“ทิ้งปืนลงซะ ริน... แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี”
เสียงแหบพร่าของชายสวมหน้ากากเหล็กดังก้องไปทั่วโกดังร้าง กลิ่นสนิมและกลิ่นไอความชื้นแฉะของแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผมกัดฟันแน่น ปลายนิ้วที่กำด้ามปืนพกสั่นเทา ระบบ ‘Digital Detective’ ในดวงตาของผมขึ้นข้อความเตือนตัวสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นรัว
[คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจสูงเกินเกณฑ์ปกติ]
[สถานะ: ตกอยู่ในอันตรายระดับวิกฤต]
[วิเคราะห์เส้นทางหลบหนี: ความเป็นไปได้ 3.4% - ต่ำเกินไป]
ผมหันไปมองมิลินที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ใบหน้าสวยสง่าจะดูซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดฝาด แต่แววตาของเธอยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว เธอขยับริมฝีปากเบาๆ โดยไม่มีเสียงที่ผมอ่านได้จากจังหวะการหายใจของเธอเพียงคำเดียว... *‘ขวา’*
“จบงั้นหรือครับ?” ผมตะโกนกลับไป น้ำเสียงพยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด “คุณพรากชีวิตครอบครัวผมไป พรากความจริงไปจากโลกใบนี้ แล้วยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่ออีกงั้นหรือ!”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะร่า เสียงนั้นฟังดูบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ “ความจริงคือสิ่งที่ผู้ชนะกำหนด ริน... เธอเป็นแค่เด็กน้อยที่พยายามจะไขปริศนาที่ใหญ่เกินกว่าสมองอันน้อยนิดของเธอจะรับไหว”
วินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมเบี่ยงตัวไปทางขวาตามคำใบ้ของมิลิน กระสุนปืนที่แหวกอากาศผ่านหูไปฉิวเฉียดจนความร้อนลวกผิวหนัง ผมทิ้งตัวลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบก่อนจะกลิ้งตัวหลบหลังลังไม้เก่าๆ ระบบคำนวณวิถีกระสุนและตำแหน่งศัตรูขึ้นภาพโฮโลแกรมสว่างวาบในหัวสมองของผม
‘ริน ใช้พลังงานในจุดชีพจร... ตอนนี้เลยครับ!’ เสียงของระบบดังขึ้นในหัว
ผมรวบรวมสมาธิ ปล่อยให้ความเย็นเยียบของ ‘พลังงานดิจิทัล’ ไหลเวียนไปทั่วร่าง มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่มันคือการเข้าถึงข้อมูลของสภาพแวดล้อมโดยรอบ ผมมองเห็นโครงสร้างของโกดังแห่งนี้ทะลุปรุโปร่ง เห็นจุดอ่อนของคานเหล็กที่ผุพังอยู่เหนือหัวของชายคนนั้น
*ปัง!*
ผมเหนี่ยวไกปืนไปยังคานเหล็กด้านบน เสียงโลหะลั่นดังสนั่น ก่อนที่เพดานจะพังถล่มลงมาคั่นกลางระหว่างเรา ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว แต่ผมไม่รอให้ฝุ่นจาง ผมคว้ามือมิลินที่ยังคงสงบนิ่งแล้วออกวิ่งทันที เราต้องหนี... ความหิวโหยของเธอกำลังจะถึงขีดสุด หากเธอไม่ได้ ‘ทาน’ สิ่งที่ต้องการในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผมไม่แน่ใจเลยว่าเธอจะกลายเป็นอะไร
“คุณเป็นยังไงบ้างครับ มิลิน?” ผมถามระหว่างวิ่งลัดเลาะผ่านซอกตึกที่เต็มไปด้วยขยะและเศษเหล็ก
“ยังไหว... แต่ริน, เสียงฝีเท้าพวกนั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว” เธอกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “คนของเขากำลังปิดล้อมทางออกทุกทิศทาง... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพวกเรา แต่ต้องการข้อมูลที่เธอถืออยู่ด้วย”
ผมหยุดชะงักเมื่อเห็นแสงไฟจากรถยนต์หลายคันสาดส่องเข้ามาในซอยแคบๆ ทางตัน... เราเจอทางตันแล้ว
ผมหันกลับมามองมิลิน เธอกำลังกุมท้องไว้แน่น สายตาที่เคยเย็นชาเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความโหยหาที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่ใช่แค่ ‘อาจารย์’ ของผมอีกต่อไป แต่ในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุดนี้ เธอคือสัตว์ป่าที่กำลังหลุดจากการกักขัง
[แจ้งเตือนระดับระบบ: ตรวจพบระดับพลังงานมหาศาลจากเป้าหมาย (มิลิน)]
[คำเตือน: หากไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ ผลลัพธ์อาจนำไปสู่การทำลายล้างวงกว้าง]
“ริน...” มิลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ “ปิดตาซะ... และอย่ามองมาที่ฉันจนกว่าฉันจะบอก”
ก่อนที่ผมจะทันได้ทัดทาน เสียงฝีเท้าของชายชุดดำนับสิบชีวิตก็ดังล้อมเราไว้จากทั้งสองด้าน ชายสวมหน้ากากเดินนำออกมาจากกลุ่มควัน รอยยิ้มใต้หน้ากากนั้นดูสะใจเหลือเกิน
“หมดทางหนีแล้วสินะนักสืบจอมปลอม... เอาข้อมูลมาให้ฉัน แล้วฉันจะให้เธอตายอย่างสงบ”
ผมยืดตัวตรง แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่ในฐานะนักสืบ ผมรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนของทุกอย่าง ผมวางมือบนไหล่ของมิลิน สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันร้อนแรงราวกับเตาปฏิกรณ์ที่กำลังระเบิด
[ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดจบของผู้ล่า’ ถูกกระตุ้น!]
[เป้าหมาย: รอดชีวิตจากการไล่ล่าและเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของอาจารย์สาว]
มิลินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน เธอหันกลับมามองผมด้วยรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้าและอำนาจมืด
“ริน... ในบันทึกของอาจารย์ที่คุณเก็บไว้หน้าสุดท้าย... รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงห้ามให้เธออ่านมัน?”
เธอกางมือออก บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับกาลเวลาและมิติกำลังจะพังทลาย ก่อนที่เธอจะกระซิบคำตอบที่ทำให้โลกของผมหยุดหมุน
“เพราะคนที่จะฆ่าคุณในท้ายที่สุด... ไม่ใช่ชายสวมหน้ากากนั่น แต่คือตัวฉันเอง... ที่กำลังจะตื่นขึ้นในอีกสาม... สอง... หนึ่ง...”
แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินทุกอย่างไปจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันรู้ที่มา
ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดอันตรายในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากอยากทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับรินและมิลินในวินาทีแห่งการแตกสลายนี้ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนถัดไปได้เลยครับ!
นักสืบพ่วงระบบกับอาจารย์สาวจอมเขมือบปริศนา•ตอนที่ 20
สถานะ: ตกอยู่ในอันตราย
ผลงานโดย นักสืบแว่นขยาย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (นักสืบแว่นขยาย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง นักสืบพ่วงระบบกับอาจารย์สาวจอมเขมือบปริศนา นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!