ปณิธานไร้ลักษณ์

"หากเจ้าไม่หันหลังกลับตอนนี้ ร่างของเจ้าจะกลายเป็นเพียงปุ๋ยดินในหุบเขาหมอกทมิฬ... ฉินเฟย!" เสียงตะโกนก้องของศิษย์พี่ใหญ่ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ดุจคมมีดที่กรีดแทงลงบนบาดแผลที่ยังไม่ทันปิดสนิท ฉินเฟยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง เขาเร่งฝีเท้าที่หนักอึ้งดุจแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ลัดเลาะผ่านดงหนามพิษที่ฉีกกระชากชุดศิษย์สีครามจนขาดวิ่น เลือดสีแดงฉานหยดลงบนผืนดินที่แห้งผาก กลิ่นคาวเลือดของเขาเองกลายเป็นเหยื่อล่อให้เหล่าวิหคแห่งความตายเริ่มบินวนอยู่เหนือยอดไม้ เบื้องหน้าคือ 'หุบเขาไร้ทางออก' สถานที่ซึ่งตำนานของสำนักกระบี่เมฆาขีดเส้นตายไว้ด้วยโลหิต—ที่ซึ่งวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรที่หลงผิดต้องสูญสิ้นการมีตัวตน ฉินเฟยหยุดยืนที่หน้าชะง่อนผาซึ่งมีไอหมอกสีเทาจางๆ ปกคลุมราวกับม่านควันแห่งยมโลก เขาหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อไหลผ่านใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ทว่าดวงตากลับสั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น เขาเอื้อมมือไปแตะด้ามกระบี่ที่สั่นสะท้านอยู่ในฝัก กระบี่เล่มนี้ที่อาจารย์มอบให้ก่อนสิ้นลม มันไม่ใช่แค่เหล็กกล้า แต่เป็นตัวแทนของ 'คำสาป' ที่เขาเพิ่งเข้าใจในวินาทีที่วิชาดาบไร้ลักษณ์ทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สาม *“ดาบไร้ลักษณ์... มิใช่การไร้ตัวตน แต่คือการกลืนกินทุกสรรพสิ่งเพื่อเป็นหนึ่งเดียว”* วาจาของเซียนกระบี่เมฆาย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึง หากคำสอนนั้นคือความจริง เช่นนั้นแล้ววิถีที่อาจารย์พร่ำสอนเขามาตลอดชีวิต ก็เป็นเพียงการหลอกล่อให้เขาเป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์ที่สุดสำหรับวิชานี้เท่านั้นหรือ? ฉินเฟยแค่นหัวเราะเยาะโชคชะตา เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยความสมเพชตัวเอง เขาไม่รอช้า พุ่งร่างดิ่งลงสู่หุบเขาเบื้องล่างทันที! อากาศรอบกายฉินเฟยบิดเบี้ยวทันทีที่เขาก้าวพ้นเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ แรงกดดันมหาศาลจากปราณเซียนที่ปนเปื้อนด้วยกลิ่นอายอสูรถาโถมเข้าใส่เขาราวกับพายุ ฉินเฟยฝืนขยับกายกลางอากาศ กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง เสียงแว่วหวานดุจเสียงกระดิ่งสวรรค์ดังสนั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ เขาใช้แรงเหวี่ยงจากวิชาตัวเบาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ปักกระบี่ลงบนผนังถ้ำที่มืดมิด *ฉึก!* ประกายไฟสีฟ้าครามวูบไหว ร่างของเขาเกาะติดอยู่กับหน้าผาชันลึก แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวคือแสงจากตัวกระบี่ที่ส่องสว่างสะท้อนดวงตาที่ดุดันของชายหนุ่ม เขาปีนขึ้นไปจนพบกับถ้ำหินที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตกที่กลายเป็นน้ำแข็งชั่วกัลปาวสาน ภายในถ้ำนั้นเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อหลบซ่อน แต่มาเพื่อ 'ชำระล้าง' ฉินเฟยขัดสมาธิลงบนลานหินที่เต็มไปด้วยกระดูกของเซียนบรรพกาล เขาหลับตาลง สัมผัสถึงลมหายใจของธรรมชาติที่นี่ มันเย็นเยียบจนแทบหยุดการไหลเวียนของโลหิต แต่มันคือที่เดียวที่เขาสามารถฝึกฝน 'วิถีดาบไร้ลักษณ์' โดยปราศจากการแทรกแซงของเจ้าสำนัก หนึ่งวัน... สองวัน... ผ่านไปโดยไร้การเคลื่อนไหว ในขณะที่ฉินเฟยกำลังเคี่ยวกรำพลังปราณในจุดตันเถียนเพื่อให้สอดคล้องกับวิชาที่เขามีเพียงครึ่งเดียว พลันกระบี่ที่วางอยู่บนตักก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง มันเริ่มดูดกลืนไอหมอกรอบตัวเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ฉินเฟยสัมผัสได้ถึงกระแสธารพลังที่ไหลทะลักเข้ามา แต่มันไม่ใช่พลังบริสุทธิ์ของเซียน มันคือพลังงานดิบที่มีความอาฆาตแฝงอยู่ *“เจ้าเด็กโง่... คิดจะใช้พลังของข้าเพื่อทำลายข้าอย่างนั้นหรือ?”* เสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่สั่นประสาทจนฉินเฟยต้องกัดริมฝีปากจนเลือดซึมออกมา! เขาลืมตาขึ้นดวงตากลายเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต รอบกายเริ่มมีไอสีดำพุ่งทะลักออกมาจากรอยสักรูปกระบี่ที่ข้อมือขวา มันกำลังขยายตัวราวกับมีชีวิต ฉินเฟยพยายามสะกดกลั้น แต่มันสายเกินไป พลังที่เขารวบรวมมาทั้งหมดกำลังถูกพลังประหลาดนี้กลืนกิน! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความมืดมิดจะครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาดุจสายลมก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำ... ฝีเท้าที่ไม่ควรจะมีใครก้าวผ่านมาได้ในที่แห่งนี้ "ผู้ที่ถือครองวิถีดาบไร้ลักษณ์... ไม่ควรจะตายด้วยความแค้นที่โง่เขลาเช่นนี้" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นม่านน้ำตกเข้ามา สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางถูกปิดบังด้วยผ้าแพร แต่แววตาที่สบกับฉินเฟยนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา นางยื่นมือที่เรียวบางดุจหยกมาตรงหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของฉินเฟยต้องสั่นสะเทือนถึงรากฐาน "ฉินเฟย... เจ้าไม่ได้ถูกเลือกให้เป็นศิษย์ แต่เจ้าถูกเลือกให้เป็น 'ร่างสถิต' ของเทวราชกระบี่ที่ถูกสำนักเจ้าขังไว้เมื่อพันปีก่อนต่างหาก และตอนนี้... ท่านตื่นขึ้นมาแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ผนังถ้ำทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินผาถล่มลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของรัศมีพลังสีทองที่บีบคั้นจนฉินเฟยแทบกระอักเลือดออกมาจริงๆ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกระบี่ไร้ลักษณ์ในเส้นทางที่ยากจะคาดเดานี้ครับ