บทเรียนแรกจากอาจารย์สายดาร์ก

"ถ้าคุณยังมองข้ามปลายนิ้วก้อยที่กระตุกเกร็งนั่น อีกสามวินาทีต่อมา คุณคงได้แต่ยืนมองศพของเหยื่อรายต่อไปโดยทำอะไรไม่ถูกแล้วล่ะครับ ริน" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเหนื่อยหน่ายดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของพายแอปเปิ้ลอบใหม่ที่ลอยมาเตะจมูก ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องสอบสวนแคบๆ ของสถานีตำรวจเขตตะวันตก มิลิน อาจารย์สาวผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสยายและดวงตากลมโตไร้ประกาย กำลังใช้ส้อมจ้วงกินชีสเค้กชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับว่าความตึงเครียดของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังสั่นคลอนเมืองหลวงแห่งนี้ เป็นเพียงฉากหลังของร้านคาเฟ่ต์ยามบ่ายเท่านั้น ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ปรับแว่นตาเลนส์ใสบนสันจมูก ก่อนจะก้มลงมองภาพถ่ายในสำนวนคดีที่กองอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เบื้องหน้าของเราคือภาพจากกล้องวงจรปิดในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ชายในภาพสวมฮู้ดสีดำอำพรางใบหน้า ท่าทางดูเผินๆ แล้วปกติดีทุกอย่าง กำลังยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้แช่ ไม่มีพิรุธ ไม่มีท่าทางลุกลี้ลุกลน หากเป็นคนทั่วไปหรือแม้แต่ตำรวจมือฉกาจหลายคนก็คงปล่อยผ่านเพราะคิดว่าเป็นเพียงลูกค้าธรรมดา แต่ทว่า... เมื่อนำคำสอนของมิลินมาประกอบเข้ากับตรรกะอันเฉียบคม ผมจึงเริ่มมองเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ความแนบเนียนนั้น ปลายนิ้วก้อยข้างขวาที่กำขวดน้ำอัดลมแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด... อาการขยับริมฝีปากซ้ำๆ เพื่อท่องจำคำพูดบางอย่างก่อนจ่ายเงิน... และจังหวะการก้าวขาที่ไม่สมดุล น้ำหนักเทไปทางซ้ายเล็กน้อยราวกับพยายามปกปิดบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้าง "เขากำลังกดดันตัวเองครับ" ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาหรี่ลงวิเคราะห์ตามทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรรมที่เพิ่งถูกถ่ายทอด "คนร้ายไม่ได้มีความมั่นใจอย่างที่แสดงออก การกระทำยิบย่อยเหล่านั้นคือกลไกทางจิตวิทยาที่เรียกว่า 'Displacement Activity' หรือพฤติกรรมชดเชยเพื่อระบายความเครียดใต้จิตสำนึก... เขากำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง หรือใครบางคน ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของผม พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ ตรวจพบการวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์ผ่านหลักการจิตวิทยาขั้นสูง ] [ บรรลุเงื่อนไขการเรียนรู้: ทักษะ 'สายตานักสังเกตการณ์ (Observer's Eye)' เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น Lv.3 ] [ ปลดล็อกความสามารถพิเศษย่อย: ตรวจจับสัญญาณชีพและความเครียดจากภาษาGait (การเดิน) เบื้องต้น ] รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของผม ระบบ 'Digital Detective' นี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ การได้เรียนรู้ภาคสนามเคียงข้างอาจารย์สาวผู้แปลกประหลาดและลึกลับคนนี้ ทำให้ผมเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าการนั่งอ่านตำราในห้องสมุดนับร้อยเท่า แต่กระนั้น ในขณะที่ผมกำลังชื่น ่ชมกับแต้มทักษะที่พุ่งสูงขึ้น มิลินกลับวางจานเค้กเปล่าๆ ลงบนโต๊ะ ดวงตาสفสีนิลคู่สวยหันกลับมามองผมอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบวัน "เก่งมากครับ เจ้าลูกศิษย์ตัวน้อย" มิลินเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ ราวกับคาดหวังคำตอบนี้ไว้อยู่แล้ว "แต่เธอลืมมองสิ่งสำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง... สิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าความเครียดของคนร้าย ก็คือ 'สิ่งที่เขาพยายามปกปิด' ต่างหากล่ะ" ผมขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่าอย่างไรครับอาจารย์?" ก่อนที่มิลินจะได้เอ่ยปากอธิบาย เสียงเคาะประตูก็กดดันขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ปร้ากก! ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท นายตำรวจยศสารวัตรผู้รับผิดชอบคดีก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "คุณมิลิน! คุณริน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" สารวัตรหนุ่มหอบหายใจรดต้นคอ เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ศพ... ศพล่าสุดถูกพบแล้วครับ! และ... และรูปแบบการฆ่า มันไม่ได้เป็นไปตามสถิติเดิมเลยแม้แต่น้อย!" ผมกับมิลินสบตากันโดยอัตโนมัติ รังสีความเย็นยะเยือกบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วสันหลัง มิลินลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาดุร้ายกระหายใคร่รู้ ราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นอายของเหยื่อตัวจริงเสียงจริง เธอก้าวเข้ามาใกล้ผมโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ แล้วกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ดูเหมือนว่า... บทเรียนภาคสนามของจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะครับ ริน เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้ผมต้องเก็บกวาดซากของคุณทีหลังก็แล้วกันนะ" *ติ๊ง!* [ ⚠️ ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ไขปริศนาคดีฆาตกรรม 'รอยยิ้มมรณะ' ก่อนเวลาเที่ยงคืนจะมาถึง ] [ เงื่อนไขล้มเหลว: ผู้ใช้และเป้าหมายทั้งหมดในพื้นที่เขตตะวันตกจะถูกลบหายไปจากระบบนิเวศถาวร ] ในเสี้ยววินาทีนั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องสอบสวนนี้ เสียงฝีเท้าเหล่านั้นไม่ได้เป็นของตำรวจ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคน... หรือบางสิ่ง ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย