เมื่อระบบต้องการการอัปเกรด

"หากคุณยังลังเลที่จะเลือกเส้นทางเดินในตอนนี้ คดีที่อยู่ตรงหน้าก็คงจะเป็นศาลเตี้ยตัดสินอนาคตของคุณเอง... ริน" เสียงของอาจารย์มิลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานคับแคบ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืน แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้สัก เบื้องหน้าของผมคือแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางในเขตสลัมตะวันออก คดีที่ตำรวจท้องถิ่นปิดแฟ้มลงอย่างลวกๆ ว่าเป็นการอุบัติเหตุจากการเสพยาเกินขนาด แต่สัญชาตญาณและหลักฐานชิ้นเล็กๆ ที่ผมเก็บกู้มาได้กลับตะโกนบอกว่านี่คือ 'ฆาตกรรมต่อเนื่อง' ที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างอินเทอร์เฟซของระบบ 'Digital Detective' ที่กระพริบเตือนสีแดงฉาน [ ตรวจพบแต้มประสบการณ์สะสมถึงเกณฑ์ขั้นต่ำ ] [ เงื่อนไขผ่าน: ผู้ใช้ 'ริน' มีสิทธิ์เลือก 'สกิลพิเศษประจำสายอาชีพ' (Active/Passive Skill) เพื่อใช้ในการไขคดีปัจจุบัน ] [ คำเตือน: การเลือกสกิลในครั้งนี้จะส่งผลต่อสายวิวัฒนาการของระบบในเลเวลถัดไป โปรดตัดสินใจด้วยความรอบคอบ ] ผมขยับแว่นสายตาที่สันจมูกโดยอัตโนมัติ เป็นกิริยาที่ทำซ้ำๆยามใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง นิ้วมือเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ หัวสมองประมวลผลข้อมูลนับร้อยอย่างรวดเร็วราวกับฟันเฟืองนาฬิกา ในหน้าต่างระบบปรากฏตัวเลือกสกิลสามสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่วางเงื่อนไขไว้บนความเสี่ยงที่น่าหวาดหวั่น สายแรก: [เนตรสัจจะ (Truth Eye)] - สกิลประเภทวิเคราะห์เชิงลึก สามารถมองเห็นร่องรอยพลังงานและคราบสารเคมีตกค้างย้อนหลังได้ถึง 48 ชั่วโมง ข้อดีคือไร้รอยต่อในการหาหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่ข้อเสียคือดึงพลังงานชีวิต (HP) ของผู้ใช้ไปใช้อย่างมหาศาล หากใช้เกินสามครั้งในหนึ่งวัน ร่างกายจะเข้าสู่ภาวะช็อก สายที่สอง: [เสียงสะท้อนแห่งความตาย (Echoes of the Deceased)] - สกิลประเภทสื่อสารจิตวิญญาณ อนุญาตให้ผู้ใช้สามารถรับรู้ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนตายผ่านวัตถุพยานชิ้นสำคัญได้หนึ่งครั้งต่อคดี เป็นสกิลที่ทรงพลังที่สุดในการกระชากหน้ากากฆาตกร แต่แลกมาด้วยอาการประสาทหลอนและเสียงกระซิบหลอนหูที่จะตามรบกวนจิตใจไปตลอดเจ็ดวัน สายที่สาม: [ตรรกะแห่งความมืด (Logic Deduction Matrix)] - สกิลประเภทประมวลผลตรรกะขั้นสูง ระบบจะช่วยสร้างจำลองสถานการณ์จำลอง (Simulation) ภายในจิตใจเพื่อจำลองเหตุการณ์จำลองจากหลักฐานทั้งหมดที่มี ความเสี่ยงต่ำที่สุดในแง่ของสภาพร่างกาย แต่หากข้อมูลตั้งต้นผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ผลลัพธ์การจำลองจะตีความผิดเพี้ยนจนนำไปสู่ทางตันและทำลายความน่าเชื่อถือของผู้ใช้จนหมดสิ้น "เลือกยากสินะครับ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ มิลินถอนหายใจยาวนาน เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังเก่าๆ มือข้างหนึ่งกำลังแกะห่อขนมปังแห้งๆ ที่พกติดตัวมากินประทังความหิวโหยอันเป็นนิสัยเฉพาะตัว ดวงตาสีเทาคู่นั้นชำเลืองมองหน้าต่างระบบของผมแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความนัย "คนเรามักกลัวความผิดพลาด จนลืมไปว่าการไม่เลือกอะไรเลย คือความล้มเหลวที่แท้จริง... นายกลัวอะไร ริน? กลัวการสูญเสียพลังชีวิต กลัวเสียงกระซิบในหัว หรือกลัวว่าสมองของนายจะคำนวณพลาดกันแน่" คำพูดของอาจารย์สาวราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความหนาแน่นของคดีนี้กำลังกดทับห้องทั้งห้องให้แคบลงทุกที เวลาเหลือน้อยเต็มที หากไม่รีบตัดสินใจ หลักฐานชิ้นสำคัญในที่เกิดเหตุอาจจะถูกทำลายโดยฝนที่กำลังตั้งเค้าอยู่ภายนอก ผมมองย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวในอดีต ความรู้สึกไร้พลังในวันนั้นยังคงกัดกินขั้วหัวใจ ถ้าผมเลือก 'เนตรสัจจะ' ผมอาจจะเก่งกาจด้านวัตถุพยาน แต่ถ้าผมขาดความยับยั้งชั่งใจ ผมอาจจะตายก่อนจะได้ล้างแค้นให้พวกเขา ถ้าผมเลือก 'เสียงสะท้อน' ผมอาจจะรู้ความจริงทันที แต่จิตใจที่บอบช้ำอยู่แล้วจะทนรับเสียงกรีดร้องของผู้ตายไหวหรือ หรือถ้าผมเลือก 'ตรรกะแห่งความมืด'... มันคือการเดิมพันด้วยความสามารถทางปัญญาของตัวเองล้วนๆ โดยมีระบบเป็นเพียงเครื่องมือช่วยคิด ไม่ใช่ผู้ชี้นำ นิ้วมือของผมสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นไปแตะที่หน้าจอโปร่งแสง บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม เสียงฝนเริ่มโปรยปรายกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอกดังซ่า เป็นจังหวะเดียวกับที่มิลินหยุดเคี้ยวขนมปังในมือ เธอนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองการกระทำของผมด้วยความสนใจเป็นครั้งแรก "ผมไม่ได้กลัวความผิดพลาดครับอาจารย์..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ หนแน่นและมั่นคงทีละน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่ผมเชื่อว่า... ปริศนาทุกข้อ ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และสิ่งที่มนุษย์สร้าง ย่อมมีช่องโหว่ที่มนุษย์ด้วยกันมองเห็นได้เสมอ" นิ้วของผมกดลงไปที่ตัวเลือกสุดท้ายอย่างหนักแน่น [ ยืนยันการเลือกสกิล: 'ตรรกะแห่งความมืด (Logic Deduction Matrix)' ] [ ทำการติดตั้งระบบประมวลผลตรรกะ... 10%... 50%... 100% สำเร็จ ] [ ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษ: 'โหมดจำลองเหตุการณ์ขั้นสูง' (Advanced Simulation Mode) พร้อมใช้งาน ] สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ แสงสีฟ้าเข้มก็พวยพุ่งออกจากหน้าจอเข้าสู่หว่างคิ้วของผมทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสมอง ราวกับเซลล์ประสาทนับล้านกำลังถูกจัดระเบียบใหม่ ภาพแฟ้มคดี ข้อมูลชันสูตร และชิ้นส่วนหลักฐานกระจัดกระจายในหัว ถูกดึงเข้าสู่ห้องสมุดแห่งความทรงจำแล้วจัดเรียงใหม่อย่างเป็นระเบียบด้วยความเร็วสูง ภาพจำลองสามมิติของห้องเกิดเหตุในสลัมปรากฏขึ้นในห้วงความคิดอย่างชัดเจนทุกตารางนิ้ว ผมสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความตื่นตัวและสติปัญญาที่เฉียบคมจนน่าตกใจ "ฉลาดเลือกนี่..." มิลินพึมพำมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากเธอ "หวังว่าสมองที่เพิ่งอัปเกรดใหม่ของนาย จะพาเราไปพบกับ 'อาหาร' รสเลิศที่ซ่อนอยู่ในคดีนี้นะ" ผมปิดแฟ้มคดีลงเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมหยิบเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมทับอย่างคล่องแคล่ว ตาสองข้างกวาดมองไปนอกหน้าต่างที่สายฝนกำลังโหมกระหน่ำ "เราไปกันเถอะครับอาจารย์... ไปดูซิว่า ฆาตกรที่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในเมืองนี้ ได้ทิ้งร่องรอยโง่ๆ อะไรไว้บ้าง" ผมก้าวเดินนำหน้าออกไปที่ประตู แต่ก่อนที่มือจะเอื้อมไปบิดลูกบิด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป—เสียงเตือนสีทองอร่ามที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน [ ตรวจพบสัญญาณรบกวนจากภายนอก: ผู้ใช้งานระดับสูงอีกรายกำลังเข้าสู่พื้นที่เขตควบคุม ] [ ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้น: 'เงาแห่งอดีตที่หวนคืน' ] [ คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่กำลังยืนรอพวกคุณอยู่หลังประตูนั้น... ไม่ใช่ทั้งมิตรและศัตรู แต่เป็นผู้กุมความลับการตายของครอบครัวคุณ ] มือของผมชะงักค้างอยู่บนลูกบิดประตู หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเงาสูงโปร่งของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกฝ้าหน้าประตู พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ... ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย