อัปเลเวลทักษะการสืบสวนเชิงจิตวิทยา

"ถ้าคุณยังไม่เลิกสั่นขาแบบนั้น ผมเกรงว่าเราคงไม่ได้ข้อสรุปในวันนี้หรอกครับ" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าเฉียบคมพอที่จะทำให้ชายวัยกลางคนตรงหน้าหยุดกึกทันที ใบหน้าที่เคยฉาบไปด้วยเหงื่อเย็นชืดซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เขาสบตาผมเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบนสายตาหลบไปทางมุมห้องที่มืดสลัว มิลินที่นั่งอยู่ข้างกายผมไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยที่มักจะดูเลื่อนลอยราวกับคนอดนอนจับจ้องไปที่เอกสารในมือ ทว่ามืออีกข้างของเธอกลับบรรจงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ... ราวกับจังหวะหัวใจของคนที่กำลังตกอยู่ในภาวะจำยอม "ริน... อย่ากดดันเขามากไป" มิลินเปรยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง "เขากำลังกลัว แต่สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่ความผิดของตัวเอง... แต่เป็น 'เงา' ที่ตามหลังเขามาต่างหาก" ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น หน้าต่างโปร่งใสของระบบ 'Digital Detective' ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะทางจิตวิทยาที่ไม่เสถียรของเป้าหมาย] [ทักษะ: 'เนตรวิเคราะห์จิต' เปิดใช้งาน] [คำแนะนำ: สังเกตการขยายตัวของรูม่านตาและจังหวะการหายใจที่ผิดปกติเพื่อทำความเข้าใจแรงจูงใจที่ถูกปิดบัง] ผมหรี่ตาลง โฟกัสไปที่ชายตรงหน้า จิตใต้สำนึกของผมทำงานร่วมกับระบบ ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมอง ไม่ใช่แค่การอ่านสีหน้า แต่เป็นการถอดรหัส 'ภาษากาย' ที่มนุษย์ทั่วไปมักมองข้าม ชายคนนี้ไม่ได้แค่โกหก เขากำลังพยายามปกป้องใครบางคนด้วยชีวิต "คุณกลัวใครครับ?" ผมถามซ้ำ จังหวะนี้ผมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อปิดกั้นพื้นที่ส่วนตัวของเขาให้เหลือน้อยที่สุด ชายคนนั้นสะดุ้งสุดตัว เขาเม้มปากแน่นจนเห็นรอยขาว สองมือที่วางอยู่บนตักเริ่มกำกันแน่นจนสั่นเทา "ผม... ผมบอกไม่ได้ ถ้าผมพูดออกไป ลูกสาวผม..." "ลูกสาวของคุณปลอดภัยครับ" ผมสวนกลับทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาพูดจบ "ระบบยืนยันตำแหน่งของเธอแล้วว่าอยู่ในที่ปลอดภัยในห้องนิรภัยของเขตการศึกษา แต่ที่ผมอยากรู้ คือคุณไปเอา 'กุญแจ' ดอกนั้นมาจากไหน... กุญแจที่เปื้อนคราบสารเคมีซึ่งหาได้เฉพาะในห้องทดลองลับของอาจารย์มิลินเท่านั้น" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน มิลินชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร สายตาคู่คมกริบของเธอกวาดมองไปที่ชายคนนั้นอย่างพิจารณา และในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเธอ... ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความสับสน "ริน... หยุด" มิลินสั่งเสียงเฉียบ "ทำไมครับ? ผมกำลังจะได้คำตอบอยู่แล้ว ทักษะการอ่านใจของผมบอกว่าเขากำลังจะพูดความจริง!" ผมโต้กลับ ผมรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย อะดรีนาลีนสูบฉีดจนผมแทบควบคุมความต้องการที่จะเปิดโปงความจริงไม่ได้ "เพราะสิ่งที่นายกำลังอ่านอยู่ไม่ใช่ใจของเขา แต่มันคือ 'กับดัก' ที่ถูกฝังไว้ในจิตใต้สำนึกต่างหาก!" สิ้นคำของมิลิน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็แผดดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับการที่ชายตรงหน้าเริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและไร้ซึ่งความหวาดกลัวอีกต่อไป ดวงตาของชายคนนั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สีดำของรูม่านตาขยายจนเต็มเบ้า มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ที่กำลังหวาดกลัว แต่เป็นดวงตาของ 'บางอย่าง' ที่กำลังเฝ้ามองเราผ่านเลนส์ของระบบที่ผมเชื่อใจ [แจ้งเตือนวิกฤต: ตรวจพบรหัสคำสั่งแทรกซึมระดับ SSS] [คำเตือน: บัญชีผู้ใช้งานของคุณกำลังถูกเชื่อมโยงเข้ากับฐานข้อมูลต้องห้ามของหน่วยสืบสวนนิรนาม] เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วแตะที่ขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นโทนเดียวกับเสียงของระบบคอมพิวเตอร์ที่ผมคุ้นเคย "ขอบใจที่เปิดประตูให้นะ ริน... การอัปเลเวลครั้งนี้ นายไม่ได้ก้าวเข้าสู่การเป็นนักสืบที่เก่งขึ้นหรอก" เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เรียงตัวผิดปกติ "นายกำลังก้าวเข้าสู่กรงขังที่พวกเราเตรียมไว้ให้ตะหาก" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบตรงหน้าผมก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ข้อความสีเลือดปรากฏขึ้นตรงกลางสายตา [สถานะ: ผู้ถูกล่า] [ภารกิจหลักอัปเดต: เอาชีวิตรอดจาก 'ตัวตน' ที่คุณเพิ่งเรียกออกมา] เสียงประตูด้านหลังปิดล็อกด้วยกลไกไฟฟ้าที่ผมไม่รู้จัก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มสั่นไหวไปทั่วฐานบัญชาการ มิลินลุกขึ้นยืน มือของเธอเริ่มส่องประกายสีม่วงจางๆ แต่นั่นไม่ใช่เพื่อการต่อสู้... มันคือการเตรียมพร้อมที่จะสูญเสียการควบคุม เขามองมาที่ผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ยินดีด้วยครับนักสืบ... เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นในระดับที่สมน้ำสมเนื้อกับคุณเสียที" แล้วร่างของชายตรงหน้าก็สลายกลายเป็นละอองสีเทา ทิ้งไว้เพียงกุญแจดอกนั้นที่ตกลงบนพื้นและส่งเสียงกังวานดั่งระฆังเตือนภัยที่กำลังจะเริ่มขึ้น... ในวินาทีนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายร้อยคนกำลังมุ่งตรงมาที่ประตูห้องนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย