ดาบตัดสินมิตรภาพ

"หากเจ้ายังไม่ชักดาบออกมา ข้าจะถือว่านั่นคือคำประกาศยอมจำนนต่อมรรคาวิถีของข้า... หรือต่อความตายของตัวเจ้าเอง" เสียงของเซียนกระบี่เมฆาก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันในหุบเขาพันธนาการ เส้นสายปราณสีครามที่ไหลเวียนรอบกายเขาไม่ได้ดูนุ่มนวลเหมือนนามฉายา หากแต่แฝงไว้ด้วยคมเขี้ยวที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ที่อยู่ตรงหน้าให้ดับสูญ ฉินเฟยยืนนิ่ง ดาบในมือของเขายังคงอยู่ในฝักไม้เก่าคร่ำคร่า สองเท้าปักแน่นอยู่บนผืนดินที่แตกระแหงจากการปะทะครั้งก่อน เขามองดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเมตตาของอาจารย์อาผู้เคยอบรมสั่งสอนเขามาตลอดหลายปี บัดนี้แววตานั้นกลับเหลือเพียงความกระหายอำนาจที่บิดเบี้ยว "มิตรภาพที่ท่านเคยสอนข้า ว่าด้วยเรื่องความเที่ยงธรรมและความเสียสละ... บัดนี้ท่านลืมเลือนมันไปหมดสิ้นแล้วหรือ" ฉินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดั่งขุนเขาที่กดทับลงบนหัวใจของทั้งสองฝ่าย เซียนกระบี่เมฆาแค่นยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นดูเหยียดหยาม "ความเที่ยงธรรมคือห่วงโซ่ที่ล่ามไว้สำหรับคนอ่อนแอ ข้าได้เห็นสัจธรรมแล้ว ฉินเฟย... ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้ที่อ่อนกว่า การเป็นผู้กลืนกินย่อมดีกว่าการเป็นเหยื่อที่รอวันถูกสับกระดูก" พริบตานั้น ร่างของเซียนกระบี่เมฆาก็เลือนหายไปราวกับสายหมอกที่ถูกลมพัดพา ปราณกระบี่ที่คมกริบดุจเศษกระจกนับพันเล่มพุ่งเข้าหาฉินเฟยจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เพียงแค่การจู่โจม แต่เป็นการปิดล้อมพื้นที่มิติเพื่อไม่ให้เขาได้หลบหนี ฉินเฟยไม่ได้ถอยหลัง เขาสูดลมหายใจลึก สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดเพี้ยนไปจากวิถีดั้งเดิมของวิชาเมฆาฟ้าผ่า เขาหลับตาลง ชั่ววินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงแมลงในพงหญ้า เสียงใบไม้ที่ร่วงหล่น หรือแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของเซียนกระบี่เมฆาที่พุ่งเข้ามาใกล้ ทุกอย่างถูกประมวลผลผ่านดวงตาแห่งจิต *เคร้ง!* เพียงแค่เสียงดาบกระทบฝักที่สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ฉินเฟยไม่ได้ชักดาบออกมาเต็มรูปแบบ หากเพียงแค่รั้งคมดาบออกมาเพียงหนึ่งนิ้ว แรงปะทะที่มหาศาลทำให้พื้นดินใต้เท้าของเขายุบตัวลงไปลึกกว่าสามศอก กลิ่นอายคาวเลือดลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ "เจ้ากล้าต้านรับด้วยวิถีดาบที่ยังไม่ออกฝักงั้นรึ!" เซียนกระบี่เมฆาคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารวมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้วแล้วฟาดฝ่ามือลงบนตัวดาบของฉินเฟย ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากแขนขวาขึ้นไปถึงหัวใจ ฉินเฟยรู้สึกได้ถึงกระดูกที่เริ่มร้าว แต่นัยน์ตาของเขายังคงเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาฝืนกลืนเลือดที่พุ่งขึ้นมาที่ลำคอลงไป "ท่านไม่ได้สู้กับข้า..." ฉินเฟยกระซิบแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังชัดในโสตประสาทของคนตรงหน้า "ท่านกำลังสู้กับเงาที่ท่านสร้างขึ้นเองต่างหาก เงาที่หวาดกลัวความพ่ายแพ้จนต้องสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปสิ้น" "หุบปาก!" เซียนกระบี่เมฆาเงื้อกระบี่คู่กายขึ้น เหนือศีรษะของเขามวลพลังปราณมหาศาลควบแน่นจนกลายเป็นกระบี่ขนาดยักษ์ที่ปกคลุมด้วยเมฆาสีเลือด มันคือท่าไม้ตายที่อาจารย์เคยใช้สังหารอสูรบรรพกาล แต่บัดนี้มันถูกนำมาใช้เพื่อปลิดชีพศิษย์ผู้มีสายเลือดแห่งวิถีที่แท้จริง ฉินเฟยตัดสินใจแล้ว หากการต้องหยุดยั้งความคลั่งไคล้นี้ต้องแลกด้วยการลงมือกับผู้มีพระคุณ เขาก็พร้อมจะแบกรับบาปนั้นไว้เพียงผู้เดียว เขาค่อยๆ ชักดาบออกจากฝักอย่างแช่มช้า ทว่าทุกกระบวนท่ากลับดูสอดประสานกับธรรมชาติรอบข้างราวกับหยั่งรากลึก นี่คือวิถีดาบไร้ลักษณ์... วิถีที่ไม่มีรูปลักษณ์ตายตัว แต่ทรงพลังเกินกว่าที่สวรรค์จะกำหนดได้ เมื่อคมดาบสีเงินยวงพ้นจากฝัก ความเงียบงันก็เข้าครอบงำสรรพสิ่ง ดาบของเขาไม่ได้พุ่งเข้าหาเซียนกระบี่เมฆาโดยตรง แต่มันกลับกรีดอากาศสร้างเป็นคลื่นพลังที่ว่างเปล่า ซึ่งทำหน้าที่ดูดกลืนปราณกระบี่ของเซียนกระบี่เมฆาเข้าไปในความว่างเปล่านั้น แรงปะทะมหาศาลเกิดการระเบิดอย่างต่อเนื่อง แรงดันอากาศผลักร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทาง เซียนกระบี่เมฆากระอักเลือดออกมาคำโต แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าปราณเซียนที่ตนสั่งสมมานับร้อยปีถูกกระแสพลังของฉินเฟยดูดหายไปจนเกือบหมดสิ้น "นี่... นี่มันวิชาอันใดกัน..." เซียนกระบี่เมฆาพึมพำ ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาจากการสูญเสียพลัง ฉินเฟยประคองร่างที่บาดเจ็บสาหัสของตนเองขึ้นมา เขายืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอดีตอาจารย์ด้วยความสงบนิ่ง แม้ในใจจะเจ็บปวดจนแทบขาดใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงความเคร่งขรึมไว้ได้อย่างสมบูรณ์ "วิชานี้ไม่มีชื่อครับท่านอาจารย์... เพราะมันคือความว่างเปล่าที่ท่านเคยพร่ำสอนข้า" ทว่าในวินาทีที่ฉินเฟยกำลังจะเดินเข้าไปประคองร่างที่อ่อนแรงนั้น เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากเงามืดหลังโขดหินใหญ่ ปรากฏร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีดำสนิท ผู้ถือครองเศษเสี้ยววิญญาณของมารร้ายที่สาบสูญไปนับพันปี "ช่างเป็นศิษย์ที่กตัญญูเหลือเกิน... ฉินเฟย" นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ฉินเฟยต้องชะงักฝีเท้า "แต่น่าเสียดายที่ท่านอาจารย์ของเจ้า ไม่ใช่คนที่เจ้าควรจะสงสารในเวลานี้ เพราะสิ่งที่เขากำลังดูดกลืนอยู่... ไม่ใช่ปราณเซียน แต่เป็นคำสาปแห่งอเวจีที่ข้าฝังไว้ในตัวเขาตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มคิดคดต่อวิถีดาบต่างหาก" สิ้นคำกล่าว ร่างของเซียนกระบี่เมฆาก็เริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยเป็นสีนิลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และเขาก็หันปลายดาบกลับมาที่คอหอยของฉินเฟยด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่ฉินเฟยเคยพบมาในชีวิต ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปบนวิถีแห่งดาบกับผม กระบี่ไร้ลักษณ์นะครับ