อาจารย์ผู้กินหลักฐานเป็นอาหาร

"วางปากกาของคุณลง แล้วถอยห่างจากศพเสีย ถ้าไม่อยากให้มื้อเที่ยงของคุณกลายเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิต" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งราดลงบนหลังคอ รินชะงักมือที่กำลังจะใช้แหนบคีบเศษชิ้นส่วนโลหะปริศนาใกล้กับรอยกระสุนบนศพชายวัยกลางคน เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง มิลินยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูห้องเก็บศพชั่วคราวของสถานีตำรวจ แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนกับดวงตาที่ดูเรียบเฉยจนน่าขนลุก เธอสวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ตัดกับกลิ่นอายของความตายที่อบอวลอยู่ในอากาศ เส้นผมสีดำสนิทรวบเป็นมวยต่ำ เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่ดูเย่อหยิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยความอัจฉริยะที่ยากจะหยั่งถึง "ผมกำลังรวบรวมหลักฐานครับ คุณ... เป็นใคร?" รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ระบบ 'Digital Detective' ในสมองจะเริ่มแสดงค่าสเตตัสของเธอเป็นตัวเลขสีแดงฉานที่กระพริบเตือนระดับอันตรายขั้นสูงสุด *คำเตือน: พบตัวตนที่ไม่สามารถระบุหมวดหมู่ได้ ค่าพลังงานชีวภาพไม่เสถียร* มิลินไม่ตอบ เธอเดินผ่านรินไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปยังหลักฐานชิ้นเล็กๆ บนพื้นด้วยสายตาหิวกระหาย ในจังหวะที่รินไม่ทันตั้งตัว เธอก็หยิบเศษโลหะนั้นขึ้นมา แล้ว... กัดมันเข้าไป *กร๊อบ!* เสียงฟันกระทบโลหะดังกังวาน รินเบิกตากว้าง ความรู้สึกลึกๆ ในใจบอกว่าสิ่งที่เห็นคือภาพหลอน แต่สัมผัสจากระบบที่เขามีกลับยืนยันว่า—เธอไม่ได้แค่กัด แต่มันกำลังสลายไปในปากของเธอเหมือนคุกกี้ชิ้นหนึ่ง "หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้ทำจากโลหะผสมธรรมดา แต่มันเคลือบด้วยสารกัมมันตภาพรังสีชนิดพิเศษที่ละลายได้ในกรดรุนแรงภายในกระเพาะของฉัน... มันคือ 'กุญแจ' ที่คนร้ายทิ้งไว้เพื่อให้คนโง่เขลาอย่างพวกคุณตามไปติดกับดัก" มิลินกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงคออย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันมาสบตาริน "อร่อยดีนะ มีรสขมของความพยายามที่ล้มเหลวปนอยู่ด้วย" รินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เขาเป็นนักสืบที่เชื่อในตรรกะและเหตุผลมาตลอดชีวิต แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำลายทุกทฤษฎีที่เขาเคยเรียนมาจนหมดสิ้น "คุณกินหลักฐานเข้าไปทำไม? คุณกำลังทำลายรูปคดี!" "รูปคดี?" มิลินแค่นหัวเราะพลางเดินเข้าใกล้รินจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้แห้งที่ผสมกับกลิ่นเหล็ก "คดีนี้น่ะมันจบไปตั้งแต่นาทีที่คุณเหยียบเข้ามาในห้องนี้แล้ว เพราะคนร้ายกำลังเฝ้ามองดูความโง่เขลาของคุณผ่านกล้องวงจรปิดที่ถูกแฮกไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว" รินรีบเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบทันที และเขาก็พบว่าสิ่งที่มิลินพูดเป็นความจริง กล้องวงจรปิดในห้องนี้ถูกเปลี่ยนเส้นทางสัญญาณไปที่ไอพีปริศนาเรียบร้อยแล้ว เขารู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่ถาโถมเข้าใส่ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เกิดความรู้สึกตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้—นี่คือคู่หูที่ระบบตั้งใจส่งมาให้เขา หรือว่านี่คือภัยพิบัติในคราบอาจารย์กันแน่? "ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องทำแบบนี้?" รินถามพลางกำหมัดแน่น มิลินโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูจนรินรู้สึกวูบวาบ "เรียกฉันว่าอาจารย์ และถ้าคุณอยากรอดจากคดีที่กำลังจะทำให้เมืองนี้กลายเป็นนรก คุณก็ต้องเรียนรู้วิธี 'กลืนกิน' ความจริงแบบฉัน... ไม่ใช่แค่จดบันทึกมันลงในสมุดโน้ตโง่ๆ นั่น" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบ 'Digital Detective' ก็ดังลั่นขึ้นในหัวของริน เสียงนั้นไม่ได้มาในรูปแบบปกติ แต่มันเป็นเสียงรบกวนที่แสดงผลเป็นข้อความตัวอักษรสีเลือดที่เลื่อนผ่านหน้าจอประสาทตาอย่างรวดเร็ว *ระบบได้รับความเสียหาย!* *ตรวจพบพลังงานเหนือธรรมชาติแทรกซึมผ่านสัมผัสของเป้าหมาย (มิลิน)* *ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้กินหลักฐานผู้ล่วงรู้ความลับของพระเจ้า' ได้เปิดใช้งาน* *คำเตือน: หากปฏิเสธการร่วมมือ ผู้ใช้งานจะถูกลบออกจากจักรวาลนี้ภายใน 60 วินาที* รินนิ่งค้างไป ความตื่นตระหนกแล่นพล่านทั่วร่างเมื่อเขารู้สึกว่าหัวใจเริ่มเต้นช้าลง ร่างกายของเขากำลังถูก 'ย่อย' ด้วยแรงกดดันบางอย่างจากผู้หญิงตรงหน้า "ตัดสินใจให้ไวสิ ริน" มิลินยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความว่างเปล่าเป็นความอำมหิตที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ "จะยอมเป็นนักสืบกระจอกๆ ที่ตายไปพร้อมกับความไม่รู้ หรือจะยอมเป็นเครื่องมือของฉันเพื่อไขคดีที่แม้แต่ตำรวจสากลยังต้องก้มหัวให้... เลือกเอา" ที่มุมมืดของห้องเก็บศพ เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ขยับเขยื้อน—ไม่ใช่ศพ แต่มันคือชายในชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เก็บศพ มือของมันกำลังยกปืนเก็บเสียงขึ้นเล็งมาที่กลางหลังของมิลินโดยที่เธอไม่รู้ตัว รินมองเห็นรอยกระสุนที่เริ่มปรากฏบนผนังตามการคาดการณ์ของระบบ แต่มิลินกลับไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่ท้าทาย รินรู้ว่านี่คือจุดตัดระหว่างความเป็นกับความตาย... เขาจะผลักเธอออก หรือจะยอมตายไปพร้อมกับความลับที่เธอซ่อนไว้? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - นักสืบแว่นขยาย