ความจริงที่ถูกกระชากหน้ากาก

"กริ๊ง... แกร็ก" เสียงเข็มวินาทีบนนาฬิกาพกโบราณสเตนเลสสตีลดังแข่งกับเสียงหอบหายใจโรยรินในห้องใต้ดินที่อับชื้น กลิ่นอายของความตายและกระดาษเก่าๆ คลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนแสบขัด รินขยับกรอบแว่นสายตาที่เคลือบสารป้องกันแสงสะท้อนให้เข้าที่ นิ้วเรียวยาวของเขาจับด้ามปากกาหมึกซึมแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นกำลังจ้องมองรอยคราบน้ำมันเครื่องและเศษขี้เถ้าของกระดาษชำระที่เพิ่งถูกเผาทำลายไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เบื้องหน้าของเขาคือเงาสลัวของชายในชุดสูทสีดำสนิท ผู้ซึ่งยืนหันหลังให้อย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขามานานแสนนาน "คุณคำนวณเวลาพลาดไปสามวินาทีนะครับ ริน... หรือควรจะเรียกว่า 'ผู้สืบทอดที่น่าสงสาร' ดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ดังขึ้นจากชายคนนั้น แต่รินกลับจำโทนเสียงนี้ได้แม่นยำ มันคือเสียงเดียวกับที่สั่งการผ่านปลายสายโทรศัพท์นิรนามในคืนวันที่ครอบครัวของเขาต้องประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก ระบบ *Digital Detective* ในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเป็นจังหวะ สีหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ตรรกะในหัวกำลังทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัว [ ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคามสูงสุด : ผู้บงการโครงข่ายอาชญากรรมเงา ] [ สถานะปัจจุบัน: เปิดเผยตัวตน ] [ คำเตือน: พลังงานรอบตัวมีความผันผวนสูง โปรดระมัดระวังการโจมตีทางจิตวิทยา ] รินไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกไปในทันที เขารู้ดีว่าการต่อสู้ในระดับนี้ไม่ได้วัดกันที่กำลังกาย แต่เป็นการดวลกันด้วยหลักฐานและข้อเท็จจริงที่ไร้ซึ่งช่องโหว่ ในขณะเดียวกัน มิลิน อาจารย์สาวลึกลับที่ยืนเคียงข้างเขาก็ขยับตัวอย่างแผ่วเบา ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทตัวยาวก้าวออกมารวมกลุ่มกับเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ออกมาจากตัวเธอ ดวงตากลมโตสีนิลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหิวโหยที่ถูกกระตุ้นจากอะดรีนาลีนในบรรยากาศ "ริน... น้ำตาลในเลือดฉันต่ำเกินกว่าจะมาฟังคนสติฟั่นเฟือนพูดจาพร่ำเพรื่อแล้วนะ" มิลินกระซิบเสียงเบา ดวงตาจับจ้องไปยังกระเป๋าเอกสารหนังแท้ในมือของชายลึกลับ "ถ้าเขาไม่ยอมคายความจริง... ฉันขออนุญาต 'กิน' หลักฐานพวกนั้นให้หมดเลยได้ไหม?" รินอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ ให้กับความตรงไปตรงมาของอาจารย์สาว แม้ในสถานการณ์ที่หน้าสิ่วหน้าขวาน เธอก็ยังคงเอกลักษณ์ความหิวโหยอันเป็นเอกพจน์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น เขายกมือขึ้นห้ามเธอเบาๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "เก็บความหิวของคุณไว้ก่อนเถอะครับอาจารย์... คนๆ นี้ยังให้ของอร่อยกับเราไม่ได้จนกว่าเขาจะยอมรับสารภาพว่า 'ทำไม' ถึงต้องทำลายทุกอย่างที่เป็นของผม" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความนิ่งสงบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมปลาบ ชายในชุดสูทค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกปีกกว้าง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่กกหูลงมาถึงลำคอ "เก่งมาก... เติบโตขึ้นเยอะนี่ ริน เด็กน้อยที่เคยร้องไห้หาพ่อแม่ในคืนฝนตกวันนั้น บัดนี้กลายเป็นนักสืบผู้ถือครองระบบโบราณไปเสียแล้วสินะ" ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ "แต่เสียดาย... การรู้ความจริงไม่ได้ช่วยให้พวกนายรอดออกไปจากตึกร้างแห่งนี้ได้หรอก" "คุณคิดผิดแล้วครับ" รินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด "ตึกนี้ไม่ได้ถูกปิดตายเพื่อขังพวกเรา แต่... ถูกออกแบบมาเพื่อกักขัง 'คุณ' ต่างหาก" สิ้นคำพูดของริน เสียงระบบก็ดังขึ้นสนั่นหูพร้อมกับแสงสีฟ้าที่สาดส่องออกมาจากหน้าต่างบานเกล็ดรอบทิศทาง แสงไฟนีออนฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้นใต้ดิน เผยให้เห็นร่องรอยของสารเคมีเรืองแสงที่รินแอบโรยไว้ตลอดทางเดินตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในอาคารแห่งนี้ ชายในชุดสูทชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองตกเป็นเหยื่อของการวางแผนซ้อนแผนเสียแล้ว "หลักฐานการโอนเงิน บัญชีลับในต่างประเทศ และรายชื่อของเครือข่ายคอร์รัปชันทั้งหมด ถูกส่งตรงไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดและเครือข่ายสื่อมวลชนอิสระเรียบร้อยแล้วผ่านระบบดาวเทียมอัตโนมัติเมื่อสามนาทีที่แล้วครับ" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเป้าหมายทีละก้าวอย่างมั่นคง "การดิ้นรนของคุณในตอนนี้ จึงเป็นได้แค่การแสดงตลกฉากสุดท้ายเท่านั้นเอง" ชายผู้บงการกัดฟันกรอด มือข้างที่ถือกระเป๋าเอกสารสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น เขาเอื้อมมือไปหยิบรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อสูท หมายจะกดปุ่มทำลายล้างตัวเองและพยานหลักฐานทั้งหมดทิ้งเสีย แต่มิลินเร็วกว่า ร่างเพรียวบางพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ประกายแสงสีดำทมิฬวาบผ่านอากาศเพียงเสี้ยววินาที เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหู กระเป๋าเอกสารในมือของชายลึกลับถูกตัดขาดสะบั้นเป็นสองท่อน เศษกระดาษเอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อนไปทั่วห้องใต้ดินท่ามกลางแสงไฟสีแดงฉาน "บอกแล้วไง... ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาเล่นตุกติกเวลาที่ท้องกำลังว่าง" มิลินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ร่างของเธอยืนขวางทางหนีทีไล่ทั้งหมดไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ รินเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายผู้บงการที่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ เขาก้มลงมองผู้ชายที่เคยทำลายชีวิตวัยเด็กของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ความแค้นเคือง หลงเหลือเพียงความกระจ่างแจ้งในฐานะนักสืบผู้ไขปริศนาได้สำเร็จ "ทีนี้... ถึงเวลาที่คุณต้องตอบคำถามของผมแล้วครับ ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังคุณอีกทอดหนึ่ง?" รินเอ่ยถามพลางกดปลายปากกาหมึกซึมลงบนกระดาษบันทึกคำให้การ ชายผู้บงการเงยหน้าขึ้น หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องใต้ดิน ราวกับคนเสียสติ รอยแผลเป็นที่ลำคอเต้นตุบๆ ตามจังหวะการหายใจ ก่อนที่เขาจะกระซิบถ้อยคำอันน่าสะพรึงกลัวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แกคิดว่า... ฉันคือปลาตัวใหญ่ที่สุดอย่างนั้นเหรัอ ริน... แกยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า ใครคือคนที่ส่ง 'มัน' มาให้ฉันเลี้ยงดูตั้งแต่วันแรก..." ทันใดนั้นเอง หน้าจอระบบ *Digital Detective* ที่ลอยอยู่ตรงหน้าของรินก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงเลือดนกอย่างกะทันหัน ตัวอักษรสีดำทึบปรากฏขึ้นทีละคำด้วยความเร็วสูงจนอ่านแทบไม่ทัน และเสียงเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก [ ⚠️ แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากใต้พื้นดินระดับ -5 ] [ ⚠️ สัญญาณชีวะของเป้าหมายภายนอกระบบกำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ] [ ⚠️ คำเตือนสูงสุด: สิ่งที่คุณกำลังตามหา... ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว ] พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว รอยร้าวขนาดใหญ่แยกตัวออกเป็นทางยาว กลิ่นอายความกดอากาศที่น่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งขึ้นมาจากหลุมลึกเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... และเงาดำมหึมาที่กำลังขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นในความมืดมิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันตรายในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ