฟฉายวับวับแวมแวมกระทบกับคราบสีน้ำตาลเข้มบนพื้นคอนกรีต ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวยื่นออกไปสัมผัสรอยขูดขีดที่ถูกจงใจลบเลือนด้วยกรดเคมีอย่างประณีต ร่องรอยแบบนี้ไม่ได้ทำโดยฆาตกรมือสมัครเล่นที่ลนลาน แต่มันคืองานฝีมือของมืออาชีพ ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญการเช็ดถูประวัติศาสตร์ให้สะอาดเอี่ยมจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นละอองดีเอ็นเอ "ร่องรอยการกวาดล้างสมบูรณ์แบบเกินไปครับ อาจารย์มิลิน" รินพึมพำเสียงเบา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินร้างแห่งนี้ "ไม่มีรอยนิ้วเท้า ไม่มีเส้นผม ไม่มีแม้กระทั่งเศษใยผ้า... ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีใครย่างกรายเข้ามาเลย" เงาสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มขยับไหวเล็กน้อย มิลินยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาสีนิลคู่สวยกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความเฉยชา ทว่าจมูกเรียวเล็กของเธอกลับกระดุกขึ้นน้อยๆ ราวกับกำลังดมกลิ่นบางอย่างที่คนธรรมดาไม่มีทางสัมผัสได้ "ไม่ใช่แค่ความสะอาดหรอกนะริน" เสียงหวานทุบทำความเงียบขึ้นมา "กลิ่นอายพลังงานความตาย... มันถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ต่างจากคดีปกติที่มักจะหลงเหลือพลังงานตกค้างของจิตวิญญาณอาฆาต... ที่นี่สะอาดเกลี้ยงจนน่ากลัว เหมือนมีใครจงใจ 'กิน' หลักฐานพวกนั้นเข้าไป เพื่อไม่ให้ระบบของเธอตรวจสอบเจอ" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นตรงหน้าของรินทันทีโดยไม่ต้องออกคำสั่ง [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานแปลกปลอมระดับสูง] [สถานะระบบ: กำลังวิเคราะห์ร่องรอยการลบข้อมูลเชิงโครงสร้าง...] [คำเตือน! โครงสร้างร่องรอยนี้มีความถี่ตรงกับฐานข้อมูลลับที่อยู่นอกเหนือเขตอำนาจของสำนักงานตำรวจ] รินขมวดคิ้วแน่น สันนิษฐานในหัวเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบ 'Digital Detective' ของเขามีความสามารถในการสืบหาความจริงผ่านร่องรอยดิจิทัลและพลังงานตกค้าง แต่ครั้งนี้มันกลับแสดงผลเป็นหน้าจอสีแดงกึ่งโปร่งแสง พร้อมเสียงเตือนความปลอดภัยที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าสิ่งที่พวกเขาเจอในวันนี้ ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็นเงาขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเมืองนี้ ครืน... เสียงเครื่องจักรกลหนักบางอย่างดังขึ้นมาจากเบื้องบน สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมา มิลินหรี่ตาลงคมกริบ มือเรียวขยับเข้าหาชายเสื้อโค้ทโดยสัญชาตญาณ "มีคนกำลังปิดล้อมทางออก..." รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนจะสะดุดตากับรอยสัญลักษณ์จางๆ ที่ถูกสลักไว้ใต้ท่อระบายน้ำ มันเป็นรูปวงกลมซ้อนทับด้วยรูปดวงตาที่ไม่มีรูม่านตา—สัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีปริศนาเมื่อสามปีก่อน คดีที่ตำรวจปิดตายเพราะหาหลักฐานไม่ได้... คดีที่พรากครอบครัวของเขาไป มือของรินกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความโกรธแค้นและความกลัวตีรวนกันอยู่ในอก แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักสืบ เขากลับสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วบังคับให้สมองเย็นลงอย่างรวดเร็ว ตรรกะและเหตุผลเข้าควบคุมสถานการณ์ "อาจารย์ครับ ดูเหมือนว่าเราไม่ได้มา 'สืบสวน' แต่เรากำลัง 'ถูกต้อน' ให้เข้ามาในกรงต่างหาก" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายความมุ่งมั่น "แล้วนายจะเอายังไงล่ะ เจ้าลูกศิษย์ตัวน้อย" มิลินเหลือบมองเขาเล็กน้อย มุมปากหยิกลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก "จะวิ่งหนีออกไปให้พวกมันล่า หรือจะรอให้พวกมันเข้ามาส่งอาหารถึงที่... อ้อ ฉันหมายถึง ส่งตัวมาให้เราเค้นความจริงนะ" รินหัวเราะในลำคอเบาๆ ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อระบบในหัวส่งเสียงแจ้งเตือนครั้งใหม่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม [ติ๊ง! ปลดล็อกภารกิจเสริมระดับ SSS: "เงาแห่งองค์กรผู้กวาดล้าง (The Cleaners)"] [เงื่อนไข: เปิดโปงตัวตนที่แท้จริงขององค์กรล้างหลักฐานภายใน 48 ชั่วโมง] [รางวัล: อัปเกรดทักษะ 'เนตรนักสืบสหัสวรรษ' สู่ขั้นสูงสุด และปลดล็อกความทรงจำที่หายไปของโฮสต์] รินก้าวเท้าไปข้างหนึ่ง ยื่นมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกดรับภารกิจ ขณะที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูเหล็กหนาเบื้องหน้าทีละน้อย ทีละน้อย... ในวินาทีที่บานประตูเหล็กกำลังจะถูกระเบิดออกด้วยแรงดันไฮดรอลิก รินก็หันมาสบตากับอาจารย์สาวผู้มีรอยยิ้มลึกลับประดับอยู่บนใบหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอดผ่านริมฝีปากของเขา "เรามาเริ่มเกมล่าล้างบางกันเถอะครับ..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย