ความจริงเกี่ยวกับระบบ

"รหัสผ่านไม่ถูกต้อง... กรุณายืนยันตัวตนด้วยความทรงจำส่วนลึก" เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกดังขึ้นก้องอยู่ในห้วงจิตสำนึกของริน ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากอากาศรอบกาย แต่มันซึมลึกมาจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่กำลังสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ตัวเลขโค้ดนับถอยหลังสีแดงฉานกระพริบเตือนอยู่เบื้องหน้า ทุกๆ วินาทีที่ผ่านไปราวกับเข็มนาฬิกากรีดลงบนเนื้อเยื่อแห่งความทรงจำ รินหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมคู่ใจขึ้นฝ้าขาวจากความร้อนของร่างกาย นิ้วมือสั่นเทาขณะค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือนจริง ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงการสูญเสียระบบ 'Digital Detective' ที่เปรียบเสมือนเสาหลักในการใช้ชีวิตและการไขคดีของเขาไปตลอดกาล "ริน ตั้งสติหน่อยครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังวลของอาจารย์สาวดังขึ้นเบื้องข้าง มิลินยืนพิงผนังห้องควบคุมกลางที่ผุพัง แววตาคมกริบภายใต้เรือนผมสีเงินยวงคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แม้ว่าสภาพร่างกายของเธอจะดูอ่อนล้าจากการใช้พลังพิเศษมาอย่างต่อเนื่องจนความหิวโหยเริ่มกัดกินเรี่ยวแรง แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดเป็นเกราะกำบังให้เขาในยามคับขันเช่นนี้ รินเหลือบมองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตรรกะอันคมกริบที่เคยใช้คลี่คลายคดีฆาตกรรมซับซ้อนถูกนำมาประมวลผลอีกครั้ง ระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากความบังเอิญ และยิ่งไม่ใช่เทคโนโลยีล้ำสมัยจากอนาคตตามที่เขาเคยเข้าใจ แต่มันคือ... บางสิ่งที่ใกล้ชิดตัวเขายิ่งกว่านั้น "อาจารย์ครับ..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตายังคงจดจ้องตัวเลขที่เหลือเพียงเลขสิบหลักสุดท้าย "ผมรู้แล้วว่าทำไมระบบถึงปฏิเสธการเข้าถึงด้วยลายนิ้วมือหรือม่านตา" มิลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีอัมพันหันมาสบประสาน "เพราะอะไรล่ะ" "เพราะรากฐานของโค้ดชุดนี้... มันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมมิ่งทั่วไป แต่มันถูกถักทอขึ้นมาจากโครงสร้างทางประสาทวิทยาของ 'ความทรงจำ' มนุษย์ครับ" รินกวาดนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายลงไปอย่างมั่น ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยเป็นสีฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ภาพความทรงจำfragment (เศษเสี้ยว) นับร้อยนับพันหลั่งไหลทะลักออกมาจากฐานข้อมูลกลางราวกับเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายวนซ้ำไปมา ทั้งเสียงหัวเราะ กลิ่นอายของบ้านหลังเก่า และรอยยิ้มของบุคคลที่เขาฝังกลบไว้ในส่วนลึกของหัวใจ มันคือความทรงจำของพ่อ... นักสืบผู้ล่วงลับที่เคยทุ่มเทชีวิตให้กับคดีปริศนาชิ้นสุดท้าย รินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อตรรกะทุกอย่างถูกเชื่อมโยงเข้าหากัน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวและซBซึ้งในเวลาเดียวกันก็กระจ่างชัด ระบบ 'Digital Detective' ไม่ใช่เครื่องมือช่วยเหลือผู้เล่น แต่มันคือ 'จิตวิญญาณสำรอง' ที่พ่อของเขาหลอมรวมเข้ากับปัญญาประดิษฐ์ ก่อนที่ท่านจะหายสาบสูญไปในคืนวันเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ปริศนาเมื่อสิบปีก่อน "พ่อ..." รินพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ [ตรวจพบการยืนยันตัวตนระดับสูงสุด: DNA ทางสายเลือดและคลื่นสมองตรงกัน 99.98%] [ปลดล็อกไฟล์ลับ: ต้นกำเนิดแห่ง 'Digital Detective' (ระดับ SSS)] เสียงแจ้งเตือนของระบบเปลี่ยนเป็นโทนเสียงอบอุ่นคุ้นเคย—โทนเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับทศวรรษ หน้าจอโฮโลแกรมแปรเปลี่ยนเป็นจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ฉบับหนึ่ง ข้อความภายในถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือดิจิทัลที่ถอดแบบมาจากลายมือจริงๆ ของผู้เป็นพ่อ มิลินก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือเรียวลงบนบ่าของลูกศิษย์หนุ่มเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเข้าใจอันเงียบงัน เธอรับรู้ได้ถึงคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนในอกของชายหนุ่ม "ริน อ่านมันให้จบสิครับ" มิลินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากยามปกติ รินพยักหน้ารับช้าๆ สายตาไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ พ่อไม่ได้ทิ้งเขาให้อยู่โดดเดี่ยวบนโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมนนี้ แต่ท่านได้มอบ 'ดวงตา' อีกคู่หนึ่งผ่านระบบ เพื่อคอยปกป้องและนำทางให้เขาเติบโตเป็นนักสืบที่แท้จริง ทว่า ท่ามกลางความซาบซึ้งใจ ข้อความบรรทัดสุดท้ายของไฟล์ลับกลับพลิกผันสถานการณ์ทั้งหมดให้ดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความหวาดกลัว [คำเตือนจากระบบ: โฮสต์ต้นแบบ (พ่อของคุณ) ไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ... แต่จิตสำนึกของท่านถูก 'กักขัง' อยู่ภายในฐานข้อมูลหลักขององค์กรเงาที่กำลังเชื่อมต่อเข้ามาในตอนนี้] ฉับพลันนั้น ไฟในห้องควบคุมทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงกะพริบถี่จากหน้าจอสำรอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินเบื้องนอก พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมเอמהทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นหูอย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับสู่ความจริง... ลูกชายของเพื่อนเก่า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดอันตรายในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ