รหัสลับในแฟ้มคดีเก่า

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและหมึกพิมพ์ราคาถูก คละคลุ้งผสมกับกลิ่นหอมหวานของขนมปังเนสด้านที่ถูกกัดไปครึ่งหนึ่ง บนโต๊ะทำงานไม้สักตัวเก่าในห้องใต้ดินของสำนักงานนักสืบ "ถ้าคุณยังเปิดแฟ้มคดีหมายเลขศูนย์เจ็ดนั่นวนซ้ำไปซ้ำมาอีกรอบ ขนมปังชิ้นสุดท้ายในกล่องนี้จะตกเป็นของฉัน ไม่ใช่ท้องของคุณนะริน" เสียงหวานใสแต่แฝงความเย็นชาดังขึ้นจากมุมห้อง มิลิน อาจารย์สาวผู้มีเรือนผมยาวสลวยสีดำสนิท นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังขาดวิ่น มือเรียวบางกำลังแกะห่อลูกอมสมุนไพรเข้าปากเพื่อระงับความหิวโหยที่มักจะกัดกินร่างกายเธอทุกครั้งที่ใช้ความคิดหนัก ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นมองตรงมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความรำคาญใจและความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเฉยชา ผม—ริน—ละสายตาจากกระดาษเอกสารสีเหลืองกรอบที่เต็มไปด้วยคราบหมึกจางๆ ในมือสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตรึงสายตากลับไปยังตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคย... ลายมือของพ่อ "ผมแค่อ่านทบทวนรายละเอียดอีกนิดครับอาจารย์... มีบางอย่างที่ผมเพิ่งสังเกตเห็น" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความมั่นคง แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับรอยประทับตราครั่งสีแดงรูปกางเขนคู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในปัจจุบันที่ผมกำลังตามล่าอยู่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในโสตประสาทของผม พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ระบบ Digital Detective กำลังทำการวิเคราะห์ข้อมูล...] [ตรวจพบร่องรอยลายเซ็นความร้อนจากหมึกพิมพ์โบราณในแฟ้มคดี "อุบัติเหตุเพลิงไหม้คลังสินค้า 07"] [ระดับความเข้ากันได้ของรูปแบบอาชญากรรม (Pattern Matching): 94.8%] [คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสระดับสูง การเข้าถึงเพิ่มเติมจะปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษของระบบ] ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กลไกตรรกะในหัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร 94.8% นั่นไม่ใช่ความบังเอิญอย่างแน่นอน คดีที่ตำรวจสรุปว่าเป็น "อุบัติเหตุเพลิงไหม้จากไฟฟ้าลัดวงจร" เมื่อสิบปีก่อน ซึ่งคร่าชีวิตพ่อและแม่ของผมไป แท้จริงแล้วคือฝีมือของ "องค์กรเงา" องค์กรอาชญากรรมข้ามชาติที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่ในตอนนี้ มิลินขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างเพรียวบางเดินเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมไหล่สีเข้มพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน เธอชะโงกหน้าเข้ามามองเอกสารในมือผม กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก กลบกลิ่นอับของห้องใต้ดินไปเสียสนิท "รอยหยักของหมึกตรงมุมกระดาษแผ่นนั้น..." มิลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบขึ้นทันVที เธอยื่นเรียวนิ้วชี้ไปยังรอยปั๊มตราครั่ง "มันไม่ใช่หมึกที่ใช้ในราชการทั่วไปในยุคนั้น มันคือหมึกผสมสารเคมีพิเศษที่ใช้เฉพาะกลุ่มนักวิทยาศาสตร์นอกรีต หรือที่พวกใต้ดินเรียกกันว่า 'กลุ่มนักปรุงยาแห่งอวิชชา' คนที่ทำลายครอบครัวเธอ ไม่ใช่แค่โจรธรรมดา แต่เป็นคนที่มีอำนาจสั่งการหน่วยงานรัฐในอดีตต่างหาก" คำพูดของอาจารย์สาวราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ข้อมูลนี้สอดคล้องกับเบาะแสที่ระบบเพิ่งประมวลผลออกมาพอดิบพอดี ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจมานานนับปี เริ่มปะทุขึ้นเป็นระลอกคลื่นความร้อนแผดเผาช่องท้อง แต่ในขณะเดียวกัน ตรรกะอันเย็นชาของนักสืบก็คอยดึงสติให้ผมไม่วู่วาม "ถ้าเช่นนั้น... บันทึกการสืบสวนหน้าสุดท้ายที่หายไปจากแฟ้มนี้" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางพลิกกระดาษไปยังหน้าสุดท้ายที่เหลือเพียงรอยฉีกขาด "มันไม่ได้ถูกไฟไหม้ทำลายอย่างที่รายงานตำรวจระบุ... แต่มันถูก 'ขโมย' ไปโดยใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่า" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องใต้ดินก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวบางเบา ประตูไม้เก่าแก่ที่ปิดสนิทส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับมีแรงมหาศาลกำลังกดทับจากภายนอก มิลินหันขวับไปมองที่ประตู สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีทองจางๆ ภายใต้แสงไฟสลัว พลังงานปริศนาแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งแปลกปลอม [ตรวจพบการบุกรุกจากคลื่นสัญญาณพลังงานจิตระดับสูง!] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้าใกล้ระยะ 10 เมตร ระบบได้ทำการล็อกพิกัดอัตโนมัติ] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาอดีตที่หวนคืน" ถูกกระตุ้น!] [เงื่อนไข: ปกป้องแฟ้มคดีและเอาชีวิตรอดจากการลอบสังหารใน 180 วินาที] เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้นที่บันไดทางลง... ตึก... ตึก... ตึก... มันไม่ใช่เสียงของคนธรรมดา แต่เป็นเสียงของรองเท้าบูทเหล็กที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน และก่อนที่ผมจะทันได้หยิบปืนพกขึ้นมาป้องกันตัว กลอนประตูไม้ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกอันมหาศาล! ร่างในชุดสูทสีดำสนิทสวมหน้ากากโลหะไร้ใบหน้าก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเงาสะท้อนของใบมีดคมกริบที่สะท้อนแสงไฟวับวาว และในวินาทีที่เงาดำนั้นเงื้อมือขึ้นเตรียมพุ่งเข้าใส่ผม มิลินก็ทะยานร่างออกไปปะทะด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดังขึ้นข้างหูผมท่ามกลางความโกลาหล "ระวังตัว... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ มาเพื่อปิดปากนายโดยเฉพาะ..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย