จุดแตกหักของอาจารย์และลูกศิษย์

เสียงกระดาษรายงานคดีที่ถูกฉีกขาดออกเป็นสองท่อนในห้องทำงานสลัวราง ดังบาดแก้วหูจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา รินยืนนิ่งอยู่เบื้องโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเศษกระดาษที่ร่วงหล่นลงบนพื้นทีละชิ้น ชิ้นส่วนเหล่านั้นไม่ใช่เอกสารธรรมดา แต่มันคือแฟ้มประวัติลับสุดยอดที่ระบบ 'Digital Detective' ของเขาเพิ่งขุดคุ้ยขึ้นมาจากฐานข้อมูลลับใต้ดินของกรมตำรวจ เมื่อช่วงดึกที่ผ่านมา ข้อมูลที่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของอาจารย์สาวผู้เป็นทั้งผู้มีพระคุณและสหายร่วมรบ "คุณรู้ตัวไหมครับว่ากำลังทำอะไรอยู่" น้ำเสียงของรินราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมสติไม่ให้ตื่นตระหนกกับความจริงตรงหน้า มิลินไม่ได้ขยับเขยื้อนจากเก้าอี้เบาะหนังสีเข้ม เธอไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด แม้ว่าในมือจะยังถือถ้วยชาอุ่นๆ ที่ไอร้อนเริ่มจางหาย ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับเขา นิ่งสนิท ปราศจากแววตาตื่นตระหนกหรือความรู้สึกผิดใดๆ ราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่ง วันนี้จะต้องมาถึง "ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไร ริน" เสียงหวานทุ้มเอื้อnเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่มันกลับหนักอึ้งในความรู้สึก "และฉันก็คิดไว้แล้วว่านายฉลาดพอที่จะไม่ขุดคุ้ยเรื่องเน่าเฟะในอดีตของฉันขึ้นมาอีก... ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินความอยากรู้อยากเห็นของนักสืบฝึกหัดต่ำไปหน่อยสินะ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องเน่าเฟะนะครับ!" รินเผลอยกเสียงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสมาธิกลับมา "ข้อมูลในระบบบอกชัดเจนว่า คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เมืองหลวง... ผู้ต้องหาตัวจริงไม่ใช่ใครอื่น แต่คือคุณ! บุคคลที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ระเบิดตึกสภาวะอากาศ แต่วันนี้คุณกลับมาใช้ชีวิตอยู่เบื้องหลังในฐานะผู้เชี่ยวชาญ คอยชี้แนะผม ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยอย่างนั้นเหรอครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง มิลินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระทบกับจานรองเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างเพรียวระหงก้าวเข้ามาใกล้รินทีละก้าว กลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนรินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ซึ่งเป็นผลมาจากพลังพิเศษที่เธอพยายามกดขี่เอาไว้ไม่ให้มันตื่นขึ้นมาอาละวาด "เด็กน้อย... นายคิดว่าโลกใบนี้มันขาวสะอาดขนาดนั้นเลยหรือไง" มิลินหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ สายตาสีอำพันจ้องลึกลงไปในดวงตาของริน "นายมีระบบนำทาง มีตรรกะที่สมบูรณ์แบบ มีทฤษฎีที่สวยงามคอยค้ำจุน แต่นายไม่เคยสัมผัสกับ 'ความหิวโหย' ที่แท้จริง นายไม่เคยรู้เลยว่าการต้องสูญเสียตัวตนไปทีละนิดเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดมันเป็นอย่างไร" "แต่การฆ่าคน... มันไม่ใช่ทางรอดนะครับอาจารย์!" รินสวนกลับทันควัน แววตาคมกริบสะท้อนความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "คุณสอนผมให้มองหาร่องรอยความจริง สอนให้ผมเคารพในชีวิตของผู้บริสุทธิ์ แต่สุดท้ายแล้ว คนที่ผมต้องสืบสวนและเปิดโปง... กลับกลายเป็นอาจารย์ของผมเองอย่างนั้นเหรอ?" ริมฝีปากบางของมิลินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความสดใส เจือปนด้วยความเย้ยหยันทั้งต่อตนเองและโชคชะตา "ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจนายสิ ถ้านายคิดว่าความยุติธรรมของนายมันยิ่งใหญ่และถูกต้องนัก ก็ลองจับกุมฉันดูสิ... ริน นายคิดว่าโซ่ตรวนของตำรวจหรือระบบงี่เง่าของนาย จะกักขังฉันไว้ได้จริงๆ งั้นเหรอ?" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนถึงขีดสุด รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความลังเลและความเจ็บปวดตีรวนอยู่ในอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเส้นทางของการเป็นนักสืบจะต้องมาบรรจบกับบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต นั่นคือการเลือกระหว่างความถูกต้องกับความผูกพัน ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของรินอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างดุดัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความเสี่ยงระดับวิกฤต!] [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: ตัดสินใจครั้งสำคัญระหว่าง 'ผู้พิทักษ์ความยุติธรรม' หรือ 'ผู้ร่วมสมคบคิด' — เงื่อนไขเวลา: 60 วินาที] [คำเตือน: หากท่านเลือกดำเนินการจับกุมเป้าหมาย (มิลิน) พลังด้านมืดของเป้าหมายจะตื่นตัวสมบูรณ์แบบ และนำไปสู่การปลดล็อก 'บอสลับ' นอกเหนือการควบคุมของระบบ!] รินเบิกตากว้างเมื่อมองตัวเลขถอยหลังที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็วบนหน้าจอ ขณะเดียวกัน มิลินก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างของเธอเริ่มมีละอองพลังงานสีดำจางๆ แผ่ออกมาสะท้อนกับแสงไฟในห้อง จนทำให้เงาของเธอบนผนังบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากเดิม "เลือกเอาสิ ริน..." มิลินเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในความมืด "ว่านายจะเลือกเดินหน้าต่อในฐานะนักสืบผู้ไร้หัวใจ หรือจะหยุดมือแล้วปล่อยให้ความลับนี้กลفنกลืนนายไปพร้อมกับฉัน" [ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดอันตรายในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ]