หน้าต่างสถานะที่ปรากฏกลางกองเลือด

กลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องเช่าขนาดเล็กในย่านสลัมชั้นในของมหานครอาร์คเนส แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาเป็นจังหวะ ทอดเงายาวน่ากลัวของร่างไร้ลมหายใจที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นพรมสีซีด รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความคลื่นไส้ ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงสั่นเทาเล็กน้อย เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้แว่นขยายคู่ใจส่องสำรวจคราบเลือดที่แห้งกรังบริเวณขอบประตู ในฐานะนักสืบมือใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการนี้ได้ไม่นาน ร่างกายและจิตใจของเขาต่างร่ำร้องให้ออกไปให้พ้นจากสถานที่เกิดเหตุ แต่ตรรกะอันคมกริบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีกลับบังคับให้สายตาต้องกวาดมองทุกรายละเอียดอย่างไม่ลดละ "อย่ามัวแต่ใจลอยสิครับ เจ้าหนู... ร่องรอยพวกนั้นมันไม่ได้วิ่งหนีหายไปไหนหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง มิลิน อาจารย์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านคดีปริศนากำลังยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง The Row หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่าย มือข้างหนึ่งของเธอกำลังแกะห่อขนมปังแห้งๆ เข้าปากเคี้ยวอย่างเงียบเชเชียบ แม้ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย เธอกลับแสดงท่าทีรา와กำลังเดินชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะอย่างไรอย่างนั้น "ผมไม่ได้ใจลอยครับอาจารย์ มิลิน..." รินถอนหายใจยาว พยายามตั้งสติ "ผมกำลังวิเคราะห์รอยรองเท้าตรงทางเข้า... มันมีน้ำหนักลงที่ส้นเท้าขวามากกว่าซ้าย บ่งบอกว่าคนร้ายน่าจะมีอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า หรือไม่ก็... กำลังแบกของหนักบางอย่างไว้" "เก่งมาก... อย่างน้อยสมองส่วนตรรกะของคุณก็ยังใช้งานได้ดีในยามคับขัน" มิลินกลืนขนมปังคำสุดท้ายลงคอ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ร่างของผู้เสียชีวิต ดวงตาคู่คมกวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว "แต่คุณมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดไป... ดูที่ปลายนิ้วของผู้ตายสิครับ" รินเบนสายตาตาม นิ้วมือที่แข็งทื่อของผู้เสียชีวิตกำลังจิกเกร็งเข้าหาพื้นพรม ราวกับกำลังพยายามคว้าจับอะไรบางอย่าง ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงนั้นมีเพียงความว่างเปล่า... หรือบางสิ่งที่คนธรรมดามองไม่เห็น *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของริน ราวกับมีใครเอาลำโพงขนาดเล็กมาฝังไว้ในกะโหลกศีรษะ [ ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: บรรลุสถานการณ์ 'ผู้แสวงหาความจริงท่ามกลางคราบเลือด' ] [ ระบบ 'Digital Detective' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ ] [ กำลังปรับเทียบคลื่นสมอง... 10%... 50%... 100% ] [ ยินดีต้อนรับ ผู้ใช้บริการริน ท่านได้รับการปลดล็อก 'เนตรตรรกะระดับ 1' และ 'คลังข้อมูลดิจิทัล' ] รินชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆ หน้าต่างโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ เบื้องหน้ากองเลือดสดๆ ของผู้ตาย ตัวอักษรดิจิทัลวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงราวกับโค้ดลับจากภาพยนตร์ไซไฟ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ภาพหลอนจากความเครียดงั้นหรือ? หรือเขาทำงานหนักจนสมองเสื่อมไปแล้ว? "ริน... เป็นอะไรไปครับ ทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น หรือว่ากลิ่นเลือดมันรุนแรงเกินไปสำหรับเด็กฝึกงานอย่างคุณ" มิลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัยเมื่อเห็นลูกศิษย์หนุ่มยืนนิ่งค้างไปดื้อๆ "มะ... ไม่มีอะไรครับอาจารย์" รินรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ภาพตรงหน้า ทว่าหน้าต่างสถานะสีฟ้ากลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะบังทัศนียภาพทั้งหมด [ ภารกิจหลักอัตโนมัติ: คลี่คลายคดีฆาตกรรมภายในห้องพักหมายเลข 404 ] [ เวลาที่เหลือ: 23 ชั่วโมง 59 นาที ] [ บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิต ] หัวใจของรินกระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว หากเขาต้องสูญเสียความทรงจำที่เหลืออยู่ไปอีก เขาก็คงไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้คนหนึ่งในมหานครแห่งนี้ "อาจารย์ครับ..." รinกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ "ผมคิดว่า... เราไม่ได้กำลังสืบสวนคดีฆาตกรรมธรรมดาๆ ซะแล้วล่ะครับ" มิลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่คมฉายแววสนใจขึ้นมาเป็นครั้งแรก เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้รินจนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอับของหนังสือเก่า "หืม? ทำไมถึงคิดเช่นนั้นล่ะครับ เจ้าหนูแว่นขยาย" อาจารย์สาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มปริศนาที่มุมปาก ก่อนที่รินจะได้อ้าปากอธิบาย หน้าต่างระบบสีฟ้าตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตที่สั่นกระพืออย่างรุนแรง [ คำเตือน! ตรวจพบ 'บุคคลที่สาม' กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในระบบระบายอากาศเหนือศีรษะ ] [ ระดับอันตราย: SSS ] [ เป้าหมาย: มุ่งตรงมายังจุดที่ท่านยืนอยู่ ] เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นมาจากเพดานเบื้องบน ท่ามกลางความเงียบงันยามวิกาล เงาดำมหึมาพุ่งทะยานลงมาจากช่องแอร์อย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบของคมมีดที่สะท้อนเข้ากับดวงตาของรินและมิลินอย่างจัง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ